Fuentes

Fuentes to opuszczona wieś w okolicach Escarabajosa de Cabezas, w prowincji Segovia, w Kastylii i León. Znana też jako Fuentes de Carbonero, leżała zaledwie 2 km od miasteczka Carbonero el Mayor, którego była zależną osadą (pedanía). Dziś to jedno z tzw. „despoblados" — wsi całkowicie wyludnionych w XX wieku — a jej historia dobrze pokazuje, jak zmieniało się życie na kastylijskiej wsi po II wojnie światowej.

Czym była wieś Fuentes?

W szczytowym okresie rozwoju Fuentes liczyło około trzydziestu domostw. Mieszkańcy mieli własną szkołę, dwie karczmy oraz dwa piece do wypalania wapna, które przez lata stanowiły ważną gałąź lokalnej gospodarki. Głównym źródłem utrzymania były jednak hodowla owiec i świń — mięso trafiało na rynek za pośrednictwem rzeźni w pobliskim Carbonero el Mayor — a także uprawa zbóż, przede wszystkim pszenicy i jęczmienia. Zboże mielono w młynie Arco w sąsiednim Bernardos.

Jak wyglądało życie codzienne mieszkańców?

Życie w Fuentes toczyło się w rytmie ściśle powiązanym z sąsiednimi miejscowościami. Ksiądz z Bernardos dojeżdżał konno, by odprawiać niedzielne msze, a w razie choroby po lekarza trzeba było posłać do Carbonero — przyjeżdżał na mule. Dzieci uczyła nauczycielka znana jako doña Pilar, dojeżdżająca rowerem z Carbonero i prowadząca zajęcia dla około dwudziestu uczniów. Ryby do wsi przywoził wędrowny sprzedawca z Bernardos, najpierw na rowerze, później na motocyklu. Prąd do domów docierał z niewielkiej elektrowni działającej nad rzeką Eresmą w Bernardos.

Dlaczego wieś Fuentes opustoszała?

Wyludnianie Fuentes postępowało stopniowo przez pierwszą połowę XX wieku, a przyspieszyło w latach 50. i 60., gdy coraz więcej rodzin przenosiło się do lepiej wyposażonego Carbonero el Mayor, oferującego łatwiejszy dostęp do usług, opieki zdrowotnej i szkolnictwa. Ostatnimi stałymi mieszkańcami byli bracia Álvarez — Domingo, Luis i Pedro. Pedro wraz z żoną opuścił wieś jako jeden z ostatnich, około 1965 roku. Wielu wyjeżdżających mieszkańców rozbierało własne domy, by wykorzystać materiały budowlane w nowym miejscu zamieszkania — to typowy los kastylijskich wsi tamtego okresu.

Co można dziś zobaczyć w Fuentes?

Głównym zachowanym obiektem jest kościół pod wezwaniem Nuestra Señora de la Asunción, wzniesiony w 1741 roku w miejscu wcześniejszej świątyni zniszczonej przez uderzenie pioruna. To on stanowi dziś najważniejszy ślad po dawnej społeczności. Choć wieś jest niezamieszkana, tradycja nie zaginęła całkowicie — w dniu Wniebowzięcia (15 sierpnia) oraz jesienią, podczas święta różańcowego, dawni mieszkańcy i ich potomkowie nadal organizują tu uroczystości patronalne, ściągające gości z okolicznych miejscowości, dawniej uświetniane grą orkiestry.

Okolice Fuentes leżą w typowym dla środkowej Segovii krajobrazie — na wyżynnej równinie Kastylii, w sąsiedztwie sosnowych lasów charakterystycznych dla regionu Tierra de Pinares, gdzie klimat kontynentalny przynosi gorące lata i chłodne zimy.

Najczęstsze pytania

Czy w Fuentes ktoś jeszcze mieszka? Nie, wieś jest całkowicie wyludniona od połowy lat 60. XX wieku i ma status despoblado.

Co warto zobaczyć, odwiedzając Fuentes? Najważniejszym zachowanym obiektem jest kościół Nuestra Señora de la Asunción z 1741 roku.

Jak daleko jest z Fuentes do Carbonero el Mayor? Dawna wieś leżała około 2 km od Carbonero el Mayor, którego była zależną osadą.

Czy w Fuentes odbywają się jeszcze jakieś uroczystości? Tak, dawni mieszkańcy i ich rodziny spotykają się tu tradycyjnie 15 sierpnia oraz jesienią przy okazji święta różańcowego.