Palacio de los marqueses de Valverde

Palacio de los Marqueses de Valverde to renesansowy pałac miejski w historycznym centrum Valladolid, jeden z niewielu w mieście przykładów architektury utrzymanej w stylu włoskim (florenckim). Budynek stoi przy calle San Ignacio, tuż obok Casa de los Arenzana, naprzeciw kościoła San Miguel y San Julián, na rogu z calle Expósitos i Plaza de Fabio Nelli — czyli w samym sercu starówki, blisko innych zabytkowych rezydencji szlacheckich.

Jak dotrzeć?

Pałac leży w obrębie pieszej strefy historycznej Valladolid, kilka minut spacerem od katedry i placu Plaza Mayor. Najwygodniej dojść tu na piechotę, spacerując od centrum w stronę kościoła San Miguel y San Julián — budynek rozpoznasz po charakterystycznej, poważnej fasadzie z widoczną datą 1763. W pobliżu znajdują się przystanki komunikacji miejskiej obsługujące centrum miasta, a najbliższy duży parking warto zostawić na start zwiedzania pieszo — historyczne uliczki tej części Valladolid są wąskie i najlepiej poznaje się je bez samochodu.

Co zobaczysz?

Pałac powstał w drugiej połowie XVI wieku z inicjatywy Juana de Figueroa, sędziego (oidora) Kancelarii Królewskiej w Valladolid, oraz jego żony María Núñez de Toledo — tej samej pary, która w 1521 roku ufundowała pobliski klasztor Concepción. Budowla reprezentuje styl italianizujący, popularny wśród ówczesnej elity urzędniczej miasta, choć w XVIII wieku przeszła istotne przebudowy.

Losy majątku związały się z rodem Figueroa, a następnie z ich potomkami noszącymi tytuł markizów de Valverde de la Sierra. Budynek przechodził z rąk do rąk w obrębie rodziny — w 1566 roku odziedziczył go Juan de Figueroa (wnuk pierwszego właściciela), a później majątek trafił do jego córki Antonii de Figueroa y Leiva, która poślubiła Sancho de Tovar y Enríqueza de Castilla.

Pałac ma za sobą burzliwą historię. W 1736 roku strawił go poważny pożar, po którym budynek gruntownie odrestaurowano — widoczna dziś na fasadzie data 1763 upamiętnia właśnie te prace naprawcze. Wcześniej, w 1743 roku, w rezydencji markiza gościli augustianie zakładający kolegium przygotowujące misjonarzy do pracy na Filipinach. Gdy w 1844 roku zmarł IV markiz de Valverde, Joaquín Félix de Samaniego y Urbina, w budynku funkcjonowało już Liceo Artístico y Literario — instytucja kulturalna skupiająca ówczesne życie artystyczne Valladolid.

Dziś pałac jest chronionym elementem dziedzictwa kulturowego miasta i można go podziwiać przede wszystkim z zewnątrz — surowa, kamienna fasada z ozdobnym portalem to jeden z ciekawszych przykładów architektury pałacowej Valladolid poza głównymi trasami turystycznymi.

Kiedy przyjechać?

Fasadę można oglądać przez cały rok, ale najprzyjemniej zwiedza się tę część miasta wiosną (kwiecień–czerwiec) i wczesną jesienią (wrzesień–październik), gdy temperatury w Valladolid są łagodne, a upalne lato jeszcze nie ogranicza spacerów po historycznym centrum. Warto połączyć wizytę ze zwiedzaniem sąsiadującego kościoła San Miguel y San Julián oraz spacerem po Plaza de Fabio Nelli.

Najczęstsze pytania

Czy można wejść do wnętrza pałacu? Budynek jest własnością prywatną/instytucjonalną i nie pełni funkcji muzealnej otwartej na stałe dla zwiedzających — atrakcją jest przede wszystkim jego historyczna fasada oglądana z zewnątrz.

Skąd pochodzi nazwa pałacu? Nazwa nawiązuje do tytułu markizów de Valverde de la Sierra, którzy przez pokolenia byli właścicielami rezydencji po rodzie Figueroa.

Jaki styl architektoniczny reprezentuje budynek? Pałac zbudowano w stylu italianizującym (florenckim), typowym dla rezydencji miejskiej elity Valladolid w drugiej połowie XVI wieku.

Co warto zobaczyć w okolicy? Tuż obok stoi Casa de los Arenzana oraz kościół San Miguel y San Julián, a spacer można przedłużyć do Plaza de Fabio Nelli i dalej w stronę katedry Valladolid.