Aven du Rousti

Aven du Rousti to otchłań krasowa (aven) ukryta na płaskowyżu Albion, w gminie Simiane-la-Rotonde w departamencie Alpes-de-Haute-Provence, w regionie Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże. Leży na skraju zapadliska Saint-Christol, na rozległej, płaskiej powierzchni płaskowyżu poprzecinanej niewielkimi dolinkami — typowym krajobrazie krasowym, w którym woda deszczowa od tysiącleci drąży wapienne podłoże, tworząc studnie, korytarze i podziemne sale.

Gdzie dokładnie szukać wejścia?

Płaskowyż Albion, rozciągnięty między Górą Ventoux, Montagne de Lure a Grand Luberon, należy do największych masywów krasowych Francji — udokumentowano na nim setki studni i jaskiń. Najgłębsza z nich, Aven Jean Nouveau, schodzi na 168 metrów, co dobrze pokazuje skalę podziemnego świata skrywającego się pod powierzchnią pól lawendowych. Aven du Rousti nie jest rekordzistą pod względem głębokości, ale należy do ciekawszych obiektów tego masywu ze względu na swoją budowę i historię eksploracji.

Jak zbudowana jest jaskinia?

Otchłań osiąga głębokość 63 metrów, a łączna długość korytarzy sięga około 300 metrów. Otwiera się w wapieniach bedulskich — skałach osadzonych w morzu kredowym dziesiątki milionów lat temu, dziś rozpuszczanych przez wodę przesączającą się przez płaskowyż. Szczególnie interesującym elementem systemu jest kopalna galeria o długości 80 metrów i szerokości 5 metrów, w której zachowały się otoczone przez wodę kamienie oraz grube, wielowarstwowe polewy naciekowe. Osady tej galerii były przedmiotem badań geologa Christophe'a Depamboura, który analizował, jak zmieniał się układ podziemnego cieku na przestrzeni czasu.

Kto i kiedy odkrył Aven du Rousti?

Pierwsze udokumentowane zejście do jaskini przypisuje się Pierre'owi Martelowi, który zszedł do niej w 1948 lub 1949 roku. Przez kolejne dekady kluby speleologiczne stopniowo poszerzały wiedzę o obiekcie — znana głębokość wzrosła z 40 do obecnych 63 metrów w miarę odkrywania nowych odgałęzień. Przełomowym momentem był rok 2003, gdy udrożniono drugi otwór wejściowy. Dzięki temu możliwe stało się przejście przez całą jaskinię, wyposażone w elementy typu via ferrata, co znacznie ułatwiło prowadzenie grup podczas wypraw z przewodnikiem.

Czy da się zwiedzić Aven du Rousti bez doświadczenia?

Tak — w okolicy działają organizatorzy wypraw speleologicznych oferujący zejścia do Aven du Rousti w formie wycieczek pół- lub całodniowych, dostępnych już dla dzieci od 6. roku życia. Uczestnicy otrzymują pełny sprzęt: uprzęże, kaski, liny i asekurację techniczną, a trasę prowadzi doświadczony przewodnik. To jedna z niewielu jaskiń regionu, do której amatorska wyprawa jest realna bez własnego sprzętu i przygotowania technicznego.

Co warto połączyć ze zwiedzaniem?

Simiane-la-Rotonde, gmina, w której leży jaskinia, sama jest atrakcją — wioska wznosi się na wysokości około 650 metrów, na granicy z Vaucluse, otoczona Parkiem Przyrody Luberon. Z okolicznych wzniesień widać jednocześnie Ventoux, Montagne de Lure i Grand Luberon. Miasteczko słynie z zamkowej rotundy z romańską salą oraz festiwalu muzyki dawnej organizowanego od 1982 roku. Płaskowyż Albion to też serce francuskiej produkcji olejku lawendowego, więc wizytę pod ziemią warto połączyć ze spacerem wśród pól lawendy i lawendyny, a także z odwiedzinami ogrodu przyklasztornego opactwa Valsaintes, oddalonego o około 4 kilometry.

Najczęstsze pytania

Czym jest Aven du Rousti? To otchłań krasowa (studnia jaskiniowa) na płaskowyżu Albion w gminie Simiane-la-Rotonde, o głębokości 63 metrów i długości korytarzy około 300 metrów.

Czy jaskinia jest trudna do zwiedzania? Dzięki drugiemu wejściu udrożnionemu w 2003 roku i wyposażeniu typu via ferrata, przejście z przewodnikiem jest dostępne również dla osób bez doświadczenia speleologicznego, od 6. roku życia.

Co znajduje się wewnątrz jaskini? Charakterystycznym elementem jest 80-metrowa kopalna galeria z otoczakami i grubymi polewami naciekowymi, badana pod kątem historii geologicznej regionu.

Kto pierwszy zbadał Aven du Rousti? Pierwsze znane zejście wykonał Pierre Martel w 1948 lub 1949 roku, a kolejne kluby speleologiczne stopniowo pogłębiały wiedzę o systemie aż do obecnych 63 metrów.