Convento de las Carmelitas Descalzas

Convento de las Carmelitas Descalzas w Caudiel, niewielkiej miejscowości w prowincji Castellón we wspólnocie Walencji, to jeden z najważniejszych zabytków całej okolicy. Otoczony wysokim murem klasztor karmelitanek bosych od ponad trzystu pięćdziesięciu lat pozostaje miejscem życia kontemplacyjnego — i mimo swojej zamkniętej natury przyciąga do Caudiel podróżnych szukających ciszy, historii i baroku w czystej, prowincjonalnej formie.

Jak powstał klasztor?

Fundatorem klasztoru był Pedro Miralles, który jednak nie doczekał ukończenia swojego dzieła — kontynuowali je jego spadkobiercy. Formalne erygowanie klasztoru miało miejsce 21 listopada 1671 roku, a karmelitanki bose przybyły do Caudiel dokładnie tego samego dnia. Sama budowla została oddana do użytku nieco później, 2 grudnia 1685 roku, z miejscem dla dwudziestu jeden zakonnic. Od tamtej pory siostry opuściły klasztor tylko dwukrotnie: nad ranem 27 lipca 1936 roku, w obliczu zagrożenia wojną domową, oraz na przełomie 1978 i 1979 roku, gdy budynek przechodził prace remontowe. Ta ciągłość — ponad trzy i pół wieku niemal nieprzerwanej obecności zakonnej w jednym miejscu — jest rzadkością nawet jak na hiszpańskie standardy i sama w sobie stanowi część atrakcyjności tego miejsca.

Co zobaczysz na miejscu?

Ponieważ klasztor jest klauzurowy, wnętrza dostępne dla zwiedzających ograniczają się do kościoła i dolnego chóru, oddzielonego od prezbiterium charakterystyczną, dużą kratą — fizyczną granicą między światem świeckim a zakonnym, która sama w sobie robi wrażenie. Kościół zbudowano z muru i ciosanego kamienia, w układzie jednej nawy z bocznymi kaplicami, które nie łączą się ze sobą — co nadaje wnętrzu surowy, skupiony charakter typowy dla architektury karmelitańskiej. Dekoracja utrzymana jest w stylu barokowym, a uwagę zwraca przede wszystkim bogata posadzka z siedemnastowiecznych kafli z Manises, jednego z najsłynniejszych ośrodków ceramiki w Hiszpanii — detal, którego nie powstydziłby się niejeden większy klasztor. Z zewnątrz cały kompleks, otoczony murem obronnym, sprawia wrażenie zwartej, niemal fortecznej bryły, doskonale widocznej już z daleka przy wjeździe do Caudiel.

Kiedy przyjechać?

Klasztor najlepiej zwiedzać w ramach krótkiego, spokojnego spaceru po Caudiel — miejscowość nie jest duża, więc wizyta w kościele klasztornym naturalnie łączy się z obejrzeniem reszty historycznego centrum. Warto sprawdzić lokalne godziny otwarcia kościoła przed przyjazdem, ponieważ jako obiekt klauzurowy funkcjonuje on według własnego, niekomercyjnego rytmu, a nie typowego harmonogramu turystycznego. Miejscowość leży w śródziemnomorskiej strefie klimatycznej, więc wiosna i jesień to pory roku z najbardziej komfortową temperaturą na spacer po okolicy.

Najczęstsze pytania

Czy można zwiedzić cały klasztor? Nie — jako obiekt klauzurowy udostępnia zwiedzającym wyłącznie kościół oraz dolny chór przy prezbiterium. Reszta budynku pozostaje zamknięta dla osób z zewnątrz.

Jak stary jest ten klasztor? Karmelitanki bose przybyły do Caudiel w 1671 roku, a sam budynek klasztorny oddano do użytku w 1685 roku, co czyni go obiektem o ponad trzystu pięćdziesięcioletniej historii.

Co jest architektonicznie najciekawsze we wnętrzu? Przede wszystkim posadzka z siedemnastowiecznych kafli z Manises oraz układ jednej nawy z niepołączonymi ze sobą kaplicami bocznymi, typowy dla baroku karmelitańskiego.

Czy zakonnice opuszczały kiedyś ten klasztor? Tak, ale tylko dwukrotnie w całej historii — w 1936 roku z powodu wojny domowej oraz w latach 1978–1979 na czas prac remontowych.