Teatro Valle-Inclán

Teatro Valle-Inclán to scena teatralna w Madrycie, działająca jako druga siedziba Centro Dramático Nacional — obok głównego gmachu, Teatro María Guerrero. Budynek stoi przy dawnej plaza de Lavapiés (dziś plaza de Ana Diosdado), w samym sercu dzielnicy Lavapiés, jednej z najbardziej wielokulturowych części stolicy.

Gdzie dokładnie stoi teatr?

Adres to Plaza de Ana Diosdado, s/n, w kodzie pocztowym 28012. Najbliższe stacje metra to Embajadores (linie 3 i 5) oraz Lavapiés (linia 3), a tuż obok zatrzymuje się też kilka linii autobusowych miejskich. Dla podróżujących koleją podmiejską najwygodniejsza jest stacja Cercanías Embajadores. W pobliżu znajdują się też stacje roweru miejskiego BiciMAD.

Skąd nazwa Valle-Inclán?

Teatr nosi imię Ramóna Maríi del Valle-Inclán, galicyjskiego pisarza i dramaturga przełomu XIX i XX wieku, twórcy stylu zwanego esperpento — groteskowej, przerysowanej wizji rzeczywistości, którą wykorzystywał do krytyki społecznej. To właśnie jedna z jego sztuk, "Divinas palabras", otworzyła odnowiony budynek w 2006 roku, co dodatkowo wiąże patrona z tym miejscem.

Jaka jest historia budynku?

Zanim powstał tu teatr, w tym samym miejscu działało kino. Salę pod nazwą Sala Olimpia otwarto 14 listopada 1926 roku, a zaprojektował ją architekt Secundino Zuazo z myślą o pokazach filmowych, choć na inauguracji wystawiono raczej program rozrywkowy niż film. Przez dekady, zwłaszcza w latach 70. XX wieku, obiekt funkcjonował jako Cine Olimpia i uchodził za jedną z najstarszych wciąż działających sal kinowych w Madrycie.

Zwrot w stronę teatru nastąpił 18 grudnia 1979 roku, gdy na tej samej scenie wystawiono "Galileusza" Bertolta Brechta — to był debiut sali jako teatru. Kilka lat później, 20 lipca 1984 roku, Sala Olimpia stała się siedzibą Centro Nacional de Nuevas Tendencias Escénicas, kierowanego przez Guillerma Herasa i skupionego na eksperymentalnych formach scenicznych.

Jak wygląda dzisiejszy budynek?

Gruntowną przebudowę ukończono w 2005 roku, a nowy projekt przygotowali architekci Ángela García de Paredes i Ignacio García Pedrosa — w 2007 roku ich praca została uhonorowana Premio Nacional de Arquitectura. Odnowiony gmach otwarto oficjalnie 21 lutego 2006 roku jako drugą siedzibę Centro Dramático Nacional, obok Teatro María Guerrero.

Kompleks mieści dziś kilka przestrzeni: główną salę teatralną z widownią liczącą kilkaset miejsc (część z nich na chowanej trybunie), mniejszą salę im. Francisco Nievy na około 150 osób oraz kameralną przestrzeń El Mirlo Blanco. Budynek jest przystosowany dla osób o ograniczonej mobilności — dostępne jest wejście, toalety i winda.

Co warto wiedzieć planując wizytę?

Kasa biletowa czynna jest codziennie w godzinach popołudniowych, z przerwą wakacyjną pod koniec lipca i w sierpniu. Teatr organizuje też zwiedzanie z przewodnikiem dla grup, po wcześniejszym umówieniu telefonicznym. Na miejscu dostępne jest darmowe Wi-Fi oraz płatny parking.

Najczęstsze pytania

Czy Teatro Valle-Inclán to to samo co Centro Dramático Nacional? Nie do końca — to jedna z dwóch scen tej instytucji. Druga, główna, to Teatro María Guerrero.

Dlaczego teatr nazywa się Valle-Inclán? Na cześć Ramóna Maríi del Valle-Inclán, galicyjskiego dramaturga i twórcy stylu esperpento, którego sztuką otwarto odnowiony budynek w 2006 roku.

Czy budynek zawsze był teatrem? Nie. Od 1926 roku działało tu kino, Sala/Cine Olimpia, a funkcję teatralną obiekt pełni dopiero od końca lat 70. XX wieku.

Jak dojechać do teatru? Najwygodniej metrem — stacje Embajadores (linie 3, 5) lub Lavapiés (linia 3) znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie budynku.