Hourtin lighthouse

Latarnia morska w Hourtin (fr. Phare d'Hourtin) stoi w lasach nad Jeziorem Hourtin-Carcans, kilka kilometrów od plaż Wybrzeża Srebrnego w Gironde. To jeden z rzadkich przykładów podwójnej latarni morskiej we Francji — miejsce, gdzie zamiast jednej wieży wybudowano dwie, stojące blisko siebie na wydmie.

Jak dotrzeć do latarni w Hourtin?

Latarnia leży w głębi lądu, w lesie sosnowym typowym dla Landów, w gminie Hourtin. Najwygodniej dojechać samochodem od strony centrum miasteczka lub od plaży Hourtin-Plage — obie trasy prowadzą przez leśne drogi wśród wydm porośniętych sosnami. Okolica jest częścią rozległego pasa leśnego ciągnącego się wzdłuż całego Wybrzeża Srebrnego, dlatego warto zaplanować dojazd z mapą lub GPS, bo oznakowanie w lesie bywa skromne. Piesi i rowerzyści mogą dotrzeć tu ścieżkami łączącymi Hourtin z sąsiednimi miejscowościami nadatlantyckimi.

Co zobaczysz na miejscu?

Charakterystyczne dla Hourtin jest to, że latarni jest tu dwie, a nie jedna. Obie wieże mają kwadratowy przekrój, około 27 metrów wysokości i zbudowane są z surowej, nieotynkowanej cegły, postawionej na kamiennym fundamencie. Dzięki temu, że stoją na wysokiej wydmie, ich światło było widoczne z odległości znacznie większej, niż wynikałoby to z samej wysokości wieży — ognisko świetlne górnej latarni znajduje się na wysokości około 62,85 metra nad poziomem morza, przy wysokości ogniska liczonej od podstawy wieży wynoszącej 23,6 metra.

Powód, dla którego wybudowano dwie wieże, a nie jedną, jest ciekawostką nawigacyjną. W XIX wieku obowiązywała zasada, że dwie kolejne latarnie morskie na tym samym wybrzeżu nie mogą świecić w ten sam sposób, by żeglarze mogli je odróżnić. Latarnia na Cap Ferret dawała światło stałe, a latarnia na Cordouan — światło z zaćmieniami. Dla Hourtin, leżącego pomiędzy nimi, jedynym rozwiązaniem pozostało zdublowanie sygnału: dwie wieże świecące razem, dające unikalny, rozpoznawalny układ świateł na morzu.

Latarnie zbudowano w 1860 roku, a pierwsze światło zapalono w 1863 roku, wypełniając w ten sposób ciemny odcinek wybrzeża między latarniami Pointe de Grave i Cap Ferret, gdzie wcześniej żaden sygnał nie był widoczny. Południowa wieża służyła do 1894 roku, kiedy została wygaszona — od tego czasu funkcję nawigacyjną pełni już tylko wieża północna. Tę zautomatyzowano w 1981 roku i do dziś działa jako czynna latarnia morska. Wieża północna wraz z dawnymi domami latarników od 6 listopada 2009 roku figuruje na liście zabytków historycznych Francji.

Dziś miejsce to jest chętnie odwiedzane przez turystów szukających spokoju w lesie, miłośników architektury przemysłowej XIX wieku oraz osoby zainteresowane historią żeglugi na Atlantyku. Sam kompleks, z dwiema identycznymi ceglastymi wieżami otoczonymi sosnowym lasem, tworzy nietypowy, malowniczy kadr, rzadko spotykany na innych latarniach francuskiego wybrzeża.

Kiedy przyjechać?

Najlepszy czas na wizytę to wiosna i lato, gdy dni są długie, a leśne ścieżki suche i łatwe do przejścia. Latem okolica bywa też bazą wypadową dla turystów korzystających z plaż Hourtin-Plage i jeziora Hourtin-Carcans, więc łatwo połączyć zwiedzanie latarni z odpoczynkiem nad wodą. Jesień i zima oferują ciszę i mgły charakterystyczne dla lasów Landów, co dla niektórych podróżnych jest równie atrakcyjne, choć dostęp do wnętrza wież bywa wtedy bardziej ograniczony.

Najczęstsze pytania

Czy latarnia w Hourtin jest jedna, czy są dwie? Są dwie identyczne wieże stojące blisko siebie — rozwiązanie zastosowane w XIX wieku, by odróżnić sygnał Hourtin od sąsiednich latarni na Cap Ferret i Cordouan.

Czy latarnia wciąż działa? Tak, wieża północna jest czynna i została zautomatyzowana w 1981 roku. Wieża południowa zgasła już w 1894 roku i od tego czasu nie pełni funkcji nawigacyjnej.

Jak wysokie są wieże latarni? Każda z wież ma około 27 metrów wysokości, a ognisko świetlne działającej latarni znajduje się na wysokości blisko 62,85 metra nad poziomem morza, dzięki położeniu na wysokiej wydmie.

Czy latarnia jest zabytkiem? Tak, wieża północna oraz przylegające do niej domy latarników są wpisane na listę zabytków historycznych Francji od 6 listopada 2009 roku.