Tagomago Lighthouse

Latarnia morska Tagomago wznosi się na skalistej, prywatnej wyspie Tagomago, leżącej tuż u wschodnich brzegów gminy Santa Eulària des Riu na Ibizie. To jeden z najbardziej charakterystycznych punktów orientacyjnych na trasie żeglugowej wzdłuż wschodniego wybrzeża wyspy, choć sama latarnia i skrawek lądu, na którym stoi, są niedostępne dla zwykłych turystów.

Gdzie leży wyspa Tagomago?

Tagomago to niewielka, skalista wyspa oddalona od głównego brzegu Ibizy o zaledwie około kilometra, na wysokości Santa Eulària des Riu. Wyspa ma wydłużony kształt, a jej port i latarnia znajdują się w części południowo-wschodniej. Od dekad pozostaje w rękach prywatnych, co oznacza, że nie prowadzi na nią żadna publiczna trasa turystyczna, a wejście na ląd jest zabronione.

Jak zobaczyć latarnię, jeśli wyspa jest prywatna?

Ponieważ Tagomago jest zamknięte dla odwiedzających, latarnię można obserwować praktycznie tylko z wody lub z oddali — z pobliskich plaż wschodniego wybrzeża Ibizy albo z pokładu łodzi płynących wzdłuż tej części wyspy. Biały, oktagonalny trzon latarni dobrze widać na tle skał, zwłaszcza w słoneczne dni, kiedy kontrastuje z granatem morza. To popularny motyw dla osób pływających czarterowymi jednostkami czy uczestniczących w rejsach wzdłuż wschodniego brzegu.

Jaka jest historia latarni?

Budowę latarni zaprojektował inżynier Pere Garau, a prace ruszyły w 1910 roku, po zakończeniu formalności związanych z nabyciem gruntu pod inwestycję. Obiekt oddano do użytku 1 grudnia 1914 roku. Jego zadaniem było zastąpienie starszej latarni na Punta Grossa i lepsze zabezpieczenie szlaku żeglugowego łączącego Ibizę z Palmą de Mallorca oraz Barceloną — trasy o dużym znaczeniu handlowym i pasażerskim już na początku XX wieku.

Jak wygląda latarnia i jak działa jej światło?

Wieża ma około 23 metrów wysokości i stoi na wzniesieniu sięgającym niespełna 90 metrów nad poziomem morza, co w praktyce przekłada się na zasięg widoczności światła sięgający ponad 20 mil morskich. Pierwotnie latarnię wyposażono w soczewkę katadioptryczną o średnicy 25 cm, a jej charakterystyka świetlna zmieniała się na przestrzeni lat. Od 1948 roku zamontowano czerwone panele ostrzegające żeglarzy przed mielizną w okolicy Santa Eulària — praktyczne rozwiązanie chroniące jednostki płynące w stronę portu. W 1963 roku latarnię zautomatyzowano, dzięki czemu przestała wymagać stałej obsługi latarników na miejscu, a w 1967 roku przeprowadzono prace rozbudowujące wieżę. Dziś nad jej sprawnym działaniem czuwają technicy z latarni Botafoc w mieście Ibiza.

Czy latarnia ma ciekawą historię z czasów wojny?

Tak. Podczas hiszpańskiej wojny domowej doszło do incydentu związanego z obsługą latarni — osoby dostarczające zaopatrzenie zostały porwane przez trzech republikanów, którzy próbowali w ten sposób umknąć w stronę Algierii. Epizod ten jest jednym z niewielu udokumentowanych wydarzeń łączących odizolowaną wyspę z szerszą historią regionu.

Najczęstsze pytania

Czy można wejść na wyspę Tagomago? Nie. Wyspa jest prywatna, a wejście na ląd oraz jakiekolwiek aktywności na jej terenie są zabronione dla osób z zewnątrz.

Kiedy powstała latarnia? Budowę rozpoczęto w 1910 roku, a samą latarnię oddano do użytku 1 grudnia 1914 roku.

Jak wysoka jest wieża latarni? Wieża ma około 23 metrów wysokości i stoi na wzniesieniu sięgającym blisko 90 metrów nad poziomem morza.

Skąd najlepiej obserwować latarnię? Najlepszy widok zapewniają rejsy łodzią wzdłuż wschodniego wybrzeża Ibizy oraz plaże w rejonie Santa Eulària des Riu, z których latarnię widać na tle morza.