Molino de Guarro

Molino de Guarro to XIX-wieczny młyn wodny położony w Alborache, niewielkiej miejscowości w Hoya de Buñol w regionie Walencji. Obiekt stoi nad rzeką Buñol i dziś funkcjonuje jako punkt na trasie pieszej, a nie jako działający zakład.

Skąd wzięła się nazwa młyna?

Nazwa pochodzi od Bernarda Guarro Torta, mistrza papierniczego, który w 1853 roku zwrócił się do Ministerstwa Robót Publicznych o zgodę na budowę młyna papierniczego wykorzystującego wody rzeki Buñol. Zgodę otrzymał w 1856 roku, a rok później młyn ruszył jako zakład produkujący papier na bazie miejscowego przepływu wody.

Co produkowano w młynie?

Guarro postawił nie tylko na papier. W 1857 roku zainstalował silnik (turbinę), który wykorzystywał duży przepływ rzeki do wytwarzania energii elektrycznej. Rozwiązanie było pomysłowe i praktyczne: w ciągu dnia energia zasilała przygotowanie miazgi papierniczej, a nocą trafiała do sieci oświetlenia publicznego, które dzięki temu zyskiwało prąd bez dodatkowych kosztów. Z zapisów wynika, że produkcja elektryczności w młynie była dokumentowana jeszcze w latach 30. XX wieku, co świadczy o długim okresie eksploatacji instalacji.

Jak wygląda młyn dzisiaj?

Obecnie z Molino de Guarro zachowały się ruiny. Budynek stoi przy szlaku wiodącym do Charco Azul (Błękitnej Sadzawki) — jednego z najbardziej rozpoznawalnych naturalnych punktów w okolicy Alborache. Ruiny młyna są jednym z przystanków na trasie i choć nie pełnią już żadnej funkcji produkcyjnej, stanowią świadectwo przemysłowej historii doliny rzeki Buñol.

Jak dotrzeć do młyna?

Molino de Guarro znajduje się na trasie znanej jako Ruta de los Molinos (Szlak Młynów) w Alborache. To popularna, malownicza trasa piesza prowadząca wzdłuż rzeki Buñol, na której można zobaczyć kilka historycznych młynów oraz naturalne atrakcje, takie jak wspomniana Charco Azul. Szlak jest chętnie wybierany przez turystów odwiedzających Hoya de Buñol, zarówno ze względu na krajobraz, jak i na ślady lokalnej historii przemysłowej. Współrzędne obiektu to 39.399889, -0.772089.

Dlaczego warto zobaczyć Molino de Guarro?

Młyn łączy dwa wątki: historię lokalnej produkcji papierniczej i wczesnej elektryfikacji obszarów wiejskich w regionie Walencji. To rzadki przykład instalacji, która już w połowie XIX wieku łączyła tradycyjne rzemiosło z nowoczesną jak na tamte czasy technologią wytwarzania energii. Dla osób idących szlakiem Ruta de los Molinos ruiny młyna są naturalnym przystankiem — punktem, w którym można zatrzymać się, obejrzeć pozostałości konstrukcji i ruszyć dalej w stronę Charco Azul.

Najczęstsze pytania

Kto zbudował Molino de Guarro? Młyn wziął nazwę od Bernarda Guarro Torta, mistrza papierniczego, który w 1853 roku ubiegał się o zgodę na jego budowę, uzyskaną w 1856 roku.

Co produkowano w młynie? Pierwotnie papier — na bazie miazgi papierniczej przygotowywanej z użyciem energii wodnej. Od 1857 roku młyn wytwarzał także energię elektryczną, wykorzystywaną w dzień do produkcji, a nocą do oświetlenia publicznego.

Czy młyn można odwiedzić dzisiaj? Tak, choć zachowały się jedynie ruiny. Stoją przy szlaku pieszym prowadzącym do Charco Azul, w ramach trasy Ruta de los Molinos.

Jak dojść do Molino de Guarro? Najprościej pieszo, idąc szlakiem Ruta de los Molinos w Alborache, wzdłuż rzeki Buñol. Współrzędne miejsca: 39.399889, -0.772089.