Loch Sloy

Loch Sloy to sztuczny zbiornik wodny w hrabstwie Argyll and Bute w zachodniej Szkocji, położony na północ od Helensburgh, nieopodal Arrochar i Inveruglas nad Loch Lomond. Leży na terenie parku narodowego Loch Lomond & The Trossachs. Jezioro powstało po spiętrzeniu rzeki Inveruglas Water przez betonową zaporę i do dziś zasila jedną z największych elektrowni wodnych w Szkocji, należącą do SSE. Woda z zapory spływa na południe, a jej nadmiar odprowadza Inveruglas Water.

Czym jest Loch Sloy?

To zbiornik retencyjny o pojemności około 36 mln metrów sześciennych, ukryty w wysokiej dolinie między grzbietami Munros. Cały system Loch Sloy Hydro-Electric Scheme zbudowano po II wojnie światowej: prace ruszyły w 1945 roku, a pełną eksploatację rozpoczęto na początku lat 50. Przy budowie, spowalnianej przez brak rąk do pracy i kapryśną pogodę, pracowali także niemieccy jeńcy wojenni. Woda z jeziora płynie rurociągiem w głąb góry, do elektrowni nad brzegiem Loch Lomond.

Jak wygląda zapora?

Wbrew potocznemu określeniu nie jest to zwykła zapora grawitacyjna, lecz zapora przyporowa (z przyporami). Ma około 56 m wysokości i 357 m długości. Taka konstrukcja pozwoliła zużyć mniej betonu niż masywna ściana pełna, według dostępnych opisów około jednej piątej mniej. Zaporę ujęto w rejestrze Historic Environment Scotland jako obiekt zabytkowy, a jej opis znajdziesz także w bazie Canmore. Moc elektrowni podawana jest w źródłach różnie, w zakresie ok. 130-152 MW, więc warto sprawdzić aktualną wartość u operatora.

Jak dotrzeć do Loch Sloy?

Wyruszasz z parkingu przy centrum Inveruglas, przy drodze A82 nad Loch Lomond. Droga serwisowa do zapory jest zamknięta szlabanem dla ruchu samochodowego, więc dojście odbywa się pieszo. Do zapory dojdziesz w kilkadziesiąt minut, a po drodze mijasz infrastrukturę elektrowni. Najbliższa stacja kolejowa to Arrochar & Tarbet, skąd do Inveruglas trzeba dojechać kilka kilometrów lokalnym transportem lub samochodem.

Co zobaczysz i co tu zrobisz?

Loch Sloy jest punktem wyjścia na kilka szczytów. Tuż za zaporą małe kopce oznaczają początek podejścia na Ben Vorlich, a rozwidlenie drogi prowadzi w stronę Ben Vane. Trasy relacjonowane przez turystów mają zwykle od 13 do 15 km i około 950-1000 m przewyższenia. Teren bywa podmokły, a odcinki bez wyraźnej ścieżki wymagają orientacji w terenie. Sama przechadzka do zapory to łatwiejsza opcja dla osób, które chcą zobaczyć surowy, górski krajobraz bez zdobywania szczytów.

Kiedy przyjechać?

Najlepiej w suchych miesiącach, od późnej wiosny do wczesnej jesieni, kiedy ścieżki są mniej błotniste. Pogoda w Highlands zmienia się szybko, dlatego zabierz wodoodporne ubranie, mapę i buty trekkingowe. Zimą zbocza mogą być oblodzone i wymagają doświadczenia.

Najczęstsze pytania

Czy można podjechać samochodem pod zaporę?

Nie. Droga dojazdowa jest zamknięta szlabanem, więc ostatni odcinek pokonuje się pieszo z Inveruglas.

Czy Loch Sloy to naturalne jezioro?

Nie. Zbiornik powstał po wybudowaniu zapory w połowie XX wieku i służy do produkcji energii elektrycznej.

Jaki szczyt najłatwiej zdobyć stąd?

Z okolic zapory wychodzą trasy na Ben Vorlich i Ben Vane. Obie są wymagające i prowadzą częściowo przez podmokły teren.

Czy w pobliżu są inne atrakcje?

Tak, w Inveruglas stoi centrum dla odwiedzających z widokiem na Loch Lomond, a w okolicy znajdziesz miejscowości Arrochar i Tarbet.