Na kneipě

Na kneipě to niepozorny szczyt w Górach Izerskich, leżący w granicach katastralnych czeskich Hejnic, tuż obok znacznie wyższej Smědavskiej Hory (1084 m n.p.m.). Chociaż sam wierzchołek ma zaledwie 1013 m wysokości i z daleka trudno go w ogóle zauważyć, kryje w sobie jedno z najciekawszych zjawisk przyrodniczych całego pasma – wierzchołkowe torfowisko, które jest źródłem wód spływających aż do dwóch mórz.

Czym jest przyrodniczo Na kneipě?

Na płaskim wierzchołku rozciąga się rezerwat przyrody o tej samej nazwie, chroniący torfowisko wierzchołkowe z rozsianymi wśród mchów granitowymi głazami. To jedno z zaledwie dwóch tego typu torfowisk szczytowych w Górach Izerskich – drugie znajduje się na szczycie Jizera (Quarre). Rosną tu kosodrzewina i skarłowaciałe świerki, a wśród runa można znaleźć rosiczkę okrągłolistną, turzycę białoszczecinowatą i żurawinę drobnoowocową – rośliny typowe dla wysokogórskich torfowisk. W przeszłości obserwowano tu też cietrzewia, ptaka charakterystycznego dla otwartych torfowisk i wrzosowisk. Teren jest częściowo ogrodzony, by chronić roślinność przed zgryzaniem przez zwierzynę płową. Rezerwatem opiekuje się Agencja Ochrony Przyrody i Krajobrazu Republiki Czeskiej, oddział liberecki.

Nazwa szczytu pochodzi od dawnej chaty drwali, która stała niegdyś na wierzchołku i nazywana była „Kneipe" (od niemieckiego słowa oznaczającego gospodę). Ciekawostka hydrologiczna: z podmokłych partii szczytu wody spływają w czterech kierunkach – część trafia do zlewiska Morza Północnego, część do Morza Bałtyckiego, co czyni to miejsce lokalnym działem wodnym.

Jak dotrzeć?

Na sam wierzchołek nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny – to celowe rozwiązanie, które ma chronić kruche torfowisko przed nadmiernym ruchem pieszym. Najbliższy szlak, niebiesko znakowana droga łącząca Novą Loukę z Josefovym Dolem, przebiega około 40 metrów na zachód od szczytu, więc miejsce można obejrzeć z bliska bez schodzenia z trasy. Punktem wyjścia dla większości turystów jest pobliska Smědavská hora lub przełęcz Smědava, skąd prowadzą dalsze szlaki w głąb płaskowyżu Gór Izerskich. Tuż na południowy wschód od szczytu, przy szlaku, stoi górska stacja Knajpa, oferująca posiłki i napoje – czynna także zimą, co czyni ją wygodnym punktem odpoczynku podczas dłuższej wędrówki po grzbietach Izerek.

Co zobaczysz na szczycie?

Krajobraz jest surowy i typowy dla wierzchołkowych partii Gór Izerskich: płaska, zabagniona powierzchnia porośnięta kosodrzewiną, pojedyncze granitowe głazy wystające spośród mchów torfowcowych oraz niewielkie oczka wodne. To miejsce dla miłośników przyrody i fotografii krajobrazowej, a nie klasyczny punkt widokowy – gęsta roślinność ogranicza dalekie widoki, za to daje unikalny klimat wysokogórskiego mokradła.

Kiedy przyjechać?

Najlepszym okresem jest lato i wczesna jesień, gdy torfowisko jest suchsze i łatwiej dostępne, a rosiczka i żurawina prezentują się najbardziej okazale. Zimą okolica zamienia się w teren narciarstwa biegowego, a stacja Knajpa pozostaje czynna, obsługując turystów zimowych.

Najczęstsze pytania

Czy można wejść na sam szczyt Na kneipě? Nie ma tam wytyczonego szlaku – teren jest chroniony jako rezerwat przyrody, a najbliższa znakowana ścieżka biegnie około 40 m od wierzchołka.

Dlaczego szczyt nazywa się Na kneipě? Nazwa pochodzi od dawnej chaty drwali, potocznie zwanej „Kneipe", która stała kiedyś na wierzchołku.

Co jest szczególnego w tutejszym torfowisku? To jedno z tylko dwóch wierzchołkowych torfowisk w Górach Izerskich, z którego wody spływają aż do dwóch mórz – Bałtyckiego i Północnego.

Gdzie zjeść w okolicy? Przy szlaku, na południowy wschód od szczytu, znajduje się górska stacja Knajpa, czynna również zimą.