Faro da Illa de Ons

Faro da Illa de Ons to latarnia morska stojąca na południowym krańcu wyspy Ons, w gminie Bueu, u wejścia do Ría de Pontevedra na wybrzeżu Galicii. Wyspa wchodzi w skład Parku Narodowego Wysp Atlantyckich Galicii, dlatego latarnia sąsiaduje z terenami objętymi ochroną przyrody – klifami, wydmami i szlakami pieszymi biegnącymi wzdłuż wybrzeża.

Jak dotrzeć na miejsce?

Ons nie ma połączenia mostowego z lądem – dojazd możliwy jest wyłącznie promem. Najkrótszą trasę zapewniają przewoźnicy pływający z Bueu, skąd rejs trwa stosunkowo krótko i prowadzi bezpośrednio do portu na wyspie. Z portu do latarni prowadzi oznakowany szlak pieszy biegnący przez środek wyspy w kierunku jej południowego krańca – to najdłuższy, ale najbardziej widokowy odcinek trasy po Ons. W sezonie letnim liczba miejsc na promach bywa ograniczona, więc warto zarezerwować przejazd z wyprzedzeniem.

Skąd wzięła się ta latarnia?

Budowę latarni zatwierdzono w grudniu 1861 roku, a projekt przygotował inżynier José Elduayen. Obiekt zapalono po raz pierwszy 13 kwietnia 1865 roku jako latarnię piątej kategorii, o zasięgu światła do 17 mil morskich i wysokości ponad 100 metrów nad poziomem morza. Pierwsza lampa zasilana była olejem oliwnym – po kilkunastu latach zastąpiono ją lampą naftową z jednym knotem.

Na początku XX wieku okazało się, że światło latarni jest niewystarczające, dlatego w 1904 roku zainstalowano nowy system oparty na parach nafty z podgrzewaniem, który jednak wciąż nie dawał zadowalającego zasięgu. Ostatecznie kilkanaście metrów od pierwotnego budynku wzniesiono nową wieżę, oddaną do użytku w 1926 roku, wyposażoną w obrotowy system optyczny i instalację naftową pod ciśnieniem. W 1932 roku budynek pokryto dachówką. Latarnia była jedną z ostatnich w regionie pracujących na sprężonej parze naftowej – dopiero od 1990 roku przeszła na zasilanie fotowoltaiczne. Obecnie działa w pełni automatycznie.

Co zobaczysz na miejscu?

Sama wieża to niewielki, biały budynek charakterystyczny dla galicyjskich latarni morskich – bardziej użytkowy niż monumentalny, ale jego wartość leży w otoczeniu. Z punktu widokowego przy latarni rozciąga się panorama na otwarty Atlantyk z jednej strony i na wejście do Ría de Pontevedra z drugiej. W pogodne dni widać stąd również archipelag Cíes oraz linię brzegową kontynentalnej Galicii. Okolica to teren typowy dla parku narodowego – niska roślinność, skaliste klify i kolonie ptaków morskich, dla których wyspy Atlantyckie są jednym z ważniejszych miejsc gniazdowania na północy Hiszpanii.

Kiedy przyjechać?

Najlepszym okresem na wizytę są miesiące letnie, kiedy działają regularne połączenia promowe, jednak ze względu na status parku narodowego liczba odwiedzających wyspę bywa w tym czasie limitowana, a wejście na niektóre szlaki wymaga wcześniejszej rezerwacji. Wiosna i wczesna jesień to dobry kompromis – mniej turystów, wciąż stabilna pogoda i pełny rozkład rejsów. Zimą połączenia promowe są ograniczone lub nieregularne, co utrudnia jednodniowy wypad na wyspę.

Najczęstsze pytania

Czy można wejść do wnętrza latarni? Latarnia jest obiektem czynnym i automatycznym, dlatego wstęp do wnętrza wieży zwykle nie jest możliwy – atrakcją jest samo miejsce i widok z otoczenia.

Jak długo trwa dojście z portu do latarni? Szlak biegnie przez całą długość wyspy, więc marsz w jedną stronę zajmuje solidną część dnia – warto zaplanować całodniową wycieczkę, a nie krótki spacer.

Czy na wyspie są sklepy i restauracje? W pobliżu portu działa niewielka infrastruktura turystyczna, ale w okolicy samej latarni nie należy liczyć na punkty gastronomiczne – dobrze zabrać ze sobą wodę i jedzenie.

Czy latarnia jest oświetlona i widoczna nocą z lądu? Jako aktywne oznakowanie nawigacyjne latarnia świeci regularnie po zmroku, jednak z uwagi na odległość od wybrzeża jej światło jest widoczne głównie ze statków i promów kursujących w rejonie Ría de Pontevedra.