Le phare d'Alistro

Le phare d'Alistro to latarnia morska stojąca w gminie San-Giuliano, kilkanaście kilometrów na południe od Alistro, na wschodnim wybrzeżu Korsyki znanym jako Costa Serena. Wieża wznosi się nie nad samym brzegiem, lecz w głębi lądu — budowniczowie umieścili ją prawie 1,3 km od linii wody, na naturalnym wzniesieniu o wysokości około 66 metrów. Dzięki temu światło i tak dociera daleko na morze, mimo że sama latarnia nie stoi na klifie czy cyplu.

Jak dotrzeć?

Latarnia leży między Bastią a Solenzarą, na płaskim odcinku wybrzeża, gdzie przez wieki brakowało naturalnych punktów orientacyjnych dla żeglarzy. To właśnie dlatego w połowie XIX wieku zdecydowano się postawić tu obiekt nawigacyjny — okolica jest nizinna, porośnięta makią i winnicami, a najbliższe miasteczko, Alistro, leży na uboczu głównych szlaków turystycznych Korsyki. Do latarni najwygodniej dojechać samochodem drogą łączącą wybrzeże z wnętrzem gminy San-Giuliano, a ostatni odcinek pokonuje się pieszo lub lokalną drogą dojazdową prowadzącą na wzgórze.

Co zobaczysz?

Sama wieża ma formę ośmiobocznej konstrukcji z surowego kamienia, wysokiej na 27 metrów, wtopionej we frontową ścianę budynku z cegły i kamienia, w którym niegdyś mieszkali latarnicy. Latarnię zapalono po raz pierwszy w 1864 roku — początkowo emitowała stałe białe światło pierwszego rzędu, zasilane olejem roślinnym. W 1875 roku przeszła na olej mineralny, co poprawiło jasność i stabilność płomienia. Prawdziwa zmiana charakterystyki nastąpiła w 1910 roku, gdy stałe światło zastąpiono sygnałem błyskowym — dwa błyski co dziesięć sekund, wzór, który ułatwiał żeglarzom odróżnienie Alistro od innych latarń na wybrzeżu. W 1964 roku obiekt zelektryfikowano, kończąc erę lamp olejowych.

Historia latarni nie obyła się bez dramatu. We wrześniu 1943 roku, w trakcie działań wojennych na Korsyce, kopuła latarni została uszkodzona przez wycofujące się wojska niemieckie. Odbudowa nastąpiła już w 1945 roku, jednak kamienny cokół pod dawną latarnią nie został odtworzony w pierwotnej formie, przez co wieża jest dziś o około trzy metry niższa niż przed wojną. Mimo tej straty budowla zachowała swój charakterystyczny, surowy wygląd — ośmioboczna sylwetka i kamienna faktura wyraźnie kontrastują z gładkimi, otynkowanymi latarniami spotykanymi gdzie indziej na wybrzeżu.

Kiedy przyjechać?

Wschodnie wybrzeże Korsyki, czyli Costa Serena, najlepiej zwiedzać wiosną i wczesną jesienią, kiedy upały są mniejsze, a okoliczne plaże i makia nie są zatłoczone. Lato bywa gorące i suche, co utrudnia dłuższe spacery w stronę wzniesienia, na którym stoi latarnia. Latarnia sama w sobie nie jest obiektem otwartym do zwiedzania od środka — to czynny punkt nawigacyjny, więc atrakcją jest przede wszystkim widok z zewnątrz oraz panorama na okoliczne tereny rolnicze i linię brzegową w oddali.

Najczęstsze pytania

Czy można wejść do środka latarni? Nie, obiekt pełni funkcję nawigacyjną i nie jest udostępniony do zwiedzania wnętrza. Można natomiast podejść pod budynek i zobaczyć wieżę z zewnątrz.

Dlaczego latarnia stoi tak daleko od morza? Budowniczowie wykorzystali naturalne wzniesienie około 66 metrów nad poziomem morza, oddalone od brzegu o 1,3 km, dzięki czemu światło i tak niesie się daleko, a konstrukcja zyskała stabilne podłoże.

Jak zmieniało się światło latarni na przestrzeni lat? Od 1864 roku było to stałe białe światło zasilane olejem roślinnym, od 1875 olejem mineralnym, a od 1910 roku latarnia nadaje dwa błyski co dziesięć sekund. W 1964 roku instalację zelektryfikowano.

Co stało się z latarnią podczas II wojny światowej? We wrześniu 1943 roku niemieckie wojska uszkodziły kopułę latarni. Po odbudowie w 1945 roku wieża jest o około trzy metry niższa niż pierwotnie, ponieważ kamiennego cokołu pod dawną latarnią nie odtworzono w pełni.