Río Eo, Oscos y Terras de Buron Biosphere Reserve

Rezerwat Biosfery Río Eo, Oscos y Terras de Burón to jeden z najmniej zatłoczonych, a zarazem najbardziej różnorodnych zakątków północnej Hiszpanii — pas dziko zachowanej przyrody rozciągnięty na granicy Asturii i Galicii. Miejscowość Santa Eulalia de Oscos leży w samym sercu tego obszaru, w krainie znanej lokalnie jako "Oscos", z dala od nadmorskich kurortów i głównych szlaków turystycznych.

Czym jest ta rezerwat biosfery?

UNESCO nadało temu obszarowi status rezerwatu biosfery w czerwcu 2007 roku. To pierwszy taki przypadek w Hiszpanii, gdy jeden rezerwat obejmuje tereny dwóch wspólnot autonomicznych jednocześnie — Asturii i Galicii. Łącznie chronione tereny zajmują niemal 160 000 hektarów, rozłożonych na czternaście gmin: siedem po stronie galicyjskiej (m.in. Ribadeo, A Fonsagrada, Negueira de Muñiz) i siedem po stronie asturyjskiej, wśród nich właśnie Santa Eulalia de Oscos.

Jaki krajobraz tworzy rezerwat?

Nazwa rezerwatu odwołuje się do rzeki Eo, najbardziej rozległej w granicach obszaru, choć krajobraz kształtują też inne cieki — Navia, Porcía i Miño. Teren jest wyraźnie górzysty: najwyższym punktem jest szczyt Pico Busbeirón, sięgający 1286 metrów, będący częścią wzniesień zbliżających się do głównej osi Gór Kantabryjskich. To właśnie ta rzeźba terenu — strome doliny, wąwozy i wzgórza porośnięte lasem — nadaje regionowi Oscos jego odosobniony, niemal zapomniany charakter.

Co można zobaczyć w tej przyrodzie?

Bogactwo biologiczne rezerwatu obejmuje ujście Eo, dorzecza rzek Navia, Porcía i Miño oraz zlewiska spływające bezpośrednio do Morza Kantabryjskiego. Na klifach nadmorskich zachowały się lasy laurowe i wierzbowe, zbocza porastają dąbrowy, a wzdłuż rzek ciągnie się bujna roślinność łęgowa z ostrokrzewem i dębem. Ta mozaika siedlisk sprawia, że obszar jest ceniony przez ornitologów i miłośników przyrody szukających mniej znanych zakątków Hiszpanii.

Jak żyją ludzie w tym regionie?

Według danych z 2005 roku na terenie rezerwatu mieszkało niespełna 33 tysiące osób. Gospodarka od pokoleń opiera się na tradycyjnym pasterstwie, uprawie roli oraz niegdyś rozwiniętym tu hutnictwie żelaza — ślady dawnych kuźni i młynów wodnych wciąż można odnaleźć w okolicznych wioskach. W ostatnich dekadach coraz większe znaczenie zyskało rybołówstwo, zwłaszcza połów łososia i skorupiaków w wodach przybrzeżnych i estuarium rzeki Eo.

Dlaczego warto odwiedzić Santa Eulalia de Oscos?

Santa Eulalia de Oscos to punkt wypadowy do poznawania jednej z najbardziej autentycznych wiejskich krain Hiszpanii — miejsca, gdzie kamienne domy, młyny wodne i wąskie doliny rzeczne tworzą krajobraz niemal nietknięty masową turystyką. To okolica dla podróżnych ceniących ciszę, wędrówki wśród dębowych i laurowych lasów oraz kontakt z tradycyjnym życiem wiejskim północnej Hiszpanii.

Najczęstsze pytania

Kiedy rezerwat uzyskał status UNESCO? W czerwcu 2007 roku.

Jak duży jest obszar chroniony? Blisko 160 000 hektarów, obejmujących czternaście gmin w Asturii i Galicii.

Jaka jest najwyższa góra w rezerwacie? Pico Busbeirón, o wysokości 1286 metrów.

Czym zajmują się mieszkańcy regionu? Tradycyjnym pasterstwem, rolnictwem, dawniej hutnictwem żelaza, a obecnie także rybołówstwem przybrzeżnym.