Hornos de cal de la Guirra

Hornos de cal de la Guirra to zespół dawnych wapienników położony w gminie Antigua na Fuerteventurze, w miejscu zwanym Caleta de La Guirra, między terenami Marismas a Caletą de la Hondura, tuż przy plaży i porcie Caleta de Fuste. Obiekt stoi u ujścia wąwozu Barranco de Miraflor, który bierze początek u podnóża wzniesień Morro de la Casa (357 m) i Montaña Blanca de Arriba (231 m).

Co dokładnie znajduje się na miejscu?

Zespół tworzą trzy piece wapiennicze, budynek magazynowy oraz niewielki dom mieszkalny dla robotników zajmujących się wypałem wapna, a także cysterna na wodę. Konstrukcja ma trzy otwory wsadowe — powstały one w wyniku późniejszego łączenia obiektów: dwa otwory skierowane są na południowy zachód, a trzeci, najstarszy, na północ. Taki układ świadczy o tym, że kompleks rozbudowywano etapami, dostosowując go do rosnących potrzeb produkcyjnych.

Dlaczego wapienniki powstały akurat tutaj?

Produkcja wapna była przez wieki jedną z głównych gałęzi przemysłu na Fuerteventurze. Pierwsze wzmianki o pozyskiwaniu kamienia wapiennego na wyspie sięgają XVI wieku — już w 1560 roku miejscowy Cabildo zlecił zakup kamienia wapiennego sprowadzanego z Fuerteventury. Piece wapiennicze działały na wyspie od XVI wieku aż do drugiej tercji XX wieku, co czyni tę działalność przemysłem o niemal pięciowiekowej historii, przynoszącym wyspie znaczne dochody. Tysiące ton wapna trafiały z majorerskich portów na pozostałe Wyspy Kanaryjskie, a Fuerteventura stała się głównym eksporterem wapna w całym archipelagu, a częściowo także na Półwysep Iberyjski.

Jak wyglądał proces wypału wapna?

Wapno pozyskiwano głównie poprzez wypalanie kamienia wapiennego (caliche) w piecu o charakterystycznym, ściętym stożkowym kształcie, węższym u szczytu, gdzie znajdował się otwór ułatwiający zasypywanie paliwa. Kamień i paliwo — najczęściej brytyjski antracyt, choć w okresach niedoboru sięgano też po węgiel z Półwyspu Iberyjskiego, a nawet miejscowe drewno — układano naprzemiennie w warstwach, aż wypełniały cały stożek pieca. Proces wypału trwał od 24 do 48 godzin w temperaturze około 800°C, po czym wapno musiało stygnąć przez kolejne dwa lub trzy dni, zanim można je było transportować. Typowy piec na Fuerteventurze nie przekraczał ośmiu metrów wysokości i czterech metrów szerokości.

Jaki status ochrony ma ten obiekt?

Hornos de cal de la Guirra zostały uznane za Zabytek Historyczny na mocy dekretu 78/1999 z 6 maja 1999 roku, otrzymując status dobra kultury w kategorii Monumento (pomnik). To uznanie potwierdza wartość zespołu jako świadectwa tradycyjnego przemysłu wapienniczego, który przez stulecia kształtował gospodarkę i krajobraz wyspy.

Najczęstsze pytania

Gdzie dokładnie znajdują się Hornos de cal de la Guirra? W gminie Antigua na Fuerteventurze, w rejonie Caleta de La Guirra, blisko plaży i portu Caleta de Fuste, u ujścia wąwozu Barranco de Miraflor.

Z ilu pieców składa się zespół? Z trzech pieców wapienniczych, uzupełnionych o magazyn, dom dla robotników i cysternę.

Jak długo działał przemysł wapienniczy na Fuerteventurze? Od XVI wieku (pierwsze wzmianki z 1560 roku) do drugiej tercji XX wieku — niemal pięć stuleci.

Czy obiekt jest chroniony prawnie? Tak, od 1999 roku posiada status Zabytku Historycznego (kategoria Monumento) na mocy dekretu 78/1999.