Monumento a los Holandeses Fundadores de la Urbanización El Atabal

Monumento a los Holandeses Fundadores de la Urbanización El Atabal to niewielki, ale wyjątkowy pomnik w dzielnicy El Atabal, na zachodnich peryferiach Málagi, w dystrykcie Puerto de la Torre. Upamiętnia holenderskich osadników, którzy w latach 60. XX wieku założyli tu swoją kolonię i nadali okolicy charakter, jakiego nie znajdzie się w żadnej innej części miasta.

Skąd wzięli się Holendrzy w Máladze?

Historia El Atabal zaczyna się na przełomie lat 50. i 60. XX wieku, gdy grupa obywateli Holandii, którzy wcześniej mieszkali w Holenderskich Indiach Wschodnich (dzisiejszej Indonezji), musiała opuścić kolonie po ich utracie. Powrót do chłodnego klimatu Holandii okazał się dla wielu z nich trudny do zniesienia, więc zaczęli szukać miejsca, które przypominałoby im tropikalne warunki, do jakich przywykli. Wybór padł na okolice Málagi.

Osadnicy kupili 53 hektary ziemi należącej do dawnej Finca de El Atabal i założyli w Hadze fundację, której zadaniem było sfinansowanie i zorganizowanie budowy nowej urbanizacji. Ulicom nadano nazwy nawiązujące do dawnych kolonii holenderskich i wysp Indonezji, co do dziś widać na tabliczkach z nazwami ulic w tej części miasta.

Co zobaczysz przy pomniku?

Monument, którego autorem jest rzeźbiarz José Pereiro Lozano, powstał w 2007 roku jako hołd dla pionierów tej niezwykłej społeczności. Odsłonięcie pomnika miało charakter oficjalnej uroczystości z udziałem mieszkańców dzielnicy, w tym potomków pierwszych osadników, którzy do dziś czują silną więź z tym miejscem. Rzeźba stoi w sercu urbanizacji, w otoczeniu willi i ogrodów typowych dla tej spokojnej, zielonej dzielnicy.

Warto pamiętać, że pomnik nie jest wielką atrakcją turystyczną w typowym rozumieniu — to raczej punkt o dużym znaczeniu lokalnym i historycznym, który przybliża mniej znaną, ale fascynującą stronę historii Málagi.

Jak żyła holenderska kolonia?

Do końca lat 60. w El Atabal mieszkało na stałe około 50 rodzin. Społeczność nie ograniczała się jednak wyłącznie do osób pochodzących z Holandii — dołączały do niej rodziny przybywające z Surinamu, Aruby, Singapuru, Liberii i Nigerii, co nadało tej niewielkiej enklawie wyjątkowo międzynarodowy charakter. Mieszkańcy zorganizowali własne życie społeczne: wydawali gazetę w języku niderlandzkim pod tytułem „Atabal-Koerier", prowadzili klub towarzyski i bibliotekę, a nawet uruchomili własną linię mikrobusową — El Atabal Express, łączącą osiedle z centrum Málagi.

Jak dotrzeć do pomnika?

El Atabal leży kilka kilometrów od centrum Málagi, w kierunku zachodnim, w obrębie dystryktu Puerto de la Torre. Najwygodniej dojechać tu samochodem — dzielnica ma charakter rezydencjalny, z wąskimi uliczkami i niewielkim ruchem. Osoby korzystające z komunikacji miejskiej powinny sprawdzić aktualne połączenia autobusowe łączące Puerto de la Torre z centrum miasta, ponieważ okolica nie leży na trasie głównych linii turystycznych.

Kiedy przyjechać?

Ze względu na charakter miejsca — spokojną, zieloną dzielnicę mieszkalną — najlepiej odwiedzić ją w ciągu dnia, poza najbardziej upalnymi godzinami lata. Wiosna i jesień to pory roku, w których spacer po okolicznych uliczkach, noszących nazwy dawnych kolonii holenderskich, jest najprzyjemniejszy.

Najczęstsze pytania

Kto ufundował pomnik w El Atabal? Pomnik powstał z inicjatywy społeczności lokalnej jako hołd dla holenderskich osadników, którzy założyli urbanizację w latach 60. XX wieku. Autorem rzeźby jest José Pereiro Lozano.

Kiedy odsłonięto monument? Pomnik odsłonięto w 2007 roku podczas oficjalnej uroczystości z udziałem mieszkańców dzielnicy.

Dlaczego Holendrzy osiedlili się akurat w Máladze? Osadnicy wcześniej mieszkali w Holenderskich Indiach Wschodnich (dzisiejszej Indonezji) i po utracie kolonii nie potrafili przystosować się do klimatu Holandii, dlatego szukali miejsca o podobnym, ciepłym klimacie — wybór padł na okolice Málagi.

Czy w El Atabal wciąż widać ślady holenderskiej przeszłości? Tak — nazwy ulic nawiązujące do dawnych kolonii i wysp indonezyjskich przetrwały do dziś, podobnie jak sam pomnik, który stanowi najbardziej widoczny symbol tej historii.