Iglesia parroquial de Nuestra Señora de Altabás

Iglesia parroquial de Nuestra Señora de Altabás to katolicki kościół parafialny w Zaragoza, stojący w dzielnicy Arrabal na lewym brzegu Ebro, przy ulicy Sobrarbe. To miejsce łączy w sobie dwie historie: dawnej mudejarskiej świątyni, która runęła w XIX wieku, oraz dzisiejszego neoklasycystycznego budynku wzniesionego pod koniec tamtego stulecia.

Gdzie stała pierwotna świątynia?

Pierwsza Nuestra Señora de Altabás powstała w XIV wieku w stylu mudejarskim i stała tuż przy przyczółku Puente de Piedra, po jego lewej stronie. Kościół przetrwał kilka wieków, aż w 1813 roku, podczas wycofywania się wojsk francuskich z Zaragozy, wysadzono ostatnie przęsło mostu. Wstrząs i zniszczenia, jakie temu towarzyszyły, doprowadziły do zawalenia się budowli. Dziś po dawnej świątyni pozostał jedynie pamiątkowy krzyż (peirón) wskazujący miejsce, w którym niegdyś stała.

Skąd wziął się klasztor przy kościele?

Zanim jeszcze runęła stara świątynia, przy Altabás działał klasztor należący do III zakonu franciszkańskiego. Ufundowała go w 1557 roku Juana de Reus. Wspólnota zakonna przez stulecia była ściśle związana z parafią, a po zniszczeniu dawnego kościoła to właśnie z klasztornym dziedzictwem wiązano dalsze losy kultu maryjnego w tej części miasta.

Jak powstał obecny kościół?

Odbudowa nie nastąpiła od razu. Dopiero pod koniec XIX wieku, w latach 1890–1892, wzniesiono budynek, który stoi do dziś. Prace prowadził architekt Fernando de Yarza, opierając się na wcześniejszym projekcie z 1858 roku autorstwa José de Yarzy. Nowy kościół otrzymał surową, neoklasycystyczną fasadę podzieloną na dwie kondygnacje i zwieńczoną trójkątnym frontonem, z wieżą po każdej stronie. Taki układ nadaje bryle symetryczny, spokojny charakter, typowy dla architektury sakralnej tamtego okresu w Aragonii.

Jaka relikwia znajduje się we wnętrzu?

Do nowej świątyni przeniesiono część wyposażenia i wizerunków dawnego kościoła, a wśród nich szczególne miejsce zajmuje Cristo de Fuenterrabía. Ta słynąca łaskami figura trafiła do Zaragozy w 1638 roku za sprawą kapitana Pabla Francésa de Urritigoiti, który przywiózł ją po obronie miasta Fuenterrabía podczas wojny trzydziestoletniej. Wizerunek przechowywano najpierw w klasztorze San Lázaro, a do Altabás trafił dopiero po hiszpańskiej desamortyzacji, czyli konfiskacie i sprzedaży majątku kościelnego w XIX wieku.

Dlaczego warto zatrzymać się przy tym kościele?

Iglesia de Altabás to przykład tego, jak dzielnicowa parafia potrafi nieść w sobie kilka warstw historii miasta: średniowieczny most, wojnę napoleońską, franciszkański klasztor i XIX-wieczną odbudowę. Dla osób zwiedzających Arrabal to naturalny punkt zatrzymania — kościół nie rzuca się w oczy z daleka, ale jego fasada i wnętrze opowiadają o ciągłości kultu maryjnego w tej części Zaragozy, przerwanej katastrofą i wojną, a potem odbudowanej od nowa.

Najczęstsze pytania

Gdzie dokładnie znajduje się kościół? W dzielnicy Arrabal w Zaragozie, przy ulicy Sobrarbe, na lewym brzegu Ebro, niedaleko miejsca dawnego Puente de Piedra.

Czy to ten sam budynek, co pierwotna świątynia z XIV wieku? Nie. Pierwotny mudejarski kościół zawalił się w 1813 roku po wysadzeniu przęsła mostu. Obecny budynek wzniesiono od podstaw w latach 1890–1892.

Kto zaprojektował dzisiejszy kościół? Budowę prowadził architekt Fernando de Yarza, na bazie projektu José de Yarzy z 1858 roku.

Jaki wizerunek uznawany jest za najcenniejszy w kościele? Cristo de Fuenterrabía — rzeźba przywieziona do Zaragozy w 1638 roku, wcześniej przechowywana w klasztorze San Lázaro.