Engels Klooster

Engels Klooster (Angielski Klasztor) to zabytkowy zespół klasztorny w Brugii, przy ulicy Carmersstraat, prowadzony od blisko czterech wieków przez wspólnotę kanoniczek reguły św. Augustyna (kanoniczki windesheimskie). To jedno z niewielu miejsc w mieście, gdzie życie zakonne toczy się nieprzerwanie od XVII wieku, a klasztor łączy funkcję muzeum z żywą, funkcjonującą wspólnotą religijną.

Skąd wzięły się angielskie zakonnice w Brugii?

Początek historii miejsca sięga 1629 roku, gdy grupa angielskich kanoniczek, wcześniej osiadłych w Leuven, przybyła do Brugii i zamieszkała w domu pielgrzymim znanym jako „Nazareth". Wygnanie z ojczyzny wiązało się z prześladowaniami katolików w Anglii po reformacji – kontynent, a zwłaszcza katolickie Niderlandy Południowe, stał się bezpiecznym schronieniem dla zakonnic pragnących kontynuować życie klasztorne zgodnie z własną wiarą.

Jak powstał pełnoprawny klasztor?

Prowizoryczne początki przerodziły się w trwałą instytucję dzięki wsparciu finansowemu Marca Arrazoli de Oñate, ławnika, a później burmistrza Brugskiego Wolnego Terytorium (Brugse Vrije). Około 1650 roku wspólnota dysponowała już pełnoprawnym klasztorem, a pierwsza kaplica została ukończona w tym samym okresie. Fundacja świeckiego dobroczyńcy pozwoliła zakonnicom uniezależnić się od tymczasowych warunków i zbudować stabilne zaplecze materialne dla dalszego rozwoju wspólnoty.

Co wyróżnia architekturę klasztoru?

Prawdziwą architektoniczną wizytówką zespołu jest kościół z kopułą, wzniesiony w 1736 roku – sto lat po założeniu wspólnoty. Projekt powierzono Hendrikowi Pulinxowi (1698–1781), wszechstronnemu brugijskiemu architektowi znanemu z licznych realizacji w mieście. Powstała bogato wyposażona świątynia w stylu klasycystycznym, której kopulasta bryła nie ma odpowiednika wśród innych brugijskich kościołów – to właśnie ta unikalność czyni Engels Klooster rozpoznawalnym punktem na mapie architektury sakralnej miasta.

Jak klasztor przetrwał rewolucję francuską?

Okres napoleoński i rewolucja francuska zmusiły siostry do opuszczenia Brugii – w 1794 roku wspólnota schroniła się w Anglii, w Hengrave Hall w hrabstwie Suffolk. Kluczową rolę w przetrwaniu tego trudnego okresu odegrała Mary More, przeorysza od 1766 roku i bezpośrednia potomkini Thomasa More'a, angielskiego męża stanu i świętego. To dzięki jej determinacji wspólnota zachowała ciągłość i zdołała powrócić do Brugii w 1802 roku, odzyskując dawną siedzibę.

Co można dziś zobaczyć w klasztorze?

Współcześnie Engels Klooster to w pełni zamurowany, doskonale zachowany kompleks, otwarty częściowo dla zwiedzających. Oprócz wspomnianego kościoła z kopułą, teren obejmuje rozległy XIX-wieczny ogród krajobrazowy, stanowiący spokojną enklawę w tętniącym życiem centrum Brugii. Odwiedzający mogą zapoznać się z historią wspólnoty, jej związkami z angielskim katolicyzmem oraz unikalnym dziedzictwem architektonicznym.

Najczęstsze pytania

Czy w klasztorze wciąż mieszkają zakonnice? Tak, teren jest zamieszkany niemal nieprzerwanie od blisko czterech stuleci przez kanoniczki windesheimskie.

Kto zaprojektował kościół klasztorny? Kopulasty kościół z 1736 roku zaprojektował brugijski architekt Hendrik Pulinx.

Dlaczego zakonnice musiały opuścić Brugię? Rewolucja francuska zmusiła je do ucieczki do Anglii w 1794 roku; wróciły do miasta w 1802 roku.

Gdzie znajduje się klasztor? Przy ulicy Carmersstraat w Brugii, w Belgii.