palác Colloredo-Mansfeld

Pałac Colloredo-Mansfeldów to jeden z najbardziej ozdobnych barokowych gmachów praskiego Starego Miasta, stojący przy ulicy Karlovej, kilka kroków od Mostu Karola. Jego bogato zdobiona, falująca fasada w stylu drugiego rokoka przyciąga wzrok turystów idących z Mostu Karola w stronę Placu Staromiejskiego, choć niewielu wie, że kryje ona wnętrza sięgające czasów renesansu, a nawet wcześniejszej zabudowy romańsko-gotyckiej.

Jak pałac zmieniał właścicieli i wygląd?

Na działce dzisiejszego pałacu stał najpierw dom w stylu romańskim, potem gotyckim, a na początku XVII wieku przebudowano go w duchu późnego renesansu. To właśnie w tym budynku, w nocy z 8 na 9 listopada 1620 roku, odbyło się ostatnie posiedzenie rady królewskiej Fryderyka Falckiego, tzw. Zimowego Króla, tuż po klęsce wojsk stanów czeskich w bitwie na Białej Górze. Dom należał wówczas do hrabiego Jáchyma Ondřeja Šlika, jednego z przywódców powstania stanowego, który za udział w buncie został stracony na Placu Staromiejskim w 1621 roku razem z pozostałymi przywódcami czeskiej rebelii.

Po tych wydarzeniach budynek przechodził przez kolejne ręce – należał między innymi do zakonu jezuitów oraz elektora saskiego. Na początku XVIII wieku nieruchomość kupił hrabia Karl Joachim von Breda, który rozpoczął jej gruntowną barokową przebudowę, przypisywaną architektowi Giovanniemu Battiście Alliprandiemu. Dzieło dokończył po 1735 roku kolejny właściciel, hrabia Jindřich Pavel z Mansfeldu, zatrudniając architekta Franza Ignatza Prée – to wtedy pałac zyskał kształt i rozmiar zbliżony do dzisiejszego.

Co warto zobaczyć w środku?

Najcenniejszym i najlepiej zachowanym wnętrzem pałacu jest wielka sala balowa, której dekorację ukończono około 1736–1737 roku. Sufit zdobi fresk przedstawiający zgromadzenie bogów olimpijskich, namalowany przez malarza Pietra Scottiego przy współpracy Giovanniego Battisty Zeista, autora iluzjonistycznej architektury malarskiej (kwadratury). To właśnie ta sala najlepiej oddaje przepych barokowej rezydencji arystokratycznej.

W 1842 roku pałac połączono konstrukcyjnie z sąsiednim domem, tworząc nowy przejazd bramny. Prawdziwą metamorfozę fasady przyniósł jednak rok 1848, gdy pałac trafił jako wiano do księżnej Vilemíny Josefíny z rodu Colloredo-Mannsfeld. To ona zleciła przebudowę elewacji w stylu drugiego rokoka – właśnie ta fasada, pełna sztukaterii, rzeźbionych detali i falistych linii, jest dziś wizytówką budynku i źródłem połączonej nazwy Colloredo-Mansfeld.

Kto dziś zarządza pałacem i czy można go zwiedzać?

Po drugiej wojnie światowej w pałacu mieściła się Czechosłowacka Akademia Nauk. W 2010 roku obiekt przeszedł pod opiekę Galerii Miasta Pragi (Galerie hlavního města Prahy, GHMP), która otworzyła go dla zwiedzających w czerwcu 2013 roku. Obecnie właścicielem budynku jest miasto Praga, a galeria organizuje w jego wnętrzach wystawy oraz udostępnia część historycznych sal, w tym wspomnianą salę balową, zwiedzającym zainteresowanym dawną architekturą wnętrz.

Najczęstsze pytania

Gdzie dokładnie znajduje się pałac? Przy ulicy Karlova 189/2 na Starym Mieście w Pradze, na trasie łączącej Most Karola z Placem Staromiejskim.

Czym pałac różni się od innych barokowych budowli w Pradze? Przede wszystkim niezwykle bogatą, falującą fasadą w stylu drugiego rokoka z połowy XIX wieku, która nadaje mu wyjątkowo dekoracyjny, niemal teatralny charakter na tle bardziej stonowanych sąsiednich kamienic.

Czy wnętrza są dostępne dla zwiedzających? Tak, od 2013 roku część pałacu, zarządzana przez Galerię Miasta Pragi, jest otwarta dla publiczności przy okazji wystaw i wydarzeń kulturalnych.

Jakie wydarzenie historyczne wiąże się z tym miejscem? W budynku poprzedzającym obecny pałac w listopadzie 1620 roku odbyło się ostatnie posiedzenie rady Fryderyka Falckiego przed jego ucieczką z Pragi po bitwie na Białej Górze.