Pierre du Bigot

Pierre du Bigot to głaz narzutowy pokryty prehistorycznymi rytami, leżący na wzgórzu Mûrier w gminie Saint-Martin-d'Hères, kilka kilometrów od Grenoble (Izera). To jeden z ciekawszych, choć mało znanych, świadków epoki neolitu w regionie Dauphiné.

Co to za kamień?

Blok to erratyk lodowcowy — fragment skały przeniesiony i pozostawiony przez lodowiec, zbudowany z różowego granitu przerośniętego łyszczykiem. Ma około dwóch metrów długości i półtora metra wysokości, a jego objętość szacuje się na cztery metry sześcienne. Charakterystyczne są zaokrąglone krawędzie oraz płaska górna powierzchnia, na której wyryto aż 46 kupuł — niewielkich, misecznych wgłębień typowych dla sztuki naskalnej epoki kamienia. Specjaliści datują te ryty na okres między 7000 a 4000 lat przed naszą erą.

Jak odkryto głaz?

Kamień zawdzięcza swoją sławę Hippolyte'owi Müllerowi, archeologowi i etnografowi działającemu na przełomie XIX i XX wieku w regionie grenobelskim. Odnalazł go 12 marca 1911 roku, a już 23 marca tego samego roku przedstawił swoje odkrycie na posiedzeniu Francuskiego Towarzystwa Prehistorycznego. To on jako pierwszy opisał wymiary bloku, rodzaj skały oraz liczbę kupuł widocznych na jego powierzchni.

Czy można go zobaczyć?

Tu trzeba być szczerym: Pierre du Bigot znajduje się na terenie prywatnej posiadłości w niewielkim przysiółku Bigot, dlatego nie jest ogólnodostępnym punktem turystycznym i nie wolno wchodzić na działkę bez zgody właścicieli. Osoby zainteresowane tematem powinny zamiast tego wybrać się do Muzeum Delfinackiego (Musée dauphinois) w Grenoble, gdzie prezentowana jest dokumentacja i informacje o kamieniu — to najlepsze miejsce, by dowiedzieć się więcej bez naruszania prywatnej własności.

Co warto połączyć z wizytą w okolicy?

Saint-Martin-d'Hères leży w aglomeracji grenobelskiej, otoczonej masywami Vercors, Belledonne i Chartreuse, więc sam region oferuje mnóstwo tras pieszych i widokowych punktów. Wzgórze Mûrier, na którym leży przysiółek Bigot, jest częścią sieci lokalnych szlaków przyrodniczych — warto sprawdzić oznakowane trasy prowadzące przez okolice doliny potoku Bigot, skąd można podejrzeć krajobraz bez wchodzenia na prywatny teren. To dobra okazja, by połączyć krótki spacer z wizytą w samym Grenoble, gdzie oprócz muzeum czeka też historyczne centrum i kolejka linowa na Bastylię.

Kiedy przyjechać?

Najlepszy czas na zwiedzanie regionu grenobelskiego to wiosna i jesień, gdy temperatury są umiarkowane, a szlaki wokół wzgórza Mûrier nie są rozgrzane letnim słońcem. Lato bywa gorące, ale umożliwia dłuższe wycieczki w wyższe partie okolicznych masywów. Zimą warto skupić się na samym Grenoble i muzeach, bo trasy podmiejskie mogą być śliskie po opadach.

Najczęstsze pytania

Czy Pierre du Bigot jest oficjalnie zabytkiem? Głaz jest znany naukowo od 1911 roku i opisywany w literaturze prehistorycznej dotyczącej regionu Grenoble, choć znajduje się na terenie prywatnym, a nie w otwartej przestrzeni publicznej.

Kto odkrył kamień i kiedy? Odkrył go archeolog Hippolyte Müller 12 marca 1911 roku, a wynik przedstawił Francuskiemu Towarzystwu Prehistorycznemu 23 marca tego samego roku.

Czym są kupuły widoczne na powierzchni głazu? To 46 małych, okrągłych wgłębień wykutych ręcznie w skale w epoce neolitu — ich dokładne znaczenie rytualne czy symboliczne nie jest jednoznacznie ustalone przez badaczy.

Gdzie dowiedzieć się więcej, jeśli nie można zobaczyć głazu na miejscu? Najlepszym źródłem jest Musée dauphinois w Grenoble, gdzie znajdują się materiały dotyczące odkrycia i charakterystyki kamienia.