Curro dos Lobos

Curro dos Lobos to kamienna pułapka na wilki położona kilkaset metrów od wsi Barjacoba, w gminie Pías (prowincja Zamora, region Alta Sanabria), tuż przy granicy z Galicją. Obiekt należy do niewielkiej grupy zachowanych w tej części Hiszpanii "curros" – dawnych zagród budowanych przez pasterzy do chwytania żywych wilków zagrażających stadom owiec i kóz.

Jak zbudowano pułapkę?

Konstrukcja ma kształt niemal okrągłego muru o średnicy około 20 metrów, ułożonego z kamienia bez zaprawy. Ściana od strony dolnej dochodzi do około 3 metrów wysokości, a jej górna krawędź obłożona jest płaskimi płytami nachylonymi do wewnątrz, co uniemożliwiało wilkowi wyskoczenie na zewnątrz. Pułapkę wzniesiono na zboczu w taki sposób, że od strony górnej mur niemal styka się z poziomem gruntu – dzięki temu zwierzę mogło łatwo wskoczyć do środka, ale już nie wydostać się tą samą drogą. W centrum zagrody usypano kamienny kopiec, do którego przywiązywano żywą przynętę – kozę lub owcę.

Jak działało polowanie?

Gdy wilk, zwabiony bekiem uwiązanego zwierzęcia, wskakiwał do środka od strony zbocza, nie mógł się już wydostać przez stromą, obłożoną płytami ścianę po przeciwnej stronie. Sąsiedzi ostrzegali się wówczas okrzykiem „lobo no curro!”, a dzwony kościelne wzywały młodzież ze wsi, by dobiła schwytane zwierzę. Pułapkę wykorzystywano głównie zimą, gdy wilki podchodziły bliżej zabudowań w poszukiwaniu pożywienia.

Kto i kiedy wybudował Curro dos Lobos?

Dokładny wiek budowli nie jest znany – szacuje się, że liczy sobie kilka wieków. Nie ma pewności, czy wzniesili ją mieszkańcy Barjacoby, czy wędrowni pasterze przemieszczający się sezonowo między południem Hiszpanii a górami Kantabryjskimi. Brak dokumentów źródłowych sprawia, że historia obiektu opiera się głównie na miejscowej tradycji ustnej.

Czy pułapka wciąż jest używana?

Nie. Curro dos Lobos przestało pełnić swoją pierwotną funkcję w połowie XX wieku, gdy do zwalczania wilków zaczęto powszechnie stosować strychninę i broń palną, a tradycyjne metody pasterskie straciły znaczenie. Mimo braku systematycznej renowacji mur zachował się w dość dobrym stanie; podejmowano starania o wpisanie go na listę lokalnego dziedzictwa kulturowego, jednak jak dotąd bez powodzenia.

Jak dotrzeć na miejsce?

Do Curro dos Lobos prowadzi krótka, łatwa ścieżka wychodząca ze wsi Barjacoba, w stronę wzgórza Lagoallo. Trasa liczy niewiele ponad 2–3 km w obie strony i pokonuje się ją w 20–30 minut przy spokojnym tempie (dłużej, jeśli wybierze się dłuższy wariant pętli). Ścieżka prowadzi przez zagajniki dębowe, zarośla i pastwiska, oferując po drodze widoki na dolinę Barjacoby oraz okoliczne wzgórza graniczne z Galicją. Do wsi dojeżdża się drogą lokalną odbijającą od autostrady A-52, przez miejscowości Villanueva de la Sierra i Pías.

Co jeszcze warto zobaczyć w okolicy?

Region Alta Sanabria kryje kilka podobnych, choć nie identycznych, konstrukcji pasterskich – największym rozgłosem cieszy się analogiczny zagon w pobliskim Lubián. Okolica to także dobry punkt wypadowy na piesze wędrówki po pograniczu Zamory i Galicji, z widokiem na zbiornik Pías i górski krajobraz Sanabrii.

Najczęstsze pytania

Ile lat ma Curro dos Lobos? Dokładny wiek nie jest znany – budowlę datuje się na kilka wieków, bez precyzyjnych źródeł historycznych.

Czy można zwiedzić obiekt samodzielnie? Tak, prowadzi do niego oznakowana, łatwa ścieżka piesza ze wsi Barjacoba, dostępna przez cały rok.

Czy w okolicy wciąż żyją wilki? Wilki nadal bytują w górach Sanabrii, choć sama pułapka nie jest już używana od połowy XX wieku.

Ile czasu zajmuje dotarcie na miejsce? Krótszy wariant trasy zajmuje 20–30 minut w obie strony, dłuższy, okrężny, około godziny.