church of Nuestra Señora de Guadalupe

Kościół Nuestra Señora de Guadalupe stoi w Madrycie, w dzielnicy Chamartín, w osiedlu Hispanoamérica, naprzeciwko Parku Berlina przy ulicy Puerto Rico. To jedna z najbardziej nietypowych świątyń katolickich stolicy Hiszpanii, znana wśród mieszkańców pod potoczną nazwą „kościół Meksykanów" ze względu na meksykańskie korzenie jego twórcy.

Jak dojechać?

Świątynia znajduje się w północnej części Madrytu, w spokojnej, głównie mieszkalnej okolicy Hispanoamérica, blisko granicy z dzielnicą Chamberí. Najwygodniej dotrzeć tu metrem — najbliższe stacje linii obsługujących tę część miasta znajdują się w odległości kilkuset metrów spacerem, a sam kościół sąsiaduje bezpośrednio z zielenią Parku Berlina, co czyni okolicę przyjemną również do krótkiego spaceru przed lub po wizycie. To rejon oddalony od ścisłego centrum turystycznego, dlatego warto zaplanować dojazd komunikacją miejską zamiast pieszo od Puerta del Sol czy Gran Vía.

Dlaczego ten kościół jest wyjątkowy?

Budowę świątyni zainicjowało zgromadzenie zakonne Misjonarzy Ducha Świętego, a prace trwały przez większą część lat 60. XX wieku — kamień węgielny położono w 1961 roku. Formalnie parafia powstała na mocy dekretu z 27 sierpnia 1965 roku, wydzielona z terenów dwóch istniejących wcześniej parafii: Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny oraz Najświętszego Serca Jezusowego.

Za projekt architektoniczny odpowiadali Enrique de la Mora y Palomar oraz José Ramón Azpiazu, natomiast stroną inżynierską zajęli się José Antonio Torroja i Félix Candela — nazwiska dobrze znane w historii nowoczesnego budownictwa żelbetowego. Realizacja w Madrycie była pierwszym dziełem meksykańskiego architekta wzniesionym na terenie Hiszpanii, co samo w sobie czyni budynek symbolicznym pomostem między obiema kulturami.

Co warto zobaczyć w środku?

Bryła kościoła opiera się na planie ośmiokąta wpisanego w okrąg o średnicy niemal 54 metrów — rozwiązanie rzadko spotykane w architekturze sakralnej tamtego okresu. Największe wrażenie robi jednak konstrukcja dachu: cienka powłoka w kształcie paraboloidy hiperbolicznej, charakterystyczna dla technik konstrukcyjnych rozwijanych przez Félixa Candelę. Dzięki tej formie ogromna powierzchnia dachu opiera się jedynie na czterech wewnętrznych filarach, co pozwoliło uzyskać wnętrze niemal pozbawione tradycyjnych podpór i wyjątkowo otwartą, przestrzenną salę główną. Efekt ten warto zobaczyć osobiście — zdjęcia nie oddają w pełni skali i lekkości konstrukcji.

Najczęstsze pytania

Dlaczego kościół nazywany jest „kościołem Meksykanów"? Ze względu na meksykańskie pochodzenie jednego z jego architektów, Enrique de la Mory y Palomara — jego realizacja w Madrycie była pierwszym dziełem meksykańskiego architekta zrealizowanym w Hiszpanii.

Kto zaprojektował świątynię? Architekturę zaprojektowali Enrique de la Mora y Palomar i José Ramón Azpiazu, a za konstrukcję inżynieryjną odpowiadali José Antonio Torroja i Félix Candela.

Co jest architektonicznie najbardziej charakterystyczne w tym kościele? Dach w formie cienkiej powłoki paraboloidy hiperbolicznej, wsparty jedynie na czterech filarach wewnętrznych, oraz ośmiokątny plan budynku wpisany w okrąg o średnicy niemal 54 metrów.

Kiedy powstała parafia i kto ją założył? Budowę rozpoczęto w 1961 roku z inicjatywy Misjonarzy Ducha Świętego, a parafię formalnie erygowano dekretem z 27 sierpnia 1965 roku, wydzielając ją z dwóch wcześniej istniejących parafii madryckich.