Natura w Polsce

Park im. Józefa Polińskiego w Warszawie

Warszawa

Park im. Józefa Polińskiego w Warszawie to kameralny park miejski na Pradze-Południe, w prawobrzeżnej części Warszawy. Tworzy zieloną przestrzeń pośród zabudowy i dobrze sprawdza się jako miejsce na chwilę oddechu od miejskiego tempa. To dobry adres na krótki spacer, odpoczynek i spokojne wyjście w ciągu dnia. Na miejscu można liczyć przede wszystkim na: spokojny, sąsiedzki charakter parku, który sprzyja codziennemu spacerowi i krótkiej przerwie od miasta, miejsce do odpoczynku na ławce w zielonym otoczeniu, bez potrzeby planowania dłuższego wyjścia, przestrzeń chętnie wybieraną przez mieszkańców okolicy na rekreacyjny spacer oraz spokojne wyjście z dziećmi. Na taki spacer warto założyć wygodne buty i po prostu wpaść tu na chwilę, zwłaszcza jeśli zwiedzasz Pragę-Południe albo szukasz spokojnego miejsca blisko miasta. To dobry wybór dla osób, które chcą odpocząć w kameralnym otoczeniu i zrobić krótką przerwę podczas pobytu w tej części Warszawy.

Park na Książęcem w Warszawie

Warszawa

Park na Książęcem w Warszawie to park położony w Warszawie, w rejonie skarpy wiślanej. Znajduje się między ulicami Książęcą i Kruczkowskiego, wiaduktem mostu Poniatowskiego, terenem Muzeum Narodowego oraz budynkiem Centrum Giełdowego. Jest częścią parku Marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego i dobrze sprawdza się na krótki spacer. Na miejscu można liczyć przede wszystkim na: spacer po zielonym fragmencie skarpy wiślanej, w miejskim otoczeniu, ale z wyraźnie parkowym charakterem, przejście w sąsiedztwie ważnych punktów tej części Warszawy: wiaduktu mostu Poniatowskiego, Muzeum Narodowego i Centrum Giełdowego, korzystanie z tego odcinka jako części większego założenia parkowego, czyli parku Marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego. Na wizytę warto wybrać wygodne buty, zwłaszcza jeśli planujesz połączyć spacer z dalszym przejściem po okolicy skarpy. To dobry wybór dla osób, które chcą na chwilę odpocząć w zieleni i przy okazji zobaczyć kawałek centralnej Warszawy.

Park Przy Bażantarni

Warszawa

Park Przy Bażantarni to kameralny park na warszawskim Ursynowie, położony wśród osiedli mieszkaniowych. Jest chętnie wybierany na codzienne przechadzki, chwilę odpoczynku w zieleni i przerwę od miejskiego zgiełku. To miejsce dobrze sprawdza się na krótki spacer. Na miejscu można liczyć przede wszystkim na: spokojną, zieloną przestrzeń do niespiesznego spaceru i złapania oddechu od miasta, lokalny charakter parku, który służy mieszkańcom jako codzienne miejsce rekreacji i spotkań, wygodny przystanek podczas zwiedzania południowej części Warszawy, zwłaszcza jeśli szuka się mniej oczywistych miejsc wypoczynku. Na wizytę warto wybrać się bez specjalnych przygotowań, choć wygodne buty zawsze się przydadzą. To dobry wybór dla osób, które chcą spędzić trochę czasu blisko zieleni, w spokojnym i kameralnym otoczeniu.

Park Szczęśliwicki

Warszawa

Park Szczęśliwicki to park miejski na warszawskiej Ochocie, położony między ulicą Włodarzewską a ulicą Drawską. To dobre miejsce na chwilę oddechu w mieście i krótki spacer w zielonym otoczeniu. Na miejscu można liczyć przede wszystkim na: spacer po parku miejskim na Ochocie, zlokalizowanym między ulicą Włodarzewską a ulicą Drawską, spokojny odpoczynek w zielonej przestrzeni w Warszawie, prosty, niezobowiązujący wypad bez konieczności wyjeżdżania poza miasto. Na wizytę warto wybrać wygodne buty i zaplanować ją jako krótki spacer albo chwilę relaksu w ciągu dnia. To dobry wybór dla osób, które szukają spokojnego miejsca na Ochocie i chcą odpocząć blisko centrum Warszawy.

Park Moczydło w Warszawie

Warszawa

Park Moczydło to park na warszawskiej Woli, położony na terenie osiedla Koło. Leży między ulicami Deotymy, Górczewską, Prymasa Tysiąclecia i Czorsztyńską, więc łatwo włączyć go w spacer po tej części miasta. To dobre miejsce na krótki spacer i chwilę oddechu od miejskiego ruchu. Na miejscu można liczyć przede wszystkim na: spacer po zielonym terenie parku w obrębie osiedla Koło, na Woli; orientację w przestrzeni dzięki wyraźnie określonemu położeniu między ulicami Deotymy, Górczewską, Prymasa Tysiąclecia i Czorsztyńską; spokojny, lokalny charakter miejsca, który sprzyja krótkiej przerwie podczas zwiedzania tej części Warszawy. Na taki wypad warto wybrać wygodne buty i sprawdzić pogodę, bo najlepiej korzysta się z parku podczas niespiesznego spaceru. To dobry wybór dla osób, które szukają blisko natury, ale bez wyjeżdżania poza miasto.

Park Dreszera

Warszawa

Park gen. Gustawa Orlicz-Dreszera to warszawski park na Mokotowie, położony między ulicami Ursynowską, Puławską, Odyńca i Krasickiego. To dobre miejsce na chwilę oddechu w miejskim otoczeniu i krótki spacer. Na miejscu można liczyć przede wszystkim na: spacer po zielonym terenie położonym w obrębie Mokotowa, w wyraźnie wyznaczonych granicach między czterema ulicami, odpoczynek w parku miejskim, który stanowi spokojniejszą przestrzeń w tej części Warszawy, wygodny przystanek podczas zwiedzania okolicy ulic Ursynowskiej, Puławskiej, Odyńca i Krasickiego. Warto wybrać się tu na spokojny spacer, najlepiej w wygodnych butach. To dobry wybór dla osób, które szukają krótkiego, miejskiego odpoczynku blisko codziennej trasy.

Ogród Saski w Warszawie

Warszawa

Ogród Saski w Warszawie to park miejski w śródmieściu Warszawy, położony między placem marsz. Józefa Piłsudskiego, placem Żelaznej Bramy, ul. Marszałkowską i ul. Królewską, na Osi Saskiej. To dobre miejsce na krótki spacer w samym centrum miasta. Na miejscu można liczyć przede wszystkim na: spacer po parku miejskim położonym w śródmieściu Warszawy, w wygodnej lokalizacji między ważnymi punktami centrum, przejście przez teren wytyczony na Osi Saskiej, która porządkuje układ tej części miasta, odpoczynek w zielonej przestrzeni otoczonej placem marsz. Józefa Piłsudskiego, placem Żelaznej Bramy oraz ulicami Marszałkowską i Królewską. Na wizytę warto wybrać się bez pośpiechu, najlepiej podczas spaceru po centrum, gdy łatwo połączyć ją z innymi punktami w okolicy. To dobry wybór dla osób szukających krótkiego odpoczynku i chwili zieleni w miejskim otoczeniu.

Ogród Jordanowski im. gen. Tokarzewskiego w Toruniu

Toruń

Ogród Jordanowski im. gen. Tokarzewskiego w Toruniu to dawny niewielki park, który kiedyś działał jako ogród jordanowski. Mieścił się przy ulicy św. Józefa na Bielanach w Toruniu i został zaprojektowany przez por. Eugeniusza Kubasika z inicjatywy ppłk. dypl. Józefa Grodeckiego. Park utworzyli żołnierze 8 batalionu saperów, a jego otwarcie odbyło się 7 lipca 1939 roku. To miejsce bardziej na krótki spacer i spokojne poznanie lokalnej historii niż na dłuższe zwiedzanie. Na miejscu można liczyć przede wszystkim na: ślady dawnego ogrodu jordanowskiego, który przed laty łączył zieleń z przestrzenią do zabawy i wypoczynku, elementy dawnej infrastruktury rekreacyjnej, takie jak piaskownice, huśtawki oraz brodzik, historyczny kontekst związany z Bielanami w Toruniu, projektem por. Eugeniusza Kubasika i pracą żołnierzy 8 batalionu saperów. Jeśli planujesz wyjście, warto nastawić się na krótki, kameralny spacer i sprawdzić teren z myślą o jego historycznym charakterze. W 2020 roku odnaleziono pozostałości po ogrodzie, więc to dobry wybór dla osób zainteresowanych lokalnymi śladami przeszłości i miejscami, które opowiadają o dawnym układzie miasta.

Dolina Białego

Zakopane

Dolina Białego to krótka dolina reglowa w Tatrach Zachodnich, ukryta tuż na skraju Zakopanego. Ma około 2,5 km długości i leży między grzbietami Krokwi i Sarniej Skały. Dla wielu osób to najłatwiejszy sposób, by w kilkadziesiąt minut przejść od miejskiego gwaru do skalnego wąwozu pachnącego lasem i wodą. Czym wyróżnia się Dolina Białego? Dolina jest wąska i głęboko wcięta, a jej dolna część przypomina krasowy kanion. Wąwóz zbudowany jest ze skał wapiennych i dolomitowych, a u stóp Kazalnicy robi się szczególnie ciasno i malowniczo. Uchodzi za jeden z najbardziej urokliwych dolomitowych przełomów w polskich Tatrach. Dnem płynie Biały Potok, od którego dolina wzięła nazwę. Tłumaczy się ją jasnym wapieniem w korycie albo pianą, jaką woda tworzy na bystrzach. Jak wygląda trasa przez dolinę? Żółty szlak prowadzi spokojnie wzdłuż potoku, między zboczami Sarniej Skały i Wielkiej Krokwi. Równolegle biegnie ścieżka przyrodnicza imienia profesora Stanisława Sokołowskiego z 11 przystankami, na których można dowiedzieć się czegoś o roślinach, skałach i życiu doliny. Do wodospadu jest około 1,7 km w jedną stronę i mniej więcej 160 m przewyższenia, co zajmuje około 45 minut. Cała pętla z powrotem na start to około 90 minut, więc wycieczka nie jest ani długa, ani męcząca. Gdzie zaczyna się szlak i jak dojść? Wejście do doliny znajduje się niedaleko Wielkiej Krokwi, przy Drodze pod Reglami. Z centrum Zakopanego to około 2 km, czyli kwadrans do pół godziny spokojnego marszu. Dolna część doliny jest dostępna również dla rodzin z małymi dziećmi, także tych z wózkami, wyższe odcinki robią się już bardziej górskie. Dolina leży w granicach Tatrzańskiego Parku Narodowego, dlatego obowiązuje bilet wstępu i zasady ochrony przyrody. Kiedy warto przyjść? Szczególnie efektowna jest wiosną, gdy kwitną rośliny, a potok niesie dużo wody i huczy między skałami. Latem las daje przyjemny cień, co przydaje się w upalne dni, a po deszczu woda w potoku i przy wodospadzie nabiera siły. Warto zabrać buty z dobrą podeszwą, bo skały i korzenie bywają śliskie. Co jeszcze można połączyć z wizytą? Z doliny łatwo zaplanować dłuższą pętlę. Z Sarniej Skały, której szczyt ma 1377 m n.p.m., widać z bliska ścianę Giewontu, a sąsiednia Krokiew wznosi się na 1378 m. Wielu turystów łączy Dolinę Białego z sąsiednimi dolinami reglowymi, bo wszystkie leżą blisko siebie i łączy je Droga pod Reglami. Najczęstsze pytania Ile trwa spacer Doliną Białego? Do wodospadu i z powrotem potrzeba około 90 minut spokojnego marszu. Czy to trudna trasa? Nie. Szlak jest krótki, a dolna część jest łatwa, dlatego wybierają ją rodziny i osoby, które dopiero zaczynają z Tatrami. Czy z wózkiem da się wejść? Dolna część doliny jest dostępna dla wózków, wyższe fragmenty są trudniejsze. Jaki kolor ma szlak? Trasę oznaczono kolorem żółtym, a obok biegnie ścieżka przyrodnicza z 11 przystankami. Czy trzeba kupić bilet? Tak, dolina leży w Tatrzańskim Parku Narodowym, więc wejście jest płatne. Kiedy jest najpiękniej? Najczęściej poleca się wiosnę, kiedy kwitną rośliny, a potok płynie najmocniej.

Ogród Botaniczny w Łodzi

Łódź

Ogród Botaniczny w Łodzi to jeden z największych ogrodów botanicznych w Polsce. Zajmuje około 67 hektarów i gromadzi ponad 3400 gatunków, odmian i mieszańców roślin lądowych. Oficjalnie nosi imię profesora Jakuba Mowszowicza, botanika, który współtworzył to miejsce. To dobry cel na spokojny spacer, rodzinną wycieczkę i na wiosenne lub jesienne zdjęcia. Jak powstał ogród botaniczny w Łodzi? Początki sięgają roku 1929, kiedy ogród zaczął powstawać na terenie parku Źródliska. Po zakończeniu II wojny światowej rozpoczęto tworzenie nowego założenia na obszarze przylegającym do Parku na Zdrowiu. Tam ogród rozwinął się w dzisiejszej, rozległej formie. Od 1988 roku jego patronem jest Jakub Mowszowicz. Kim był Jakub Mowszowicz? Jakub Mowszowicz (1901–1983) był botanikiem i profesorem Uniwersytetu Łódzkiego. Pełnił funkcję dziekana wydziału biologii i nauk o Ziemi. Po wojnie osiadł w Łodzi i związał się z uczelnią oraz z ogrodem, którego był współorganizatorem. Razem z profesorem Janem Muszyńskim stał u początków jego tworzenia. Imię uczonego przypomina o naukowych korzeniach miejsca: ogród to nie tylko park, lecz także placówka związana z badaniem i ochroną roślin. Co można zobaczyć w ogrodzie? Teren podzielono na dziewięć tematycznych działów, z których każdy pokazuje inne zbiorowiska roślinne i kolekcje. Dzięki temu spacer ma wyraźny rytm: od jednego typu krajobrazu przechodzi się do drugiego, a kolejne części ogrodu wyglądają zupełnie inaczej. Przy ponad 3400 taksonach każda pora roku daje inny obraz. Wiosną dominuje kwitnienie, latem bogactwo zieleni i barw, jesienią zmieniają się liście, a zimą widać strukturę drzew i krzewów. Czy w pobliżu jest Palmiarnia? W parku Źródliska, gdzie ogród zaczynał swoją historię, znajduje się słynna łódzka Palmiarnia. To miejsce pozwala zanurzyć się w świecie roślin tropikalnych i podzwrotnikowych. Wizytę w ogrodzie botanicznym można więc łatwo połączyć z wizytą w szklarniach, jeśli planuje się cały dzień poświęcony roślinom. Warto wcześniej sprawdzić aktualne godziny otwarcia obu miejsc. Dla kogo jest to miejsce? Rodziny z dziećmi – dużo przestrzeni, tematyczne działy i możliwość obserwowania roślin z bliska. Miłośnicy botaniki i ogrodnictwa – spora różnorodność gatunków i odmian, dobre źródło inspiracji do własnego ogrodu. Fotografowie – zmienne światło, kolorowe rabaty i naturalne kompozycje. Osoby szukające ciszy – rozległy teren sprzyja spokojnemu, wolnemu spacerowi z dala od miejskiego hałasu. Praktyczne wskazówki Ogród jest rozległy, więc warto zaplanować na zwiedzanie kilka godzin i wygodne obuwie. Najlepiej wybrać dzień z dobrą pogodą, bo większość atrakcji znajduje się pod gołym niebem. Jeśli zależy ci na konkretnej kolekcji lub sezonowym kwitnieniu, sprawdź przed wizytą komunikaty ogrodu. Najczęstsze pytania Jak duży jest Ogród Botaniczny w Łodzi? Ma około 67 hektarów i należy do największych ogrodów botanicznych w kraju. Ile roślin tu rośnie? Ponad 3400 gatunków, odmian i mieszańców roślin lądowych. Od kiedy ogród nosi imię Mowszowicza? Od 1988 roku. Kiedy powstał ogród? Pierwsze prace rozpoczęto w 1929 roku w parku Źródliska, a po II wojnie światowej założono nowy ogród w sąsiedztwie Parku na Zdrowiu. Czy można połączyć wizytę z Palmiarnią? Tak, Palmiarnia znajduje się w parku Źródliska i dobrze uzupełnia zwiedzanie ogrodu.

Park Źródliska w Łodzi

Łódź

Park Źródliska w Łodzi to jeden z najstarszych parków miejskich w mieście i zarazem jedno z najbardziej lubianych miejsc na spacer w centrum Łodzi. Zajmuje około 17,2 hektara pomiędzy ulicami Przędzalnianą, Fabryczną, Targową i Piłsudskiego, dzięki czemu łatwo tu trafić, spacerując po śródmieściu. Skąd się wziął park Źródliska? Początki parku sięgają 1840 roku. Wtedy to na terenie dawnych lasów łaznowskich, włączonych w granice rozwijającego się miasta, założono pierwszy w Łodzi park miejski, nazywany Ogrodem Spacerowym. Projekt przygotował inżynier Brochocki, a układ nawiązywał do zasad angielskiego parku krajobrazowego, czyli swobodnie prowadzonych alejek, malowniczych grup drzew i otwartych polan. W 1850 roku założenie podzielono. Zachodnia część, dziś znana jako Źródliska II, trafiła w ręce fabrykanta Karola Scheiblera, a wschodnia, czyli Źródliska I, przez kilka lat pozostawała w prywatnej dzierżawie. Dlatego mówi się o parkach Źródliska I i II, choć na mapie tworzą wspólną zieloną enklawę. Co zobaczyć w parku? Największą wartością są stare dęby. Część z nich uznano za pomniki przyrody, a ich wiek szacuje się na około 300 lat. To jedne z najcenniejszych drzew w całej Łodzi i dobry powód, by zwolnić tempo i przyjrzeć się koronom oraz pniom. W południowo-wschodniej części parku znajdują się trzy stawy, a w największym z nich leży wyspa. Wokół wody poprowadzono alejki, które zachęcają do spokojnego spaceru, odpoczynku na ławce czy obserwowania ptactwa wodnego. W latach dwudziestych XX wieku park Źródliska I zyskał nowy wygląd: pojawiły się nowe ścieżki, staw, ogród botaniczny, plac zabaw i rabaty kwiatowe. W połowie XX wieku udostępniono zwiedzającym park Źródliska II wraz z Palmiarnią, jedną z łódzkich atrakcji dla miłośników roślin egzotycznych. Modernizacja i dzisiejszy charakter Przez wiele lat park, zwłaszcza jego stawy, był zaniedbany. Przełom nastąpił w latach dziewięćdziesiątych, gdy przeprowadzono kompleksową modernizację: odtworzono stawy i ścieżki, zbudowano rozległy plac zabaw dla dzieci i oświetlono główne aleje. Dziś to zadbana, zabytkowa przestrzeń zieleni, w której mieszkańcy biegają, spacerują z wózkami, odpoczywają po pracy i spędzają weekendy. Najczęstsze pytania Ile powierzchni ma park Źródliska? Cały kompleks zajmuje około 17,2 hektara, co wystarcza na długi, spokojny spacer z kilkoma przystankami przy stawach. Czy park nadaje się dla rodzin z dziećmi? Tak. W parku jest rozległy plac zabaw, szerokie, oświetlone aleje i dużo miejsca na odpoczynek, więc dobrze sprawdza się na rodzinne wyjście. Co jest najcenniejsze w parku? Przede wszystkim stare dęby, z których część to pomniki przyrody liczące około 300 lat, oraz historyczny układ parku sięgający 1840 roku. Dlaczego mówi się o Źródliskach I i II? Pierwotnie był to jeden Ogród Spacerowy, ale w 1850 roku podzielono go na część zachodnią i wschodnią, które do dziś funkcjonują pod osobnymi nazwami. Czy w pobliżu jest coś jeszcze do zobaczenia? Tak. Przy Źródliskach II działa Palmiarnia, a sam park leży blisko łódzkiego śródmieścia, więc łatwo połączyć go ze zwiedzaniem miasta. Park Źródliska to dobry wybór dla każdego, kto chce zobaczyć łódzką zieleń z długą historią: stare drzewa, stawy z wyspą i zabytkowy układ, wszystko w zasięgu krótkiego spaceru od centrum.

Park Krajobrazowy Orlich Gniazd

Zakopane

Park Krajobrazowy Orlich Gniazd to rozległy obszar chroniony na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej, który ciągnie się od Częstochowy po Olkusz i Dąbrowę Górniczą. Leży na pograniczu województw śląskiego i małopolskiego, a jego powierzchnia wynosi około 597 km². Park powstał w 1980 roku i należy do ponad stu dwudziestu parków krajobrazowych w Polsce. Nazwę zawdzięcza średniowiecznym warowniom, które na skalistych wzgórzach stawiano z polecenia Kazimierza Wielkiego. Gdzie leży park i jak do niego trafić? Park rozciąga się w pasie między Częstochową a Olkuszem, czyli w północnej i środkowej części Jury. To region wapiennych wzgórz, dolin i skałek, dlatego najlepiej planować tu wypad samochodem lub rowerem. To krajobraz łagodniejszy niż Tatry, pełen białych skał wystających spomiędzy lasów i łąk. Dlaczego „Orle Gniazda"? W czasach Kazimierza Wielkiego granica między Królestwem Polskim a Śląskiem przebiegała w pobliżu tych ziem. Aby ją chronić i pilnować ważnych szlaków handlowych, wzniesiono system zamków i strażnic na wysokich, trudno dostępnych skałach. Z dołu przypominały gniazda orłów zawieszone na urwiskach – stąd potoczna nazwa. Do dziś zachowało się około dwudziestu pięciu takich obiektów, choć część przetrwała jedynie jako malownicze ruiny. Czym jest Szlak Orlich Gniazd? Park obejmuje większość przebiegu Szlaku Orlich Gniazd, oznaczonego na oficjalnej liście numerem 1 wśród polskich szlaków turystycznych. Cała trasa z Częstochowy do Krakowa liczy około 164 km i można ją pokonać pieszo lub na rowerze, dzieląc na kilka dni. Szlak łączy kolejne twierdze i pozwala zobaczyć, jak wyglądała dawna linia obronna królestwa. Które zamki warto zobaczyć? Ogrodzieniec – największa i najbardziej imponująca warownia Jury; potężne ruiny wtapiają się w skalny grzbiet i są jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli regionu. Rabsztyn – malownicze pozostałości dawnej potężnej twierdzy na wapiennym wzgórzu. Pieskowa Skała – renesansowa rezydencja, przykład dobrze zachowanej architektury obronnej. Każdy z nich różni się charakterem, więc zwiedzanie kilku w ciągu jednego wyjazdu nie jest nudne. Co jeszcze oferuje okolica? Jura Krakowsko-Częstochowska słynie z form krasowych. W regionie znajduje się około 1500 jaskiń, a fragment Szlaku Orlich Gniazd prowadzi przez Ojcowski Park Narodowy, gdzie można odwiedzić m.in. Jaskinię Łokietka. W okolicy działa też zespół parków krajobrazowych Małopolski, obejmujący kilkanaście rezerwatów przyrody. Wapienne skałki przyciągają wspinaczy, a lasy i doliny – piechurów oraz miłośników fotografii. Najczęstsze pytania Czy do parku obowiązują bilety wstępu? Sam park krajobrazowy jest obszarem otwartym. Opłaty dotyczą zwykle poszczególnych zamków, jaskiń czy parków narodowych leżących na trasie, więc warto sprawdzić zasady przed wizytą. Ile czasu potrzeba na przejście szlaku? Pełna trasa ma około 164 km. Piesi rozkładają ją zwykle na kilka dni, rowerzyści mogą pokonać ją szybciej, a wielu turystów wybiera tylko wybrane odcinki. Kiedy najlepiej jechać? Wiosna i jesień sprzyjają wędrówkom i fotografii, lato – zwiedzaniu zamków i wspinaczce. Zimą część obiektów może mieć ograniczone godziny otwarcia. Czy to dobre miejsce na wyjazd z dziećmi? Tak, ruiny zamków i jaskinie bywają dla dzieci atrakcją, ale przy stromych skałach i wąskich ścieżkach potrzebna jest uwaga.

Bory Tucholskie Park Narodowy

Tuchola

Park Narodowy Bory Tucholskie to jeden z młodszych polskich parków narodowych, położony w północnej części kraju, w województwie pomorskim, w powiecie chojnickim. Powstał 1 lipca 1996 roku w sercu Borów Tucholskich, największego kompleksu leśnego w Polsce. Jeśli szukasz ciszy, czystych jezior i sosnowych lasów, to jedno z lepszych miejsc na północy kraju. Gdzie leży park i jak go rozumieć? Park zajmuje około 46 km kw. (4613 hektarów) w północno-wschodniej części Borów Tucholskich. Obejmuje fragment dawnego Zaborskiego Parku Krajobrazowego, w rejonie zwanym Strugą Siedmiu Jezior. Od miasta Tuchola dzielą go kilkadziesiąt kilometrów, dlatego Tuchola bywa bazą wypadową dla zwiedzających całe Bory, a nie samego parku. Na wschodzie z parkiem sąsiaduje jezioro Charzykowskie, znane z żeglarstwa i wypoczynku nad wodą. Jaki jest krajobraz parku? Około 79 procent powierzchni zajmują lasy, głównie sosnowe, na piaszczystych glebach dawnego sandru. Wody stanowią około 11 procent, a pozostałe 10 procent to torfowiska, bagna i łąki. Taka mieszanka sprawia, że spacer potrafi w ciągu godziny przenieść z suchego boru nad brzeg jeziora i na wilgotne, mszyste mokradła. Struga Siedmiu Jezior Osią parku jest Struga Siedmiu Jezior, czyli ciąg rynnowych jezior połączonych niewielkim ciekiem. Należą do nich między innymi Ostrowite, Zielone, Jeleń, Bełczak, Główka, Płęsno, Skrzynka i Mielnica. Jeziora te powstały w rynnie polodowcowej i mają bardzo czystą wodę. Przez teren parku płynie też rzeka Brda wraz z dopływami, takimi jak Bielska Struga, Stążka czy Ruda. Co można tu zobaczyć z przyrody? W parku gniazdują rzadkie ptaki, między innymi bocian czarny, bielik i orlik krzykliwy. Z ssaków można wymienić łosia, bobra i wydrę, choć ich zobaczenie wymaga cierpliwości, ciszy i najlepiej wczesnej pory dnia. Wodne ptaki, takie jak łabędzie, perkozy, czaple siwe i kormorany, widać zwłaszcza na pobliskim jeziorze Charzykowskim. Rezerwat Biosfery UNESCO W 2010 roku program UNESCO „Człowiek i Biosfera" uznał Bory Tucholskie za rezerwat biosfery, drugi co do wielkości w Polsce. Park narodowy jest jego rdzeniem, czyli obszarem o najsurowszej ochronie. Otaczają go strefy, w których przyroda sąsiaduje z gospodarką leśną, rolnictwem i turystyką. Najczęstsze pytania Kiedy powstał park? 1 lipca 1996 roku. Jak duży jest park? Ma około 46 km kw., czyli 4613 hektarów. Co jest tu najcenniejsze? Czyste jeziora rynnowe Strugi Siedmiu Jezior, rozległe lasy i torfowiska oraz rzadkie ptaki, takie jak bielik i bocian czarny. Czy park jest częścią rezerwatu biosfery? Tak, stanowi rdzeń Rezerwatu Biosfery Bory Tucholskie, wpisanego przez UNESCO w 2010 roku. Kiedy najlepiej przyjechać? Wiosną i wczesnym latem, gdy ptaki są aktywne, a lasy zielone. Jesienią park jest cichszy, a światło nad jeziorami szczególnie łagodne. Czy w parku obowiązują ograniczenia? Tak, jak w każdym parku narodowym: poruszamy się po wyznaczonych szlakach, nie rozpalamy ognisk i nie zbieramy roślin. Aktualne zasady i otwarte trasy warto sprawdzić przed wyjazdem u zarządcy parku. Dla kogo to miejsce? Dla osób, które lubią spokojne wędrówki, obserwację ptaków i fotografowanie przyrody. Rodziny z dziećmi docenią łatwy teren i bliskość jeziora Charzykowskiego, a miłośnicy wody mogą połączyć wizytę w parku z wypoczynkiem nad jeziorami całego regionu. To dobry przystanek w podróży po Pomorzu, szczególnie gdy chcesz odpocząć od miejskiego zgiełku i zobaczyć, jak wyglądają prawdziwe bory na piaskach polodowcowych.

Poleski Park Narodowy

Urszulin

Poleski Park Narodowy to jeden z najbardziej dzikich zakątków wschodniej Polski. Leży w województwie lubelskim, w polskiej części historycznego Polesia, a jego siedziba mieści się w miejscowości Urszulin. Park powstał 1 maja 1990 roku i do dziś chroni rozległe mokradła, torfowiska, jeziora oraz lasy, w których przyroda toczy się własnym rytmem. Symbolem parku jest żuraw. Gdzie leży i jak duży jest park? Park rozciąga się na Równinie Łęczyńsko-Włodawskiej, płaskim, podmokłym terenie na pograniczu Lubelszczyzny i Polesia. Początkowo zajmował około 48 km². W 1994 roku dołączono do niego Bagno Bubnów, dzięki czemu obszar chroniony wzrósł niemal dwukrotnie. Obecnie powierzchnia parku wynosi około 97,6 km², z czego lasy zajmują około 47,8 km², a wody i tereny podmokłe (w tym najcenniejsze bagna) około 20,9 km². Wokół parku wyznaczono jeszcze otulinę, czyli strefę buforową o powierzchni ponad 137 km². Co chroni park? W jego granicach znalazły się dawne rezerwaty torfowiskowe, między innymi Bagno Durne, jezioro Moszne, jezioro Długie i Torfowisko Orłowskie. Charakterystycznym elementem krajobrazu są jeziora zakolowe oraz naturalne kompleksy leśne. Dzięki temu na stosunkowo niewielkim obszarze spotkasz bardzo różne środowiska: od otwartych mokradeł po wilgotne lasy. Jaką przyrodę można tu zobaczyć? Flora parku jest wyjątkowo zróżnicowana. Obok gatunków typowych dla Europy Zachodniej rosną tu rośliny kojarzone z tundrą i leśnotundrą, stepami, a nawet z terenami górskimi. Do ciekawostek należą relikty polodowcowe, takie jak brzoza niska czy wierzba lapońska. Wśród zwierząt wyróżnia się żółw błotny, gatunek zagrożony wyginięciem, dla którego w parku prowadzi się intensywną ochronę czynną. Bagno Bubnów jest z kolei ostoją ptaków wodnych i błotnych, a w obrazie parku ważną rolę odgrywa żuraw, od którego pochodzi jego symbol. Jak zwiedzać Poleski Park Narodowy? Najwygodniejszą bazą wypadową jest Urszulin. Stąd można ruszyć na ścieżki przyrodnicze, wśród których są między innymi „Spławy”, „Dąb Dominik”, „Obóz Powstańczy” i „Żółwik”. Wszystkie ścieżki łączy trasa rowerowa Urszulin – Perehod o długości około 23 km, więc park dobrze poznać na dwóch kółkach. Spokojne tempo sprzyja obserwacji ptaków i płazów, a płaski teren nie wymaga specjalnej kondycji. Najczęstsze pytania Kiedy powstał Poleski Park Narodowy? Park utworzono 1 maja 1990 roku. Jak duży jest park? Obecnie zajmuje około 97,6 km², a jego otulina to dodatkowo ponad 137 km². Jakie zwierzę jest symbolem parku? Żuraw. Czy w parku żyje żółw błotny? Tak, park prowadzi ochronę jednej z większych populacji tego zagrożonego gatunku. Skąd najlepiej zacząć zwiedzanie? Z Urszulina, gdzie zaczynają się ścieżki przyrodnicze i trasa rowerowa Urszulin – Perehod. Czy można tu zwiedzać na rowerze? Tak, około 23-kilometrowa trasa rowerowa łączy wszystkie ścieżki przyrodnicze parku. Dla kogo to miejsce? Poleski Park Narodowy to propozycja dla osób, które szukają ciszy, szerokich widoków na mokradła i kontaktu z przyrodą bez tłumów. Szczególnie doceni go miłośnik ornitologii, fotografii przyrodniczej i spokojnych wypraw rowerowych. Warto zabrać wygodne buty, ochronę przed komarami w sezonie letnim oraz lornetkę, bo to ona najlepiej pozwala wypatrzyć mieszkańców bagien. Pamiętaj, że to obszar chroniony: trzymaj się wyznaczonych szlaków i nie zakłócaj spokoju zwierząt.

Drawieński Park Narodowy

Drawieński Park Narodowy to jeden z najmłodszych polskich parków narodowych, położony w północno-zachodniej części kraju, tam gdzie stykają się trzy województwa: wielkopolskie, lubuskie i zachodniopomorskie. Utworzono go w 1990 roku, a dziś obejmuje ponad 113 km² lasów, jezior i dolin rzecznych. Nazwa pochodzi od rzeki Drawy, która jest osią całego obszaru. Gdzie leży park i jak wygląda jego krajobraz? Park jest częścią rozległej Puszczy Drawskiej, rozciągającej się na Równinie Drawskiej. Jego obszar ma kształt litery V i obejmuje dolinę Drawy, dolinę Płocicznej oraz fragment samej puszczy. Krajobraz tworzą zwarte lasy, śródleśne łąki, jeziora i torfowiska. Współrzędne środka okolicy to mniej więcej 53,1° N i 15,9° E, czyli rejon, do którego najłatwiej dotrzeć z Drawna i okolicznych miejscowości. Jak duży jest park? Pierwotnie park zajmował około 86,9 km². Później go powiększono do 113,42 km². Z tego lasy zajmują ok. 96 km², a wody niecałe 9,4 km². Lasy to przede wszystkim bory sosnowe, buczyny i dąbrowy bukowe, ale także olsy oraz lasy łęgowe nad wodą. Ogółem zalesienie sięga około 80% powierzchni. Co zobaczyć: jeziora Największym skarbem parku są jeziora, a jest ich około dwudziestu. Każde ma nieco inny charakter. Wyróżnia się: jeziora dystroficzne, zwane w tym rejonie „głodnymi”, położone wśród torfowisk, o brunatnej, ubogiej w składniki odżywcze wodzie, jeziora eutroficzne, bogate w substancje pokarmowe, takie jak Sitno, Płociczno i Ostrowieckie, jeziora mezotroficzne, kredowe (martwicowe), takie jak Marta i Płociowe. Taka rozpiętość typów na tak niewielkim obszarze sprawia, że park jest ciekawy nie tylko dla turystów, lecz także dla osób interesujących się przyrodą. Czy można tu pływać kajakiem? Tak. Rzeka Drawa to najpopularniejsze miejsce w parku i jedna z lepiej znanych rzek kajakowych w Polsce. Zachwyca krajobrazem, a jej dość żywy nurt przyciąga miłośników kajaków i spływów. Szlak wodny to zwykle główny powód, dla którego turyści w ogóle tu przyjeżdżają. Jakie zwierzęta można spotkać? Najbardziej charakterystycznym zwierzęciem parku jest wydra, której wizerunek znalazł się w jego godle. Poza nią w okolicy żyją bobry, a nad wodą można wypatrzyć bieliki, kormorany i nurogęsi. Dla obserwatorów ptaków to dobry kierunek, zwłaszcza w okolicach jezior i rzeki. Najczęstsze pytania Kiedy powstał Drawieński Park Narodowy? W 1990 roku, więc należy do najmłodszych parków narodowych w Polsce. W których województwach leży? Na pograniczu wielkopolskiego, lubuskiego i zachodniopomorskiego. Ile jezior jest w parku? Około dwudziestu, o bardzo zróżnicowanym charakterze: od torfowiskowych jezior dystroficznych po jeziora kredowe. Jaka rzeka płynie przez park? Główną rzeką jest Drawa, a drugą ważną doliną jest dolina Płocicznej. Jakie zwierzę jest symbolem parku? Wydra, widoczna w godle Drawieńskiego Parku Narodowego. Czy park nadaje się na kajaki? Tak, Drawa jest ceniona przez kajakarzy za malowniczy krajobraz i wartki nurt. Czy jest tu dużo lasów? Tak, lasy pokrywają zdecydowaną większość terenu: bory sosnowe, buczyny, dąbrowy bukowe, olsy i lasy łęgowe. Dla kogo to miejsce? Dla osób, które szukają ciszy, rozległych lasów i wody w wielu postaciach. Park dobrze sprawdza się jako cel jednodniowej wyprawy, ale także dłuższego pobytu z kajakiem, lornetką do obserwacji ptaków i aparatem. Jeśli planujesz wizytę, warto sprawdzić aktualne zasady zwiedzania oraz komunikaty na oficjalnej stronie parku, ponieważ obowiązują tu ograniczenia typowe dla obszarów chronionych, a część szlaków i miejsc może być czasowo zamknięta.

Gorczański Park Narodowy

Szczawa

Gorczański Park Narodowy to jeden z mniejszych parków narodowych w Polsce, a zarazem jedno z najspokojniejszych miejsc na górskie wędrówki w Małopolsce. Obejmuje centralną i północno-wschodnią część Gorców, należących do Beskidów Zachodnich. Leży w województwie małopolskim, a jego współrzędne to około 49,56° N i 20,16° E. Kiedy i jak powstał park? Park utworzono w 1981 roku na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 8 sierpnia 1980 roku. Organizatorem i pierwszym dyrektorem był Jerzy Honowski. Dyrekcja parku mieści się w Porębie Wielkiej. Obszar chroniony zajmuje około 70 km² i leży na terenie pięciu gmin: Mszany Dolnej, Niedźwiedzia, Kamienicy, Nowego Targu oraz Ochotnicy Dolnej. Wieś Szczawa, od której często zaczyna się wędrówkę, należy do tego regionu. Co chroni Gorczański Park Narodowy? Przeważającą część powierzchni, prawie 94 procent, pokrywają lasy. Najmniej zmienione przez człowieka są dolnoreglowe lasy mieszane, czyli buczyna karpacka. Na najwyższych wzniesieniach rośnie bór świerkowy. Taki układ pięter roślinnych sprawia, że podczas jednej wycieczki można zobaczyć kilka zupełnie różnych typów lasu. Z fragmentami pierwotnej puszczy karpackiej związane są duże drapieżniki, takie jak wilk i ryś, a także ssaki kopytne. Różnorodne drzewostany sprzyjają ptakom, wśród których są gatunki rzadkie w skali Europy, między innymi puchacz, głuszec i dzięcioł czarny. Spotkanie z dzikim zwierzęciem wymaga jednak ciszy i cierpliwości, a nie głośnej wycieczki. Co zobaczyć i dokąd iść? Najwyższym szczytem Gorców jest Turbacz (1310 m n.p.m.). Prowadzi na niego gęsta sieć szlaków, dlatego łatwo dobrać trasę do swojej kondycji, od spokojnych podejść po dłuższe, całodniowe pętle. Gorce słyną z rozległych polan i widoków na Tatry oraz Beskidy, więc dobrze zabrać aparat i ciepłą warstwę ubrania, bo na grzbietach bywa chłodniej niż w dolinach. Najczęstsze pytania Gdzie leży Gorczański Park Narodowy? W Małopolsce, w centralnej i północno-wschodniej części pasma Gorców, w Beskidach Zachodnich. Od kiedy działa park? Od 1981 roku. Rozporządzenie w tej sprawie wydano w 1980 roku. Jak duży jest park? Ma około 70 km² powierzchni, z czego niemal całość to lasy. Jakie zwierzęta można tu spotkać? Żyją tu między innymi wilk, ryś i ssaki kopytne, a wśród ptaków puchacz, głuszec i dzięcioł czarny. Obserwacja zależy od pory dnia i odrobiny szczęścia. Który szczyt jest najwyższy? Turbacz, o wysokości 1310 m n.p.m. Gdzie mieści się dyrekcja parku? W Porębie Wielkiej. Wskazówki praktyczne Na terenie parku obowiązują zasady ochrony przyrody, więc trzymaj się wyznaczonych szlaków i nie zostawiaj śmieci. Przed wyjściem sprawdź prognozę pogody, ponieważ w górach warunki zmieniają się szybko. Wygodne buty trekkingowe, zapas wody i kilka godzin zapasu dziennego światła to podstawa. Jesienią buczyna zmienia barwę na złotą i rudą, a wiosną i latem las jest zielony i pełen ptasich głosów, więc każda pora roku daje tu inny, wart zobaczenia obraz.

Kampinoski Park Narodowy

Kampinoski Park Narodowy to rozległy obszar leśno-wydmowy na północno-zachodnich obrzeżach Warszawy. Park powstał w 1959 roku i do dziś pozostaje jedynym parkiem narodowym w województwie mazowieckim. Pod względem powierzchni jest drugim największym parkiem narodowym w Polsce. Jak duży jest park i jak go chronią? Obecna powierzchnia parku wynosi 38 544 hektary. Wewnątrz wyznaczono 22 obszary ochrony ścisłej o łącznej powierzchni 4636 hektarów, gdzie ingerencja człowieka jest ograniczona do minimum. W 2000 roku park wraz ze strefą ochronną, obejmującą 76 232 hektary, wpisano na listę światowych rezerwatów biosfery UNESCO pod nazwą „Puszcza Kampinoska". Park ma także umowę o partnerstwie z amerykańskim parkiem Indiana Dunes National Park w stanie Indiana. Co wyróżnia tutejszą przyrodę? Na płaskim terenie ciągną się potężne pasma wydm, które tworzą jeden z największych krajobrazów wydmowych w Europie. Wydmy powstały w zamierzchłych czasach, a dziś porastają je głównie lasy sosnowe i mieszane. Lasy zajmują blisko 73 procent powierzchni parku. Między wałami wydm leżą wilgotne zagłębienia, torfowiska i bagna, dlatego w jednym spacerze można przejść z suchego, piaszczystego boru do podmokłej olszyny. Park jest jedną z najważniejszych ostoi zwierząt nizinnych w Polsce. Szacuje się, że może tu występować nawet połowa rodzimych gatunków fauny kraju. Symbolem Puszczy Kampinoskiej jest łoś, którego można spotkać w głębi lasu, choć najlepiej obserwować go z dystansu i bez hałasu. Gdzie iść na spacer lub wycieczkę? Dla turystów wytyczono dziesięć ścieżek edukacyjnych. Pozwalają poznać wydmy, torfowiska, dawne osady i charakterystyczne dla puszczy siedliska bez wyprawy w dzikie ostępy. Park nadaje się na wycieczki piesze i rowerowe, a dojazd z Warszawy zajmuje niewiele czasu, więc to popularny cel jednodniowych wypadów mieszkańców stolicy. Co warto wiedzieć przed wizytą? W strefach ochrony ścisłej obowiązują ograniczenia wstępu, więc trzymaj się oznakowanych szlaków. Zabierz wodę i odzież dopasowaną do pogody. W piaszczystym terenie marsz bywa bardziej męczący, niż wskazuje mapa. Latem w pobliżu mokradeł przydadzą się środki na komary i kleszcze. Na szlakach nie zostawiaj śmieci i nie płosz zwierząt. Najczęstsze pytania Gdzie leży Kampinoski Park Narodowy? W środkowo-wschodniej Polsce, w województwie mazowieckim, na północno-zachodnich obrzeżach Warszawy. Kiedy powstał park? W 1959 roku. Jak duży jest Kampinoski Park Narodowy? Ma 38 544 hektary i jest drugim największym parkiem narodowym w Polsce. Czy park jest wpisany na listę UNESCO? Park wraz ze strefą ochronną jest rezerwatem biosfery UNESCO „Puszcza Kampinoska" od 2000 roku. Ile jest ścieżek edukacyjnych? Wytyczono dziesięć ścieżek edukacyjnych. Czy można tu spotkać dzikie zwierzęta? Tak. Park to ważna ostoja zwierząt nizinnych, a jego symbolem jest łoś. Obserwuj zwierzęta z daleka. Dla kogo jest to miejsce? Dla miłośników pieszych i rowerowych wycieczek, przyrody oraz osób szukających spokoju blisko dużego miasta. Kampinoski Park Narodowy łączy bliskość stolicy z rzadko spotykanym w Europie krajobrazem wydm porośniętych lasem. Dzięki dziesięciu ścieżkom edukacyjnym łatwo zaplanować spacer dopasowany do czasu i kondycji, a różnorodność siedlisk sprawia, że kolejne odwiedziny w innej porze roku pokazują zupełnie inne oblicze puszczy. Jesienią lasy zmieniają barwy, zimą wydmy pokrywa śnieg, a wiosną budzi się życie na wilgotnych łąkach i w zagłębieniach między wałami.

Woliński Park Narodowy

gmina Międzyzdroje

Woliński Park Narodowy to jeden z 23 polskich parków narodowych, położony w północno-zachodniej części kraju, w województwie zachodniopomorskim. Obejmuje środkowo-zachodnią część wyspy Wolin, między Zatoką Pomorską a Zalewem Szczecińskim. Park powstał 3 marca 1960 roku, ma 10 937 hektarów powierzchni, a jego siedziba mieści się w Międzyzdrojach. W logo parku widnieje bielik zwyczajny, a obok niego, nieco bardziej schowany, mikołajek nadmorski. Co warto zobaczyć w Wolińskim Parku Narodowym? Wizytówką parku jest klifowe wybrzeże między Wisełką a Międzyzdrojami. Wysokie, strome brzegi opadają prosto do Bałtyku, a u ich podnóża ciągną się piaszczyste plaże. To fragment polskiego wybrzeża, który wygląda zupełnie inaczej niż płaskie, wydmowe odcinki większości morskiego brzegu. Na tym odcinku znajdują się dwa punkty widokowe, które przyciągają najwięcej osób. Gosań to najwyższy klif na polskim wybrzeżu, mierzący około 93–95 metrów; z jego szczytu widać morze i Świnoujście. Kawcza Góra liczy około 61 metrów, ma punkt widokowy, a na plażę prowadzą z niej długie schody. Gdzie zobaczyć żubry? Najczęściej odwiedzanym miejscem w parku jest Zagroda Pokazowa Żubrów. Hodowla żubrów na Wolinie działa od 1976 roku, a zagroda pozwala zobaczyć te zwierzęta z bliska. Zazwyczaj czynna jest w sezonie letnim, mniej więcej od maja do września, więc przed wyjazdem sprawdź aktualne godziny otwarcia i ceny biletów. Jezioro Turkusowe Trzecim symbolem parku jest Jezioro Turkusowe, położone w pobliżu wsi Wapnica. To sztuczny zbiornik, który zawdzięcza nazwę charakterystycznemu kolorowi wody. Turyści chętnie zatrzymują się tu na krótki spacer i zdjęcia. Jaka przyroda czeka w parku? Woliński Park Narodowy to nie tylko morski brzeg. Znajdziesz tu buczyny, torfowiska, plaże i nadmorskie wydmy. Nad Zalewem Szczecińskim ciągną się tzw. martwe klify, czyli ustabilizowane, niepodlegające już działaniu morza. Wśród zwierząt, które można tu spotkać, wymienia się żubry, bieliki i foki; część gatunków łatwiej zobaczyć w zagrodach edukacyjnych niż na wolności. Szlaki i zwiedzanie Park ma dobrze oznakowane szlaki o różnym stopniu trudności. Są wśród nich krótkie spacery i trasy do punktów widokowych, a także dłuższe wędrówki przez mniej uczęszczane części parku. Dzięki temu da się tu zaplanować zarówno rodzinną wycieczkę, jak i całodzienny marsz. Naturalną bazą wypadową są Międzyzdroje, gdzie mieści się dyrekcja parku, oraz Wisełka na drugim końcu klifowego odcinka. Najczęstsze pytania Gdzie leży Woliński Park Narodowy? Na wyspie Wolin w województwie zachodniopomorskim, między Zatoką Pomorską a Zalewem Szczecińskim. Siedziba parku jest w Międzyzdrojach. Kiedy powstał park i jaką ma powierzchnię? Został utworzony 3 marca 1960 roku i zajmuje 10 937 hektarów. Jak wysoki jest najwyższy klif w parku? Gosań ma około 93–95 metrów i jest najwyższym klifem na polskim wybrzeżu. Czy w parku są żubry? Tak. Zagroda Pokazowa Żubrów działa od 1976 roku i jest najczęściej odwiedzanym miejscem w parku. Co jest symbolem parku? W logo widnieje bielik zwyczajny oraz mikołajek nadmorski.

Słowiński Park Narodowy

Słowiński Park Narodowy to jeden z dwudziestu trzech parków narodowych w Polsce, utworzony 1 stycznia 1967 roku. Zajmuje około 327 km² na wybrzeżu Bałtyku w województwie pomorskim, między Łebą a Rowami. Najbardziej znany jest z ruchomych wydm, które wyglądają jak fragment pustyni tuż przy morzu. Gdzie leży park i jak wygląda jego położenie? Park rozciąga się wzdłuż Morza Bałtyckiego, a jego północną granicę wyznacza ponad 32 km linii brzegowej. Za plażą zaczyna się pas wydm, dalej jeziora przybrzeżne, torfowiska i lasy. Takie zestawienie krajobrazów na niewielkim obszarze jest rzadkością i to ono sprawia, że park przyciąga zarówno miłośników spacerów, jak i fotografów oraz obserwatorów ptaków. Główną bramą do parku jest Łeba, a od wschodu dobrym punktem wypadowym są Rowy. Co to są ruchome wydmy? Ruchome wydmy to wizytówka parku. Piasek przesuwany przez wiatr powoli wędruje w głąb lądu, zasypując rosnące na drodze drzewa, a spod piasku wyłaniają się z czasem szkielety dawnych lasów. Najwyższe wydmy, takie jak Łącka Góra, oferują szeroki widok na morze, jeziora i okoliczne lasy. Spacer po sypkim piasku jest męczący, więc warto zaplanować na niego więcej czasu, niż sugeruje mapa, i zabrać wodę. Latem na wydmach bywa bardzo gorąco i prawie nie ma cienia. Jakie jeziora i ekosystemy można tu zobaczyć? Za pasem wydm leżą płytkie jeziora przybrzeżne, m.in. Łebsko i Gardno, oddzielone od morza mierzejami. Wokół nich rozciągają się łąki, trzcinowiska i mokradła, ważne dla ptactwa wodnego i wędrownego. W głębi lądu rosną bory sosnowe, a w zagłębieniach między wydmami występują wilgotne zbiorowiska torfowiskowe. Park należy do sieci obszarów chronionych o znaczeniu międzynarodowym, więc obowiązują tu rygorystyczne zasady ochrony przyrody. Jak zwiedzać park? Park ma sieć oznakowanych szlaków pieszych i rowerowych. Z Łeby do wydm można dojść pieszo, dojechać rowerem lub skorzystać z transportu oferowanego w sezonie. Poruszanie się poza wyznaczonymi ścieżkami jest zabronione, ponieważ rozdeptywanie wydm i siedlisk niszczy chronioną przyrodę. W okolicy znajdują się także latarnie morskie i wsie, w których można poznać historię dawnych mieszkańców wybrzeża. Poza sezonem park jest spokojniejszy, a pustkowie wydm robi jeszcze większe wrażenie. Najczęstsze pytania Kiedy powstał Słowiński Park Narodowy? Został utworzony 1 stycznia 1967 roku. Jak duży jest park? Zajmuje powierzchnię około 327 km², a jego północną granicę stanowi ponad 32 km wybrzeża Bałtyku. Gdzie leży park? W województwie pomorskim, na wybrzeżu Bałtyku, między Łebą a Rowami. Najlepsza baza wypadowa? Łeba, z której najłatwiej dotrzeć do ruchomych wydm. Rowy są dobrym wyborem od strony wschodniej. Czy można zejść ze szlaku? Nie. Wydmy i torfowiska są wrażliwe, dlatego należy trzymać się oznakowanych tras. Kiedy najlepiej przyjechać? Wiosną i jesienią jest chłodniej i spokojniej, a latem wydmy są bardzo nagrzane, dlatego trzeba zabrać wodę i nakrycie głowy. Warto sprawdzić aktualne zasady wstępu i opłaty na oficjalnej stronie parku. Dlaczego warto odwiedzić park? Słowiński Park Narodowy łączy w jednym miejscu morze, piasek, jeziora i las. To dobry cel na jednodniową wycieczkę z Łeby, ale także na dłuższy pobyt z kilkoma spacerami po różnych częściach parku. Krajobraz zmienia się tu wraz z porą roku i pogodą, więc ta sama trasa potrafi wyglądać za każdym razem inaczej. Dla osób podróżujących z dziećmi park jest atrakcyjny dzięki widowiskowym wydmom, a dla miłośników przyrody dzięki bogactwu ptaków i wielu typów siedlisk na niewielkim obszarze. Warto zabrać wygodne, zakryte buty, ponieważ piasek szybko dostaje się do sandałów, oraz ochronę przeciwsłoneczną, bo na otwartej przestrzeni nie ma osłony od wiatru ani słońca.

Ojcowski Park Narodowy

Ojców

Ojcowski Park Narodowy to najmniejszy park narodowy w Polsce, a jednocześnie jedno z najbogatszych w atrakcje miejsc w okolicach Krakowa. Leży zaledwie około 16 km od miasta, w dolinie Prądnika na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej. Powstał w 1956 roku i obejmuje 21,46 km² w województwie małopolskim. Gdzie leży Ojcowski Park Narodowy? Park znajduje się w powiecie krakowskim i rozciąga się na terenie czterech gmin: Skała, Jerzmanowice-Przeginia, Wielka Wieś i Sułoszowa. Nazwę zawdzięcza wsi Ojców, w której mieści się także siedziba dyrekcji parku. Dojazd z Krakowa zajmuje zwykle niewiele czasu, dlatego okolica jest popularnym celem jednodniowych wyjazdów. Co warto zobaczyć w parku? Najbardziej rozpoznawalnym elementem krajobrazu są białe skały wapienne, wyrastające ze zboczy doliny. Do najsłynniejszych należą: Maczuga Herkulesa – około 25-metrowa iglica skalna o kształcie przypominającym maczugę, stojąca niedaleko zamku w Pieskowej Skale. Razem z zamkiem tworzy jeden z najczęściej fotografowanych widoków regionu. Brama Krakowska – duża skalna brama wykształcona w odpornych wapieniach. W parku zobaczysz też dwa zamki. W Ojcowie zachowały się ruiny średniowiecznej warowni, natomiast zamek w Pieskowej Skale jest w dobrym stanie i mieści muzeum z odnowionymi wnętrzami. Jakie jaskinie można zwiedzić? Park słynie z jaskiń – w jego granicach znajduje się ich ponad 400. Najbardziej znane to: Jaskinia Łokietka – związana z legendą o królu Władysławie Łokietku. Jaskinia Ciemna – ważne stanowisko archeologiczne z czasów neandertalczyków. Jaskinia Nietoperzowa i Jaskinia Wierzchowska – kolejne jaskinie warte uwagi. Symbolem parku jest nietoperz, który zamieszkuje wiele z tych podziemnych przestrzeni. Dlaczego warto odwiedzić Ojców? Park chroni unikalne formacje skalne, jaskinie oraz rzadką roślinność i zwierzęta. Ojców miał też swoje miejsce w historii kultury: w 1829 roku odwiedził go Fryderyk Chopin. Dziś miejsce to łączy spacery po leśnych szlakach, zwiedzanie zamków i jaskiń oraz łatwy dojazd z dużego miasta. Najczęstsze pytania Czy Ojcowski Park Narodowy jest daleko od Krakowa? Nie, leży około 16 km od Krakowa. Kiedy powstał park? Został utworzony w 1956 roku. Jaką powierzchnię zajmuje park? Zajmuje 21,46 km², co czyni go najmniejszym parkiem narodowym w Polsce. Czy w parku są zamki? Tak – ruiny zamku w Ojcowie oraz zamek w Pieskowej Skale z muzeum. Co oznacza symbol nietoperza? Nietoperz jest symbolem parku, ponieważ zamieszkuje liczne jaskinie na jego terenie. Czy można zwiedzać jaskinie? W parku znajdziesz wiele jaskiń, m.in. Jaskinię Łokietka, Ciemną, Nietoperzową i Wierzchowską.

Białowieski Park Narodowy

Białowieski Park Narodowy to jeden z najstarszych parków narodowych w Polsce i jedno z najważniejszych miejsc w Europie, w których przyroda rozwija się bez większej ingerencji człowieka. Leży w województwie podlaskim, we wschodniej części kraju, tuż przy granicy z Białorusią. Chroni najlepiej zachowany fragment Puszczy Białowieskiej, czyli ostatniego w Europie nizinnego lasu o pierwotnym charakterze. Gdzie leży Białowieski Park Narodowy i jak duży jest? Park zajmuje około 105,2 km² i znajduje się mniej więcej 62 km na południowy wschód od Białegostoku. Położenie na wschodnim skraju Polski sprawia, że dojazd wymaga zaplanowania, ale odległość wynagradza kontakt z krajobrazem, którego w Europie prawie już nie ma. Współrzędne wejścia w okolice parku to około 52,77° N i 23,87° E. Od kiedy działa park? Ochrona tego terenu ma długą historię. Park narodowy w Białowieży powstał na mocy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych, obowiązującego od 11 sierpnia 1932 roku. Obecną formę przywrócono rozporządzeniem Rady Ministrów z 21 listopada 1947 roku. Białowieski Park Narodowy jest drugim po Pienińskim Parku Narodowym parkiem narodowym w Polsce i jednym z pierwszych w Europie. Co chroni park? Najcenniejszy jest sam las. Puszcza Białowieska to fragment pierwotnego lasu strefy umiarkowanej, który niegdyś rozciągał się przez znaczną część Niziny Środkowoeuropejskiej. Drugim powodem sławy parku jest żubr. Na terenie puszczy żyje największa na świecie wolna populacja tego zwierzęcia, liczona w setkach osobników. Żubr to najcięższe lądowe zwierzę Europy. Obok niego w parku występują dziki, łosie, wilki i rysie. Jak zwiedzać park? Część parku, rezerwat ścisły, jest dostępna wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem. Dane kontaktowe przewodników, między innymi Biura Turystyki Przyrodniczej Sóweczka i Agencji Turystycznej Czajka, podaje strona internetowa parku. Wizytę warto więc zaplanować z wyprzedzeniem, szczególnie w sezonie. Na własną rękę można korzystać z tras pieszych i rowerowych oraz wież widokowych, które znajdują się w parku i w okolicznych lasach gospodarczych. Do najpopularniejszych szlaków należą ścieżka na kładkach „Żebra Żubra” oraz Szlak Dębów Królewskich. Gdzie zobaczyć żubra z bliska? Spotkanie z dzikim żubrem w lesie nie jest gwarantowane. Dlatego warto odwiedzić Pokazowy Rezerwat Żubrów. Można tam zobaczyć wielkie ssaki leśne: żubry, łosie, jelenie, dziki, wilki i rysie, a także konie typu tarpan oraz żubronie, czyli mieszańce żubra z krową. Czy można odwiedzić Park Pałacowy? Park Pałacowy leży tuż na północ od biura turystycznego. Nie należy do parku narodowego, więc wstęp jest bezpłatny. To dobry, spokojny spacer na początek lub koniec dnia w Białowieży. Najczęstsze pytania Czy do rezerwatu ścisłego wejdę samodzielnie? Nie, wstęp jest możliwy tylko z licencjonowanym przewodnikiem. Ile żubrów żyje w puszczy? Populacja liczy kilkaset sztuk i jest największą wolną populacją na świecie. Po polskiej stronie puszczy żyje ponad 600 osobników. Czy Park Pałacowy jest płatny? Nie. Nie jest częścią parku narodowego, więc wstęp jest bezpłatny. Jak daleko jest do Białegostoku? Około 62 km na północny zachód od parku. Jakie zwierzęta mogę spotkać? Żubry, łosie, dziki, wilki i rysie. Najłatwiej zobaczyć je w Pokazowym Rezerwacie Żubrów. Czy w parku są trasy rowerowe? Tak, w parku i w pobliskich lasach znajdują się trasy piesze i rowerowe oraz wieże widokowe.

Bieszczadzki Park Narodowy

Bieszczadzki Park Narodowy to trzeci co do wielkości park narodowy w Polsce i największy park w polskich górach, obejmujący 292 km² w województwie podkarpackim, na południowo-wschodnim krańcu kraju. Założony w 1973 roku, od 1992 jest częścią Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery „Karpaty Wschodnie”, a od 2021 roku jego obszary buczyn wpisane są na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Najwyższym szczytem jest Tarnica (1346 m n.p.m.). Krajobraz tworzą rozległe połoniny — bezleśne grzbiety z widokami sięgającymi Ukrainy i Słowacji. Park zamieszkują niedźwiedzie brunatne, wilki, żubry (ponad 500 osobników), rysie, żbiki, łosie i gniewosz plamisty. To jedno z nielicznych miejsc w Polsce, gdzie dziką przyrodę można obserwować na tak dużą skalę.

Tatrzański Park Narodowy

Tatrzański Park Narodowy w Zakopanem to najchętniej odwiedzany park narodowy w Polsce i jedyne w kraju góry o charakterze alpejskim. Park zajmuje 215,56 km² i chroni naturalną granicę między Polską a Słowacją — razem ze słowackim odpowiednikiem tworzy transgraniczny rezerwat biosfery UNESCO. Najwyższy szczyt po polskiej stronie, Rysy (2499 m n.p.m.), to zarazem najwyższy punkt w Polsce. Ponad 270 km znakowanych szlaków prowadzi przez kolejne piętra roślinności: lasy bukowo-jodłowe, bory świerkowe, subalpejskie hale i piętra alpejskie z kosodrzewiną i szarotką. W parku żyją kozice, świstaki, niedźwiedzie brunatne, rysie i wilki. Latem park przyciąga turystów pieszych i wspinaczy, zimą — narciarzy.

Leśny Park Kultury i Wypoczynku

Bydgoszcz

Leśny Park Kultury i Wypoczynku w Bydgoszczy, znany też jako Myślęcinek, to park leśny położony w północnej części miasta, około 5 km od ścisłego centrum. Zajmuje 830 hektarów i uchodzi za największy park miejski w Polsce. To dobre miejsce na krótki spacer, spokojny wypad albo odpoczynek blisko miasta. Na miejscu można liczyć przede wszystkim na: rozległy teren leśnego parku, który pozwala odetchnąć od miejskiego zgiełku i spędzić czas wśród zieleni, łatwy do rozpoznania Myślęcinek, czyli potoczną nazwę wziętą od części miasta, w której park się znajduje, dużą przestrzeń typową dla największego parku miejskiego w Polsce, sprzyjającą spacerom i rekreacji na świeżym powietrzu. Warto zaplanować tu wyjście na spokojniejszą część dnia i założyć wygodne buty, bo teren jest rozległy. To dobry wybór dla osób, które chcą odpocząć blisko natury, a jednocześnie zostać w granicach Bydgoszczy.