Logroño City Council

Ratusz w Logroño (Ayuntamiento de Logroño) to jeden z najbardziej rozpoznawalnych budynków publicznych w stolicy La Rioja i obowiązkowy punkt na trasie zwiedzania miasta dla każdego, kto interesuje się architekturą XX wieku.

Jak dotrzeć?

Budynek stoi w pobliżu starówki, w niewielkiej odległości od brzegów rzeki Ebro, co ułatwia połączenie zwiedzania ratusza z przechadzką po historycznym centrum. Najlepiej dotrzeć tu pieszo — z Plaza del Mercado, gdzie stał poprzedni, znacznie starszy ratusz, jest to spacer liczony w minutach. Okolica jest dobrze skomunikowana z resztą miasta, a sama lokalizacja pozwala połączyć wizytę ze zwiedzaniem starego miasta i nadrzecznych bulwarów.

Co zobaczysz?

Obecny gmach zaprojektował Rafael Moneo, jeden z najważniejszych hiszpańskich architektów XX wieku, późniejszy laureat Pritzker Prize. Kompleks składa się z dwóch trójkondygnacyjnych budynków o charakterystycznych, geometrycznych kształtach — jeden przypomina ekierkę, drugi kątomierz — ustawionych tak, że tworzą razem rozległy plac publiczny. Fasady wychodzące na plac prowadzą wzdłuż arkadowych, krytych przejść, a całość wykończono naturalnym kamieniem, co daje budynkowi surowy, ale elegancki charakter. W północno-wschodniej części kompleksu znajduje się budynek w kształcie fortepianu, w którym mieści się miejska sala audytoryjna.

Warto zwrócić uwagę na otwartość projektu — Moneo świadomie zaprojektował ratusz jako przestrzeń dostępną i wpisaną w codzienne życie mieszkańców, a nie odizolowaną fortecę władzy. W tym podejściu widać inspiracje skandynawską architekturą, zwłaszcza twórczością Gunnara Asplunda, którą Moneo poznał podczas swoich studiów w Skandynawii.

Historia budynku

Do 1980 roku siedziba władz miejskich znajdowała się w pałacu Chapiteles przy ulicy Portales, gdzie urzędowała od 1865 roku. Gdy usługi i biura miejskie rozproszyły się po całym mieście, władze Logroño zdecydowały o budowie nowej, skonsolidowanej siedziby. W 1973 roku burmistrz zaprosił Rafaela Moneo do zaprojektowania budynku, który miałby symbolizować ducha odradzającej się hiszpańskiej demokracji po latach dyktatury. Prace projektowe trwały do 1974 roku, budowę zaczęto w 1976 roku, a gmach oddano do użytku w 1980–1981 roku.

Nowy ratusz wzniesiono na terenie dawnych koszar kawalerii Alfonsa XII, częściowo na gruntach starego klasztoru karmelitów. Wybór tej działki nie był przypadkowy — pozwolił połączyć nową siedzibę władz z historycznym centrum miasta i nadrzecznymi bulwarami, tworząc most między starą i nową tkanką urbanistyczną Logroño.

Starszy, historyczny ratusz przy Plaza del Mercado ma znacznie dłuższą historię — jej korzenie sięgają 1573 roku, gdy władze miasta odkupiły od kapituły kolegiaty La Redonda domy i place, otwierając drogę do stworzenia miejskiego Plaza Mayor i wzniesienia przy nim budynków użyteczności publicznej.

Kiedy przyjechać?

Ratusz i otaczający go plac można zwiedzać przez cały rok — otwarta, arkadowa konstrukcja sprawia, że miejsce dobrze prezentuje się niezależnie od pory roku. Wiosna i jesień to najkomfortowsze terminy pod względem temperatury, a poranne godziny pozwalają uniknąć tłumów i najlepiej wykorzystać światło padające na kamienne fasady. Plac przed ratuszem bywa też miejscem lokalnych wydarzeń i uroczystości miejskich, więc warto sprawdzić kalendarz imprez przed wizytą.

Najczęstsze pytania

Kto zaprojektował ratusz w Logroño? Budynek zaprojektował Rafael Moneo, jeden z najbardziej cenionych hiszpańskich architektów, laureat Pritzker Prize. Prace projektowe prowadził w latach 1973–1974.

Czy do ratusza można wejść? Plac i arkady wokół budynku są dostępne publicznie i stanowią atrakcyjne miejsce na spacer, natomiast wejście do wnętrz administracyjnych zależy od godzin urzędowania i charakteru wizyty.

Gdzie wcześniej znajdował się ratusz? Do 1980 roku władze miejskie urzędowały w pałacu Chapiteles przy ulicy Portales, a najstarsza siedziba ratusza wiąże się z Plaza del Mercado i sięga XVI wieku.

Co jest charakterystyczne w architekturze budynku? Dwa trójkątne budynki w kształcie ekierki i kątomierza, kryte arkady, kamienne wykończenia oraz budynek audytorium w kształcie fortepianu — całość zaprojektowana jako otwarta, publiczna przestrzeń.