Pazo de Lobagueiras

Pazo de Lobagueiras to szlachecka rezydencja z XVIII wieku, stojąca na granicy gmin Touro i Boqueixón, w prowincji A Coruña, w Galicii. To jeden z najbardziej charakterystycznych pazos (tradycyjnych galicyjskich dworów szlacheckich) w tej części regionu, znany przede wszystkim za sprawą swojej barokowej fasady i wielowiekowej historii rodowej.

Gdzie się znajduje?

Budynek leży na obszarze wiejskim, dokładnie na linii granicznej między gminą Touro a sąsiednim Boqueixón, w prowincji A Coruña. Okolica ma typowo galicyjski charakter – niewielkie wsie, pola i dolina rzeki Ulla, która przepływa przez teren gminy Touro i nadaje całemu regionowi zielony, wiejski krajobraz. Pazo stoi w otoczeniu pól, w pewnej odległości od głównych szlaków turystycznych, co sprawia, że odwiedza się go raczej w ramach dłuższej wycieczki po okolicy niż jako samodzielny cel podróży.

Co zobaczysz?

Pazo de Lobagueiras to budowla wznoszona w XVIII wieku w stylu barokowym. Obecny, prostokątny plan budynku jest wynikiem późniejszych dobudówek – pierwotna konstrukcja była skromniejsza. Na fasadzie zwraca uwagę okazała, kamienna schodnia prowadząca na piętro, a obok niej druga, odrębna droga dojściowa, która umożliwiała bezpośredni dostęp do reprezentacyjnej, tzw. szlachetnej kondygnacji budynku – rozwiązanie typowe dla większych galicyjskich pazos. Najbardziej rozpoznawalnym elementem fasady jest herb rodu López de Nodal, wykuty w kamieniu i umieszczony centralnie nad wejściem – ślad po pierwszych właścicielach rezydencji.

Budynek jest własnością prywatną, więc nie da się go zwiedzić od wewnątrz. Turyści oglądają go z drogi lub z pobliskiego terenu – warto zwrócić uwagę na proporcje fasady, detale kamieniarki wokół okien i samą schodnię, która jest najbardziej fotogenicznym elementem całej budowli.

Jaka jest historia pazo?

Rezydencja wywodzi się z rodu López de Nodal. W 1797 roku Joaquina López de Nodal poślubiła José Maríę González-Pardo y Losadę, co przekazało majątek w ręce rodziny González-Pardo. Z czasem, w kolejnych pokoleniach i przez dalsze małżeństwa, pazo przeszło na rodzinę Velón. Z tym okresem wiąże się postać Césara Augusto Velóna y González-Pardo – doktora prawa, który sprawował funkcję sędziego na Filipinach, Kubie i Haiti, a zmarł w Manili w 1899 roku. W 1913 roku majątek nabyła rodzina Fenollera, która pozostaje jego właścicielem do dziś.

Jak dotrzeć?

Pazo de Lobagueiras leży w głębi gminy Touro, więc najwygodniej dojechać tu samochodem – zarówno od strony Santiago de Compostela, jak i od Ourense, w zależności od kierunku podróży po Galicii. Warto połączyć wizytę z przejazdem przez dolinę Ulli, mijając po drodze inne wioski i zabytki gminy Touro.

Kiedy przyjechać?

Najlepsze warunki do oglądania fasady i okolicy panują wiosną i latem, kiedy otaczające pola i dolina Ulli są najbardziej zielone, a dni długie i słoneczne. Jesienią i zimą krajobraz bywa mglisty, co ma swój urok, ale ogranicza widoczność detali architektonicznych.

Najczęstsze pytania

Czy można wejść do wnętrza Pazo de Lobagueiras? Nie. Budynek jest prywatną własnością rodziny Fenollera i nie jest otwarty dla zwiedzających – można go oglądać jedynie z zewnątrz.

Z jakiego okresu pochodzi budynek? Pazo wzniesiono w XVIII wieku w stylu barokowym, a jego obecny prostokątny kształt jest wynikiem późniejszych rozbudów.

Kto był właścicielem pazo na przestrzeni lat? Rezydencja należała kolejno do rodów López de Nodal, González-Pardo, Velón, a od 1913 roku do rodziny Fenollera.

Co jest najbardziej charakterystycznym elementem budowli? Kamienny herb rodu López de Nodal na fasadzie oraz okazała schodnia prowadząca na piętro noble.