Alborán Island Cemetery

Cmentarz na Wyspie Alborán to jeden z najbardziej odosobnionych i najmniejszych cmentarzy w Hiszpanii, położony na niewielkiej, wulkanicznej wyspie pośrodku Morza Alborańskiego, w połowie drogi między południowym wybrzeżem Hiszpanii a Afryką Północną. Administracyjnie należy do prowincji Almería, choć od najbliższego lądu dzieli go blisko 90 kilometrów otwartego morza.

Gdzie dokładnie leży ten cmentarz?

Niewielki, ogrodzony murem grobowiec znajduje się na północnym cyplu wyspy, w bezpośrednim sąsiedztwie latarni morskiej i dawnej stacji wojskowej. Cały teren cmentarny jest tak mały, że bywa porównywany rozmiarem do zwykłego pokoju — to raczej symboliczne miejsce pochówku niż rozbudowana nekropolia, jaką kojarzymy z lądowymi miastami.

Kto tu spoczywa?

Na cmentarzu znajdują się trzy groby wewnątrz murowanego ogrodzenia oraz jeden dodatkowy, położony poza nim. Wewnątrz spoczywają żona i siostra jednego z latarników, którzy przez dziesięciolecia byli jedynymi stałymi mieszkańcami wyspy, a także niemiecki marynarz, którego ciało morze wyrzuciło na brzeg podczas drugiej wojny światowej. Czwarty, odrębny grób, według części badaczy i lokalnych przekazów, miałby należeć do Al-Boraniego — tunezyjskiego korsarza, od którego imienia wyspa wzięła swoją nazwę.

Dlaczego wyspa nosi imię korsarza?

Zanim na Alborán zbudowano latarnię morską, wyspa była punktem odniesienia dla przemytników i piratów działających na szlakach między Europą a Afryką. To właśnie postać berberyjskiego korsarza Al-Boraniego na trwałe związała się z nazwą tego skrawka lądu na morzu. Wyspa ma też znaczenie historyczne związane z rywalizacją mocarstw śródziemnomorskich — 1 października 1540 roku w jej pobliżu rozegrała się bitwa morska pomiędzy flotami osmańską a habsburską, jeden z epizodów wielowiekowej walki o kontrolę nad zachodnią częścią Morza Śródziemnego.

Kiedy i dlaczego ludzie zamieszkali na wyspie?

Stałe osadnictwo na Alboránie pojawiło się dopiero w XIX wieku, wraz z budową automatycznej dziś latarni morskiej, która miała ostrzegać statki przed niebezpiecznymi, skalistymi brzegami wyspy. Latarnicy i ich rodziny mieszkali tu nieprzerwanie od końca XIX wieku aż do 1966 roku, kiedy stała obecność ludzi na wyspie dobiegła końca, a latarnia została w pełni zautomatyzowana. To właśnie z tego okresu pochodzą najstarsze, udokumentowane groby na cmentarzu.

Czy wyspę można dziś odwiedzić?

Alborán pozostaje obszarem chronionym ze względu na unikalny ekosystem morski i ptasi, a dostęp do niej jest mocno ograniczony — to nie jest cel typowej wycieczki turystycznej, lecz raczej punkt zainteresowania dla badaczy przyrody, historyków i pasjonatów morskich szlaków Morza Śródziemnego. Sam cmentarz, mimo skromnych rozmiarów, pozostaje najbardziej namacalnym śladem ludzkiej obecności na tym odizolowanym skrawku ziemi.

Najczęstsze pytania

Ile grobów znajduje się na cmentarzu wyspy Alborán? Wewnątrz murowanego ogrodzenia znajdują się trzy groby, a jeden kolejny, przypisywany korsarzowi Al-Boraniemu, leży poza nim.

Kim byli ludzie pochowani na wyspie? To żona i siostra latarnika oraz niemiecki marynarz, którego ciało morze wyrzuciło na brzeg podczas drugiej wojny światowej.

Skąd wzięła się nazwa wyspy Alborán? Nazwa pochodzi od Al-Boraniego, tunezyjskiego korsarza działającego w tym rejonie Morza Śródziemnego przed epoką latarni morskiej.

Czy na wyspie mieszkają dziś ludzie? Nie — ostatni latarnicy opuścili wyspę w 1966 roku, gdy latarnia została zautomatyzowana, a Alborán od tego czasu jest niezamieszkana.