Natura w Niemczech
Lista 337 miejsc z kategorii Natura w Niemczech — z opisami, zdjęciami i wizytami od społeczności NextOnTrip. Miejsca rozmieszczone są w 252 miejscowościach. Najpopularniejsze miejsca według społeczności: Leichtweißhöhle, Götzenloch, Kleinsteinhöhle.
-
Bismarckturm (Gießen)
Giessen
Bismarckturm w Giessen to piętnastometrowa wieża widokowa na wzgórzu Hardt, na północny zachód od centrum miasta, w pobliżu osiedla Oberer Hardthof. Zbudowali ją studenci i wykładowcy tamtejszego uniwersytetu, a dziś jest zabytkiem i celem spacerów po okolicy. Skąd wzięła się wieża w Giessen? Pomysł pojawił się wśród studentów po śmierci Ottona von Bismarcka w 1898 roku. Konkretna decyzja zapadła jednak dopiero w lipcu 1904 roku, kiedy komitet studencki uchwalił budowę kolumny ku czci kanclerza. Na miejsce wybrano Hardt, wzniesienie dominujące nad miastem. Kamień węgielny położono 29 lipca 1905 roku, a uroczyste otwarcie odbyło się 18 lipca 1906 roku. Całość kosztowała około 12 tysięcy marek, a projekt przygotował uniwersytecki radca budowlany August Becker. Napis na budowli wskazuje jako fundatorów nauczycieli akademickich i studentów, którzy sfinansowali ją ze zbiórek. Bismarckturm w Giessen należy do dużej grupy podobnych budowli, które w Niemczech powstawały na przełomie XIX i XX wieku. Ta wyróżnia się tym, że za jej powstaniem stało środowisko uniwersyteckie, a nie samorząd czy zamożni mieszczanie. Dlaczego wieża była zamknięta przez dziesięciolecia? Wejście zamurowano już w 1975 roku. Budowla cierpiała z powodu zniszczeń i aktów wandalizmu, a według urzędu ochrony zabytków przez ponad 40 lat nie można było do niej wejść. Przez ten czas wieża stopniowo niszczała, a część mieszkańców uważała ją za niewygodne dziedzictwo epoki, którą upamiętniała. Lokalna prasa pisała o niej wręcz jako o pomniku, którego nie wszyscy lubią. Ratunek dzięki mieszkańcom W 2007 roku powstało stowarzyszenie, którego celem było uratowanie wieży. Członkowie zbierali środki i prowadzili remont. W 2011 roku odsłonięto zamurowane wejście, a w 2014 roku po gruntownej renowacji wieża została ponownie udostępniona zwiedzającym. W 2020 roku stowarzyszenie otrzymało Heski Nagrodę Ochrony Zabytków (Hessischer Denkmalschutzpreis), przyznawaną za wzorowe zachowanie dziedzictwa. Co zobaczysz na miejscu? Wieża ma 15 metrów wysokości i pełni funkcję punktu widokowego: ze szczytu rozciąga się panorama Giessen i okolicznych terenów. Sama Hardt to spokojne wzgórze na skraju zabudowy, dobre na krótką wycieczkę pieszą lub rowerową. Wejście na górę jest możliwe tylko w wyznaczone dni sezonu, który trwa od maja do października, dlatego przed wyjazdem sprawdź aktualny harmonogram u stowarzyszenia opiekującego się wieżą. Poza dniami otwartymi możesz obejrzeć budowlę z zewnątrz i skorzystać ze ścieżek wokół wzgórza. Najczęstsze pytania Kto zbudował Bismarckturm w Giessen? Fundusze zebrali studenci i wykładowcy uniwersytetu, a projekt przygotował August Becker. Kiedy powstała wieża? Budowa trwała w latach 1905–1906, otwarcie nastąpiło 18 lipca 1906 roku. Czy można wejść na szczyt? Tak, ale tylko w wybrane dni sezonu od maja do października, po remoncie z 2014 roku. Aktualne terminy warto potwierdzić przed wizytą. Ile ma wysokości? Piętnaście metrów. Dlaczego wejście było zamurowane? Z powodu zniszczeń i wandalizmu zamurowano je w 1975 roku, a odsłonięto dopiero w 2011 roku podczas prac ratunkowych. Kto uratował wieżę? Stowarzyszenie założone w 2007 roku, wyróżnione w 2020 roku Heską Nagrodą Ochrony Zabytków.
-
Bucher Brack–Bölsdorfer Haken
Jerichow
Bucher Brack–Bölsdorfer Haken to rezerwat przyrody w Saksonii-Anhalt, w dolinie Łaby tuż na zachód od miasta Jerichow. Obejmuje fragment równiny zalewowej koło Tangermünde i należy do powiatów Jerichower Land oraz Stendal. To miejsce dla osób, które lubią spokojny, otwarty krajobraz rzeczny, ptaki i długie spacery lub przejażdżki rowerowe. Gdzie leży rezerwat? Obszar znajduje się w środkowych Niemczech, w północnej części Saksonii-Anhalt. Rezerwat sąsiaduje z miastem Jerichow od zachodu, a jego część leży na terenie miasta Tangermünde. Całość wchodzi w skład Rezerwatu Biosfery Środkowej Łaby, który chroni jedną z najlepiej zachowanych dolin dużej rzeki w Europie Środkowej. Co tu chroni się i dlaczego? Krajobraz kształtuje dynamika wezbrań Łaby. Rzeka okresowo wylewa i zmienia poziom wód gruntowych, dlatego powstała tu mozaika łąk, podmokłych użytków zielonych i starorzeczy. Charakterystyczne są dwa duże starorzecza, czyli dawne odcinki koryta odcięte od głównego nurtu. Wody stojące i okoliczne łąki są siedliskiem ptaków wodnych i błotnych. Teren leży w obrębie ostoi ptaków o randze międzynarodowej, wyznaczonej przez BirdLife jako Elbe lowlands Jerichow. W granicach tej ostoi znajduje się około 1000 hektarów rezerwatu. Ochroną objęto łącznie około 10,9 km². Od kiedy obowiązuje ochrona? Bucher Brack objęto ochroną uchwałą rady okręgu Magdeburg z 5 lipca 1978 roku, jeszcze w czasach NRD. W 2023 roku władze krajowe uporządkowały przepisy dla dawnych rezerwatów z tamtego okresu i wyznaczyły je na nowo. Obszar figuruje wtedy pod oznaczeniem NSG0401. Co zobaczyć i jak zwiedzać? Najważniejsze punkty widokowe to wieże obserwacyjne: jedna na Bölsdorfer Haken, druga przy Bucher Brack. Z góry widać rozlewiska, starorzecza i łąki ciągnące się ku Łabie. Przez okolicę biegną trasy piesze i rowerowe, a popularną propozycją jest wycieczka łącząca rezerwat z klasztorem w Jerichow, położonym w pobliżu. Warto zabrać ze sobą lornetkę, bo to dobre miejsce do obserwacji ptaków. Praktyczne wskazówki Teren jest rezerwatem przyrody, więc zachowaj spokój i nie zbaczaj ze szlaków, szczególnie w okolicy starorzeczy. Poziom wody zależy od pory roku; po wiosennych i letnich wezbraniach część łąk bywa podmokła, więc przyda się wodoodporne obuwie. Najlepszym punktem wypadowym jest Jerichow, gdzie można połączyć spacer po rezerwacie ze zwiedzaniem klasztoru . Najczęstsze pytania Czy rezerwat leży nad Łabą? Tak, leży w dolinie Łaby, na terenie zalewowym rzeki. Czy są tu wieże widokowe? Tak, dwie: na Bölsdorfer Haken oraz przy Bucher Brack. Jak duży jest rezerwat? Obejmuje około 10,9 km². Czy można tu jeździć na rowerze? Przez okolicę prowadzą trasy piesze i rowerowe.
-
Uwe-Dün
Kampen (Sylt)
Uwe-Düne to najwyższe wzniesienie niemieckiej wyspy Sylt. Wydma o wysokości 52,5 m n.p.m. leży w gminie Kampen, około kilometra na zachód od centrum miejscowości i mniej więcej 300 m na wschód od klifu Rotes Kliff. Na szczyt prowadzą drewniane schody, a z platformy widokowej widać całą północną część wyspy. Jak wysoka jest Uwe-Düne? Przyjmuje się wysokość 52,5 m n.p.m. W części źródeł pojawia się okrągłe 50 m, ale to wartość z punktu w pobliżu szczytu, gdzie zmierzono 50,2 m. Wydma bywa też zapisywana jako Uwedüne albo Uwe Düne. Dawniej, co najmniej do 1900 roku, nazywano ją Uwenberg, czyli „górą Uwego". Dlaczego to miejsce jest wyjątkowe? Uwe-Düne jest najwyższą naturalną wysokością w promieniu około 40 kilometrów. Najbliższym wyższym sąsiadem jest położony na północnym wschodzie, już w Danii, Vongshøj, mierzący 62 m. Ponieważ wokół rozciąga się niemal płaski krajobraz wyspy, dominacja topograficzna wydmy jest większa niż w przypadku Zugspitze, choć ta jest o prawie 2,5 km wyższa w liczbach bezwzględnych. Skąd nazwa? Wydma nosi imię Uwe Jensa Lornsena (1793–1838), sylteńskiego działacza politycznego, uznawanego za jedną z ważnych postaci w historii regionu. Lornsen walczył o prawa mieszkańców Szlezwiku i Holsztynu, dlatego często nazywa się go sylteńskim bojownikiem o wolność. Schody i platforma widokowa Na szczyt prowadzą drewniane schody, które istnieją od lat 20. XX wieku. Źródła podają różną liczbę stopni, zwykle 109 lub 110, więc nie ma co się upierać przy dokładnej wartości. Na górze czeka platforma widokowa z ławkami i lornetką stacjonarną. W pogodny dzień widać stąd Westerland, List i duńską wyspę Rømø. Jak dojść? Z centrum Kampen to krótki spacer albo przejażdżka rowerem, bo wydma leży około kilometra od miejscowości. Wstęp jest bezpłatny i możliwy o każdej porze. Warto zabrać ze sobą coś na wiatr, ponieważ na szczycie, odsłoniętym ze wszystkich stron, często wieje mocno, nawet gdy w osłoniętej miejscowości jest spokojnie. Kiedy się wybrać? Najlepsze widoki są przy dobrej widoczności, a szczególnie efektowne bywają poranki i godziny przed zachodem słońca. Latem ścieżki bywają zatłoczone, poza sezonem łatwiej o ciszę. Wydma jest częścią wrażliwego krajobrazu wydmowego, dlatego trzeba trzymać się wyznaczonych dróg i schodów, by nie niszczyć roślinności, która utrzymuje piasek w miejscu. Najczęstsze pytania Czy Uwe-Düne to najwyższy punkt Sylt? Tak, z wysokością 52,5 m n.p.m. jest najwyższą wysokością wyspy. Czy wstęp jest płatny? Nie, wejście na wydmę jest bezpłatne i możliwe przez całą dobę. Ile jest stopni? Podawane liczby to 109 lub 110, w zależności od źródła. Co widać z platformy? Przy dobrej pogodzie Westerland, List oraz duńską wyspę Rømø. Czy jest blisko Rotes Kliff? Tak, klif leży około 300 m na zachód od wydmy, więc oba miejsca łatwo połączyć w jednym spacerze.
-
Otto-Andreas-Tower
Macken
Otto-Andreas-Tower to niewielka wieża widokowa na wzgórzu w gminie Macken, w powiatie Mayen-Koblenz w Nadrenii-Palatynacie. Stoi na najwyższym punkcie okolicy, około 396 metrów nad poziomem morza, i jest dobrym celem krótkiej wycieczki dla osób, które lubią szerokie panoramy bez długiego podejścia. Czym jest ta wieża? To konstrukcja o wysokości około 6 metrów. Nie jest to monumentalna budowla, tylko lokalna platforma widokowa, dzięki której ponad koronami drzew i polami widać znacznie więcej niż z poziomu gruntu. Właścicielem wieży jest gmina Macken. Obiekt należy do tych małych, wiejskich atrakcji, które tworzą charakter regionu pagórków i winnic w pobliżu Mozeli. Skąd nazwa i kiedy powstała? Wieżę zbudowano w 1973 roku z inicjatywy ówczesnego proboszcza Macken, Otto Andreasa. Ksiądz nie ograniczył się do pomysłu: dołożył także własne pieniądze do budowy. W połowie lat osiemdziesiątych gmina uhonorowała go, nadając wieży jego imię i nazwisko. Andreas został też honorowym obywatelem Macken, więc nazwa jest wyrazem wdzięczności lokalnej społeczności. Co widać ze szczytu? Przy dobrej widoczności z platformy można dostrzec 72 miejscowości. To właśnie ta liczba jest najczęściej przywoływaną ciekawostką o wieży. Widok obejmuje falisty krajobraz Hunsrücku i okolic Mozeli, z polami, lasami i rozsianymi wsiami. Najlepiej wybrać dzień po przejściu frontu lub poranek, gdy powietrze jest przejrzyste. Jak dojść? Dojazd prowadzi drogą L205. Około kilometra powyżej miejscowości Macken stoi tablica kierująca do wieży. Stamtąd utwardzoną drogą polną idzie się około 500 metrów do najwyższego punktu gminy. Dojście jest krótkie i proste, więc nadaje się na spacer z rodziną. Warto zabrać wygodne buty, bo droga biegnie przez otwarty teren, a pogoda na wzgórzu bywa zmienna. Szlaki piesze Wieża jest jednym z punktów na pętli turystycznej „Mackener Fernsehen” i łączy się z sąsiednimi szlakami w okolicy. Można więc potraktować ją jako przystanek na dłuższej trasie, a nie tylko osobny cel. Taki spacer pozwala połączyć widoki z kontaktem z cichą, rolniczą częścią Nadrenii-Palatynatu. Najczęstsze pytania Czy wieża jest duża? Nie, ma około 6 metrów wysokości. To prosty punkt widokowy, a nie wysoka wieża turystyczna. Ile miejscowości widać? Przy dobrej widoczności około 72. Kto był Otto Andreas? Dawny proboszcz Macken, inicjator budowy wieży w 1973 roku, jej współfinansujący i późniejszy honorowy obywatel gminy. Jak daleko od drogi jest wieża? Od tablicy przy L205 około 500 metrów utwardzoną drogą polną. Czy trzeba sprawdzić godziny dostępu? Warto zajrzeć na stronę gminy Macken przed wyjazdem, bo informacje turystyczne bywają aktualizowane. Dla kogo? Dla miłośników spokojnych spacerów, fotografów krajobrazu i osób zwiedzających okolice Mozeli, które szukają miejsca bez tłumów. Wieża dobrze sprawdza się jako krótki przystanek w ciągu dnia, a jej historia, związana z jednym zaangażowanym proboszczem, dodaje jej lokalnego uroku.
-
Knopfmacherfelsen
Beuron
Knopfmacherfelsen to skalny punkt widokowy w Naturparku Obere Donau (Park Natury Górnego Dunaju) w Badenii-Wirtembergii, położony na wysokości 765 m n.p.m. nad doliną Dunaju, pomiędzy miejscowościami Fridingen an der Donau i Beuron. Skalny występ w wapieniu z formacji Unterer Massenkalk od lat służy wędrowcom jako miejsce, z którego dolinę widać w całej okazałości. Co to za miejsce? Knopfmacherfelsen to naturalny występ w ścianie wapiennej, wysunięty nad dolinę rzeki. Skała należy do dolnego wapienia masywnego, czyli jurajskiej warstwy, która buduje większość urwisk w Górnym Dunaju. Na szczycie urządzono platformę widokową, którą w 2006 roku przebudowano i uporządkowano. Co widać z platformy? Z punktu widokowego patrzy się w dół na dolinę Dunaju i na leżące w niej Beuron z klasztorem. Naprzeciwko, po drugiej stronie doliny, widoczny jest zamek Bronnen osadzony na skalnym grzbiecie. Dzięki wysokości 765 m widok obejmuje zarówno wijącą się rzekę, jak i otaczające ją skalne ściany oraz lasy parku natury. Jak dojść i dojechać? Najpopularniejsza piesza trasa startuje przy klasztorze Beuron. Przechodzi się drewnianym mostem przez Dunaj, skręca w lewo na ścieżkę przyrodniczą biegnącą wzdłuż rzeki, a następnie podąża za oznakowaniem przez las aż do skały. Opisywana pętla z klasztoru Beuron ma około 12 km i zajmuje mniej więcej 3,7 godziny marszu. Można też dojechać samochodem. Dojazd prowadzi drogą B27 do Balingen, a stamtąd przez przełęcz Lochenpass w stronę doliny Dunaju. W pobliżu punktu widokowego znajduje się parking, więc ostatni odcinek da się pokonać pieszo bez długiego podejścia. Co jest w pobliżu? Tuż obok skały stoi schronisko Berghaus Knopfmacher, a w okolicy działa restauracja. To wygodne miejsce na odpoczynek w trakcie wędrówki po Górnym Dunaju. Szlak łączy się z innymi trasami parku natury, więc z Knopfmacherfelsen łatwo zaplanować dłuższy spacer, na przykład w stronę Fridingen an der Donau. Dla kogo to miejsce? Punkt jest dobrym celem dla osób, które lubią krótkie wyjścia z widokiem na skalne ściany doliny, a także dla tych, którzy planują dłuższą wędrówkę po parku natury i szukają w jej trakcie wyraźnego punktu docelowego. Legenda Skała jest otoczona miejscowymi opowieściami. Wędrówkę od klasztoru Beuron do Knopfmacherfelsen opisuje się jako drogę od owianej legendą skały do opactwa, co dodaje jej charakteru. Najczęstsze pytania Gdzie leży Knopfmacherfelsen? W Naturparku Obere Donau, między Fridingen an der Donau a Beuron, na wysokości 765 m n.p.m. Co można stąd zobaczyć? Dolinę Dunaju, Beuron oraz zamek Bronnen po przeciwnej stronie doliny. Czy jest parking i gastronomia? Tak, w pobliżu są parking oraz restauracja, a obok punktu widokowego stoi Berghaus Knopfmacher. Ile trwa spacer z Beuron? Opisywana pętla ma około 12 km i zajmuje około 3,7 godziny.
-
Koppe
Kölschhausen
Koppe to wygasły wulkan w Hesji, w Niemczech, a dziś obszar chroniony i ciekawy punkt dla miłośników geologii i spokojnych spacerów. Wzgórze wznosi się na zachód od wsi Kölschhausen, w gminie Ehringshausen, i jest najwyższym punktem w okolicy. Czym jest Koppe? Koppe to bazaltowy stożek wulkaniczny o wysokości około 350 metrów. Dawny wulkan od dawna nie jest aktywny, a po jego działalności zostały twarde skały bazaltowe, które ukształtowały dzisiejszy kopulasty profil wzniesienia. Na tle łagodnego krajobrazu Lahn-Dill-Bergland wzgórze wyraźnie się wyróżnia. Teren należy do Parku Przyrody Lahn-Dill-Bergland, czyli regionu łączącego lasy, łąki i wzgórza pochodzenia wulkanicznego. Co warto zobaczyć? Największą atrakcją są słupy bazaltowe na północnym zboczu, które w najwyższym miejscu sięgają mniej więcej 15 metrów. Takie słupy powstają, gdy gorąca lawa stopniowo stygnie i kurczy się, pękając na regularne, pionowe kolumny o kształcie wieloboków. Dzięki temu można oglądać wnętrze dawnej skały magmowej tak, jak zwykle widać je tylko w przekroju. Odsłonięcie słupów jest zasługą wydobycia. W dawnych czasach na Koppe urabiano bazalt, a kamieniołom odkrył kolumny, które dziś stanowią główną ciekawostkę wzgórza. To miejsce lubią geolodzy amatorzy, fotografowie i osoby szukające tak zwanych earthcache'y, czyli skrytek geocachingowych poświęconych zjawiskom przyrodniczym. Dlaczego Koppe jest chronione? Rezerwat przyrody powstał w 1931 roku, a w 1976 roku został powiększony. Obecnie obejmuje około 23,35 hektara. Był pierwszym rezerwatem przyrody w dawnym powiecie Wetzlar. Ochrona okazała się kluczowa, bo dalsze wydobycie bazaltu prowadziłoby do zniszczenia wzgórza. Dziś kamieniołom nie funkcjonuje, a skały i otaczająca je przyroda są zachowane dla kolejnych pokoleń. Legendy i historia Dawne zapiski wspominają Koppe jako miejsce spotkań czarownic. Jak wiele wyniosłych, odosobnionych wzgórz w Europie, także to przyciągało ludowe opowieści i przesądy. Dla współczesnych turystów to miły dodatek do wizyty, który nadaje miejscu charakter. Jak zaplanować wizytę? Koppe leży przy wsi Kölschhausen, więc najlepiej zaplanować tu krótki spacer w ramach dłuższej wędrówki po okolicy. Ponieważ to rezerwat, obowiązują zasady ochrony przyrody: warto zostać na wyznaczonych ścieżkach, nie zbierać skał ani roślin i nie płoszyć zwierząt. Wzgórze dobrze łączy się z innymi atrakcjami Parku Przyrody Lahn-Dill-Bergland, a wiosną i latem szczególnie warto zabrać aparat, by uchwycić kontrast między ciemnym bazaltem a zielenią lasu. Najczęstsze pytania Czy Koppe to czynny wulkan? Nie. To wygasły wulkan, po którym zostały bazaltowe skały i kopulasty stożek. Jak wysokie jest wzgórze? Około 350 metrów. Starsze publikacje podają 355 metrów. Gdzie leży Koppe? Na zachód od wsi Kölschhausen w gminie Ehringshausen, w Hesji. Co jest największą atrakcją? Słupy bazaltowe na północnym zboczu, wysokie na około 15 metrów, odsłonięte dawnym wydobyciem. Czy to obszar chroniony? Tak, rezerwat przyrody istnieje od 1931 roku i ma około 23,35 hektara.
-
Wilzenberg Tower
Schmallenberg
Wieża widokowa Wilzenberg (niem. Wilzenbergturm) to zabytkowa stalowa wieża na szczycie góry Wilzenberg w Sauerlandzie, w okolicy miejscowości Grafschaft, części dzielnicy Oberkirchen w mieście Schmallenberg (Nadrenia Północna-Westfalia). Z wysokości około 17 metrów roztacza się widok na zalesione wzgórza regionu, a sama konstrukcja jest jednym z najbardziej charakterystycznych punktów tego fragmentu Sauerlandu. Jak wygląda wieża? Wilzenberg to ażurowa konstrukcja szkieletowa ze stali, postawiona na planie sześciokąta, co odróżnia ją od wielu prostszych, czworokątnych wież widokowych. Całkowita wysokość wynosi zazwyczaj 17 metrów. Dla zwiedzających przygotowano dwie platformy widokowe, położone na wysokości około 8,9 i 15,9 metra. Starsza część wieży objęta jest ochroną konserwatorską, a jej właścicielem jest miasto Schmallenberg. Jak powstała wieża? Pomysł budowy pojawił się po 1880 roku, a w 1883 roku powołano komitet budowy wieży. Początkowo planowano żelazną konstrukcję o wysokości 15 metrów. Z powodu kłopotów finansowych w 1889 roku udało się postawić jedynie około 10 metrów. Dopiero po stu latach, w okolicach stulecia obiektu, wieżę nadbudowano do obecnej wysokości 17 metrów. Różne źródła podają nieco odmienne daty uroczystego otwarcia, dlatego warto traktować lata graniczne jako przybliżone, natomiast sam podział na dwa etapy budowy jest w nich zgodny. Co to za góra? Wilzenberg sięga około 657–658 metrów nad poziomem morza, a podstawa wieży leży na wysokości około 658 metrów. Szczyt jest znany w regionie nie tylko z wieży. Stanowi też ważny punkt krajobrazowy i historyczny okolicy Grafschaft, o czym przypominają lokalne opracowania poświęcone temu wzgórzu i pobliskiemu klasztorowi. Jak dotrzeć i co zaplanować? Wieża stoi w terenie leśnym i jest naturalnym celem pieszych wycieczek po Sauerlandzie. Najwygodniej wyruszyć z Grafschaft lub z Oberkirchen i podejść na szczyt szlakiem. Warto zabrać wygodne buty, bo droga prowadzi stromo pod górę, oraz ciepłą odzież, ponieważ na platformie wieje wiatr, a na wysokości ponad 650 metrów jest chłodniej niż w dolinie. Na górę prowadzą schody, a liczba stopni w różnych źródłach jest podawana nieco inaczej. Najczęstsze pytania Gdzie dokładnie znajduje się wieża? Na szczycie góry Wilzenberg koło Grafschaft, w granicach miasta Schmallenberg w Sauerlandzie. Jak wysoka jest wieża Wilzenberg? Ma około 17 metrów, a platformy widokowe znajdują się na wysokości około 8,9 i 15,9 metra. Czy wieża jest zabytkiem? Tak, starsza część stalowej konstrukcji jest objęta ochroną konserwatorską. Czym wyróżnia się jej konstrukcja? Jest to stalowa konstrukcja szkieletowa na sześciokątnym planie, co jest rzadkie wśród wież widokowych tego typu. Czy wieża zawsze miała obecną wysokość? Nie. W końcu XIX wieku z powodu braku funduszy postawiono około 10 metrów, a obecną wysokość 17 metrów uzyskano po nadbudowie ponad sto lat później. Dla kogo jest to miejsce? Dla osób lubiących piesze wędrówki, widoki na wzgórza Sauerlandu i techniczne zabytki z przełomu XIX wieku.
-
Kellberg Tower
Stadtoldendorf
Wieża Kellberg (niem. Kellbergturm), znana mieszkańcom jako „Eiserner Oskar", czyli „Żelazny Oskar", to żelazna wieża widokowa na wzgórzu Kellberg niedaleko miasteczka Stadtoldendorf w Dolnej Saksonii. Zbudowano ją w 1906 roku, ma 20 metrów wysokości i jest obiektem chronionym jako zabytek. Gdzie stoi wieża Kellberg? Wieża wznosi się na szczycie wzgórza Kellberg, które sięga 343,1 m n.p.m. Leży tuż przy Stadtoldendorfie, w regionie Weserbergland. Adres w nawigacji to Kellbergstraße, 37627 Stadtoldendorf. Wzgórze porastają lasy, a sama konstrukcja jest tu najbardziej rozpoznawalnym punktem na horyzoncie. Skąd się wzięła wieża i dlaczego nazywa się „Żelazny Oskar"? Wieżę ufundował miastu Oskar Wolff, współwłaściciel dawnej tkalni Rothschild w Stadtoldendorfie. Miejska kronika opisuje ją jako dwudziestometrową, żelazną wieżę widokową podarowaną miastu przez pana Oskara Wolffa. Stąd potoczna nazwa „Eiserner Oskar": „eiserner" oznacza po niemiecku „żelazny", a „Oskar" to imię fundatora. Według bazy wież widokowych za konstrukcję odpowiadało przedsiębiorstwo Sieg-Rheinische Hütte, a rok budowy to 1906. Wieża jest więc kratową konstrukcją stalową z początku XX wieku, z epoki, gdy takie budowle stawiano jako dar dla lokalnych społeczności i cel niedzielnych spacerów. Czy warto wejść na wieżę? To przede wszystkim cel pieszych wycieczek. Wieża jest elementem kilku pętli spacerowych z Stadtoldendorfu. Jedna z popularnych tras ma około 8 km i zajmuje nieco ponad dwie godziny marszu. Prowadzi przez las i łączy Kellberg z okolicznymi punktami widokowymi oraz ruinami zamku Homburg, które leżą w pobliżu. Wieża jest również stacją na szlaku pieczątkowym, czyli trasie, na której turyści zbierają pamiątkowe stemple. To punkt numer 14. Jeśli lubisz zbierać pieczątki z kolejnych miejsc, ta wieża jest dobrym przystankiem w okolicy. Najczęstsze pytania Ile ma wysokości wieża Kellberg? Dwadzieścia metrów, a samo wzgórze, na którym stoi, ma 343,1 m n.p.m. Kiedy ją zbudowano? W 1906 roku. Kto ją ufundował? Oskar Wolff, współwłaściciel tkalni Rothschild w Stadtoldendorfie. Dlaczego nazywa się „Żelazny Oskar"? Bo jest żelazna, a jej fundator miał na imię Oskar. Czy wieża jest zabytkiem? Tak, jest objęta ochroną konserwatorską. Jak dojść? Z centrum Stadtoldendorfu wyrusz na jedną z pętli prowadzących na Kellberg. Wystarczy mieć na sobie wygodne buty i zarezerwować około dwóch godzin na spacer w obie strony. Czy nie pomylę jej z innymi wieżami w regionie? W pobliżu Holzminden stoi inna wieża, Kaiser-Wilhelm-Turm. To zupełnie inny obiekt, dlatego przy planowaniu trasy szukaj nazwy Kellbergturm albo „Eiserner Oskar".
-
Rittersturz
Koblencja
Rittersturz to punkt widokowy na krawędzi lasu miejskiego w Koblencji, z którego patrzy się na miasto i okolicę nad Renem. Miejsce łączy spacer po lesie z ważnym rozdziałem niemieckiej historii politycznej, dlatego warto je zaplanować jako krótką wycieczkę z centrum. Czym jest Rittersturz? Nazwa oznacza dosłownie „upadek rycerza" i odnosi się do skały nad doliną. Plateau leży w Koblenzer Stadtwald, rozległym lesie miejskim, który mieszkańcy chętnie wykorzystują do pieszych wędrówek. Z krawędzi roztacza się widok na Koblencję i w stronę Lahnstein, a pogodny dzień pozwala objąć wzrokiem zabudowę w dolinie i zalesione wzgórza po drugiej stronie. Skąd ta nazwa? Według miejscowej legendy pewien rycerz, nieszczęśliwie zakochany, rzucił się ze skalnej krawędzi. To opowieść ludowa, a nie udokumentowany fakt, ale właśnie ona nadała miejscu nazwę, którą znają dziś turyści i mieszkańcy. Konferencja z 1948 roku Najważniejszym wydarzeniem w historii miejsca była konferencja Rittersturz. W dniach 8–10 lipca 1948 roku w znajdującym się tu hotelu górskim spotkali się premierzy krajów zachodnich stref okupacyjnych. Rozmowy były jednym z kroków na drodze do powstania Republiki Federalnej Niemiec. Hotel został później zburzony, ale pamięć o spotkaniu przetrwała: stoi tu pomnik, a landtag Nadrenii-Palatynatu uznał miejsce za „Demokratie-Ort", czyli miejsce związane z historią demokracji w tym kraju związkowym. Rozwój turystyczny Miasto dostrzegło potencjał plateau już pod koniec XIX wieku. Pierwsze prace przy budynku rozpoczęto 11 lipca 1891 roku, a w 1905 roku rozbudowano drogę dojazdową prowadzącą przez las miejski. Od 1928 do 1959 roku kursowała tu kolej linowo-terenowa z dzielnicy Laubach na Rittersturz, co ułatwiało dotarcie na szczyt. Jak zaplanować wizytę? Rittersturz to cel dla piechurów. Szlaki prowadzą przez Stadtwald, a trasy łączą go z innymi atrakcjami okolicy, na przykład z wieżą widokową Carolaturm. Warto zabrać wygodne obuwie, bo ścieżki prowadzą po leśnym terenie i bywają strome. Najczęstsze pytania Czy Rittersturz leży w centrum Koblencji? Nie, znajduje się w lesie miejskim, ale w obrębie miasta, więc dotarcie z centrum jest niewielką wyprawą. Co zobaczę na miejscu? Punkt widokowy z panoramą Koblencji i okolic Lahnstein oraz pomnik upamiętniający konferencję z 1948 roku. Czy działa jeszcze kolej na Rittersturz? Nie, kolej linowo-terenowa z Laubach funkcjonowała w latach 1928–1959. Dlaczego miejsce jest ważne politycznie? Odbyła się tu konferencja premierów krajów, która wpłynęła na drogę do utworzenia Republiki Federalnej Niemiec w 1949 roku. Czy jest to dobre miejsce na spacer? Tak, jest to popularny cel pieszych wycieczek w Koblenzer Stadtwald, szczególnie dla osób lubiących widoki i krótkie wyprawy z elementem historii.
-
observation tower Hohenmirsberger Platte
Pottenstein
Wieża widokowa Hohenmirsberger Platte stoi na jednym z najwyższych wzniesień Szwajcarii Frankońskiej (Fränkische Schweiz), na wysokości około 614 m n.p.m., nieopodal wsi Hohenmirsberg w gminie Pottenstein w Bawarii. Drewniana konstrukcja jest widoczna z daleka i od lat pełni rolę punktu orientacyjnego dla wędrowców i rowerzystów w tej części Jury Frankońskiej. Co to za wieża? To pięciokątna konstrukcja z drewna, wznosząca się ponad okoliczne lasy. Źródła podają różną wysokość, od około 22 do 28 metrów, dlatego warto traktować te liczby orientacyjnie. Dzięki położeniu na płaskowyżu, nazywanym przez miejscowych „dachem Jury Frankońskiej", z platformy widokowej otwiera się panorama we wszystkich kierunkach. Jaka jest historia wieży? Pierwsza wieża, zbudowana z okrąglaków drewnianych, została oddana do użytku we wrześniu 1974 roku. Po zaledwie kilkunastu latach trzeba ją było zastąpić, ponieważ jeden z narożnych słupów zbutwiał. Obecna budowla, według baz danych, pochodzi z 2008 roku. Co widać ze szczytu? Przy dobrej widoczności wzrok sięga w stronę Fichtelgebirge, Frankenwaldu, zachodniej krawędzi Jury (Albtrauf) oraz Lasu Oberpfalzu. Najlepsze warunki bywają przy czystym powietrzu, najczęściej rano lub po przejściu frontu. Jak dotrzeć i co jest w pobliżu? Hohenmirsberg leży kilka kilometrów na północ od Pottenstein, znanego uzdrowiska i miasteczka w dolinie rzeki Püttlach. Obok wieży znajduje się duży parking, według informacji gminy bezpłatny, co ułatwia dojazd samochodem. Wieża jest też popularnym celem pieszych wycieczek: szlaki prowadzą m.in. z Pottenstein (przez tzw. Himmelsleiter) oraz z Trockau. W sąsiedztwie działa Geozentrum z fossilienklopfplatz, czyli miejscem, gdzie można samodzielnie szukać skamieniałości z morza jurajskiego. To dobry dodatek do wizyty, zwłaszcza dla rodzin z dziećmi. Najczęstsze pytania Gdzie dokładnie jest wieża? Na płaskowyżu Hohenmirsberger Platte, w okolicy wsi Hohenmirsberg, na północ od Pottenstein w Górnej Frankonii. W nawigacji wystarczy wpisać nazwę wieży. Czy wejście jest płatne? Parking jest bezpłatny. Informacje o ewentualnych opłatach za wejście i godzinach dostępności najlepiej sprawdzić na stronie miasta Pottenstein. Czy to dobre miejsce na wycieczkę z dziećmi? Tak, głównie dzięki pobliskiemu miejscu do poszukiwania skamieniałości i łatwemu dojazdowi, a sama wieża daje atrakcję w postaci szerokiego widoku. Kiedy najlepiej przyjechać? Gdy jest dobra widoczność. Na wysokości ponad 600 m wieje zwykle mocniej niż w dolinach, więc przyda się cieplejsza odzież. Dla kogo to miejsce? Dla miłośników pieszych wędrówek, fotografów krajobrazu i wszystkich, którzy chcą zobaczyć Szwajcarię Frankońską z góry. Wieża dobrze łączy się ze zwiedzaniem Pottenstein i okolicznych jaskiń oraz zamków regionu, a krótki spacer z parkingu wystarcza, by zyskać szeroką perspektywę na całą okolicę.
-
Booser Eifelturm
Boos
Booser Eifelturm to drewniana wieża widokowa o wysokości 25 metrów, stojąca na wzniesieniu Schneeberg (557 m n.p.m.) w pobliżu wsi Boos w regionie Vulkaneifel, w niemieckiej Nadrenii-Palatynacie. Mimo nazwy nie ma nic wspólnego z paryską wieżą: „Eifelturm” to gra słów łącząca górski region Eifel z jej słynnym imiennikiem. Gdzie leży Booser Eifelturm? Wieża wznosi się na szczycie Schneeberg, tuż obok miejscowości Boos, w wulkanicznym krajobrazie zachodnich Niemiec. Okolica należy do Vulkaneifel, czyli części gór Eifel ukształtowanej przez dawną działalność wulkaniczną. Charakterystyczne dla tego terenu są okrągłe jeziora maarowe, powstałe w kraterach po wybuchach, oraz zalesione wzgórza. W sąsiedztwie wsi znajduje się między innymi podwójne maar Booser Doppelmaar, więc wieża jest dobrym punktem, by objąć wzrokiem wulkaniczną okolicę. Jak wygląda wieża? Konstrukcja jest drewniana i mierzy około 25 metrów. Zadaszona platforma widokowa znajduje się na wysokości około 21,5 metra. Na górę prowadzi drewniana klatka schodowa licząca 125 stopni, z ośmioma półpiętrami, na których można odpocząć w trakcie wspinaczki. Dach chroni odwiedzających przed deszczem i wiatrem, co w górskim klimacie Eifel ma duże znaczenie. Kiedy powstała? Wieżę zbudowano na początku XXI wieku z drewna pochodzącego z miejscowych drzew. Źródła wskazują rok 2003 jako czas powstania, a uroczyste otwarcie odbyło się w maju 2004 roku. Od tamtej pory obiekt stał się jednym z lokalnych symboli i celem wycieczek pieszych w okolicy Boos. Czy można wejść na wieżę? Nie. Od października 2024 roku wieża jest zamknięta z powodu uszkodzeń konstrukcji i groźby zawalenia. Zakaz obejmuje nie tylko samą budowlę, ale też teren wokół niej. Przed wyjazdem warto sprawdzić aktualny status na stronach regionu Eifel, bo informacje o ewentualnym remoncie lub odbudowie mogą się zmieniać. Spacer w okolicy Wieża jest częścią lokalnej sieci szlaków. W pobliżu Boos wytyczono krótką pętlę spacerową Eifelturmpfad, należącą do rodziny „Traumpfädchen”, czyli niewielkich szlaków o walorach widokowych w regionie Rhein-Mosel-Eifel. To dobry sposób na poznanie lasów i wzgórz Vulkaneifel także wtedy, gdy samej wieży nie wolno zdobywać. Najczęstsze pytania Ile ma wysokości Booser Eifelturm? Około 25 metrów, a platforma widokowa znajduje się na wysokości około 21,5 metra. Ile stopni trzeba pokonać? Na platformę prowadzi 125 drewnianych stopni z ośmioma półpiętrami. Czy wieża jest otwarta? Nie, od października 2024 roku obowiązuje zakaz wstępu na wieżę i teren wokół niej z powodu uszkodzeń konstrukcji. Czy to kopia wieży Eiffla? Nie. Nazwa nawiązuje do regionu Eifel i jest żartobliwym skojarzeniem z paryskim zabytkiem, a budowla jest skromną drewnianą wieżą widokową. Gdzie jest najbliższa miejscowość? Wieża stoi tuż przy wsi Boos w powiecie Vulkaneifel w Nadrenii-Palatynacie.
-
Kolbinger Höhle
Kolbingen
Kolbinger Höhle to naturalna jaskinia naciekowa koło wsi Kolbingen w powiecie Tuttlingen, w południowo-zachodniej części Badenii-Wirtembergii. Ma 330 metrów długości i jest jedyną jaskinią udostępnioną turystom na południowo-zachodnim skraju Jury Szwabskiej. Dla kogoś, kto szuka na Alb czegoś więcej niż szlaków i zamków, to nietypowy przystanek pod ziemią. Co to za jaskinia? Jaskinia powstała w wapieniach masywnych z okresu malmu, czyli górnej jury, które budują Jurę Szwabską. Woda przesiąkająca przez skałę przez tysiące lat rozpuszczała wapień, tworzyła korytarze, a potem pozostawiała w nich nacieki: stalaktyty zwisające ze stropu, stalagmity rosnące od dna i zasłony skalne. Objęto ją ochroną jako pomnik przyrody. Jak ją odkrywano? Zwiedzający trafiają dziś do dwóch części. Przednia, zwana Stefanshöhle, była mieszkańcom okolicy znana od dawna, a pierwszy raz opisano ją drukiem w 1879 roku. Tylna część, wyjątkowo bogata w nacieki, została odkryta w 1913 roku przez młodych mężczyzn z Kolbingen. Takie historie są częste w krasie: wejście do większej komory bywa wąską szczeliną, którą ktoś w końcu ma odwagę przecisnąć się dalej. Ile można zobaczyć? Z 330 metrów całej jaskini dla zwiedzających przygotowano 88 metrów. Do środka schodzi się po 141 stopniach, więc trasa jest raczej dla osób sprawnych, a nie dla kogoś, kto ma trudność ze schodami. Wnętrze jest chłodne i wilgotne, dlatego warto zabrać ciepłą bluzę, nawet w upalny dzień, oraz buty z dobrą przyczepnością. Czy można wejść samemu? Nie. Jaskinię zwiedza się wyłącznie z przewodnikiem. Opiekę nad nią sprawuje przede wszystkim lokalna grupa Schwäbischer Albverein z Kolbingen, czyli stowarzyszenie turystyczne Jury Szwabskiej, a oprowadzanie opiera się na pracy wolontariuszy. Stowarzyszenie prowadzi jaskinię od 1920 roku. To oznacza, że terminy zwiedzania są ograniczone, a grupy zorganizowane powinny zgłaszać się z wyprzedzeniem. Najczęstsze pytania Gdzie leży Kolbinger Höhle? Przy miejscowości Kolbingen w powiecie Tuttlingen, w Badenii-Wirtembergii, na południowo-zachodnim krańcu Jury Szwabskiej. Jak długa jest jaskinia? Cała ma 330 metrów, ale dla turystów dostępnych jest 88 metrów. Ile stopni trzeba pokonać? Zejście do jaskini to 141 stopni. Czy jest to jedyna taka jaskinia w regionie? Tak, to jedyna jaskinia pokazowa na południowo-zachodniej części Jury Szwabskiej. Czy trzeba zarezerwować wizytę? Zwiedzanie odbywa się z przewodnikiem, a grupy powinny zgłaszać się wcześniej. Aktualne godziny i zasady najlepiej sprawdzić u opiekunów jaskini, zanim wyruszysz w drogę. Dla kogo? Jaskinia nadaje się na krótki, nieskomplikowany wypad w trakcie wycieczki po Jurze Szwabskiej: wizyta jest niedługa, a całość można połączyć ze spacerem po okolicznych wzgórzach. Zainteresuje miłośników geologii, rodziny z dziećmi, które lubią wyprawy pod ziemię, a także fotografów szukających spokojnych, kameralnych miejsc. To mała, lokalna atrakcja prowadzona przez ludzi, którym zależy na tym, by miejsce pozostało dostępne, i właśnie dlatego ma swój urok. Po wizycie Okolice Kolbingen to typowy krajobraz Alb: otwarte wyżyny, lasy i doliny. Po zejściu z powrotem na powierzchnię można ruszyć na krótki spacer po okolicy albo pojechać dalej wzdłuż górnego Dunaju, który płynie niedaleko.
-
Ausoniusstein
Moselsürsch
Ausoniusstein to punkt widokowy na skalnym występie nad doliną Mozeli, w gminie Lehmen w powiecie Mayen-Koblenz (Nadrenia-Palatynat). Leży na odcinku Terrassenmosel, gdzie winnice wspinają się tarasami po stromych zboczach, a rzeka tworzy ostre zakola. Czym jest Ausoniusstein? To skalna ostroga wysunięta w stronę doliny, położona około 227 m n.p.m. Nazwa nawiązuje do Decimusa Magnusa Ausoniusa (310–393), rzymskiego poety i nauczyciela następcy tronu. W roku 371 opisał on w poemacie „Mosella" krajobraz doliny Mozeli, dlatego jego imię nosi dziś kilka miejsc nad rzeką. Nie znaczy to, że poeta kiedykolwiek stał na tej skale; nazwa jest hołdem, a nie śladem jego pobytu. Co widać ze szczytu skały? Z punktu roztacza się widok na dolinę Mozeli i położone w niej miejscowości. Rozpoznasz stąd Oberfell, Alken z zamkiem Burg Thurant, Brodenbach oraz Kattenes. Szczególnie efektowny jest widok na zakole rzeki i winnice poniżej. Tablica informacyjna na miejscu zwraca uwagę na imponującą skałę łupkową, która wznosi się nad dawną kopalnią łupka. Gdzie się zatrzymać i odpocząć? W pobliżu stoi wiata, w której można przeczekać deszcz albo zrobić dłuższą przerwę z widokiem. Miejsce jest elementem szlaków pieszych, więc najlepiej traktować je jako cel wędrówki, a nie punkt, do którego dojedzie się tuż pod samą skałę. Jak dotrzeć? Przez okolicę biegnie Würzlaysteig, odnoga szlaku Moselsteig, łącząca Lehmen z miejscowością Löf. Nazwa pochodzi od winnicy Würzlay. Opisy trasy wspominają o stromym podejściu tuż przed samym Ausoniusstein. Długość i trudność różnią się w zależności od źródła (podawane jest około 11 km i kilka godzin marszu), dlatego przed wyjściem sprawdź aktualny przebieg trasy. Dostępna jest też trasa rowerowa z Lehmen, licząca około 8 km, z przewyższeniem rzędu 290 m. Przyroda wokół skały Okolica Ausoniusstein jest objęta ochroną jako rezerwat przyrody o powierzchni ponad 30 hektarów. Na nasłonecznionych, skalistych zboczach można spotkać rzadkiego motyla niepylaka apollo, który żeruje tu na nektarze kwiatów. Szlak prowadzi przez rezerwat w stronę doliny Flachsbach, więc warto trzymać się wyznaczonej ścieżki i nie schodzić w skały. Najczęstsze pytania Gdzie leży Ausoniusstein? W Lehmen nad dolną Mozelą, w Nadrenii-Palatynacie w Niemczech. Czy to miejsce nadaje się na krótki spacer? Raczej na wędrówkę. Dojście wymaga podejścia, a ostatni odcinek bywa stromy. Czy jest tu schronienie? Tak, w pobliżu znajduje się wiata. Skąd wzięła się nazwa? Od rzymskiego poety Ausoniusa, autora poematu „Mosella" z 371 roku, opisującego dolinę rzeki. Co warto zabrać? Wygodne buty trekkingowe, wodę i aparat. Najlepsze widoki są przy dobrej widoczności, gdy dolina jest wyraźnie widoczna aż po Brodenbach. Ausoniusstein to dobry cel dla osób, które lubią połączenie aktywnej wędrówki, przyrody i szerokiej panoramy winiarskiej doliny. Wizytę łatwo połączyć z innymi punktami widokowymi na szlaku Würzlaysteig i z odpoczynkiem w jednej z okolicznych miejscowości nad Mozelą.
-
Obere Zeterklippe
Ilsenburg
Obere Zeterklippe, nazywana też Große Zeterklippe, to największa z granitowych skałek grupy Zeterklippen nad miejscowością Ilsenburg w górach Harz. Skały wznoszą się na zboczu Rennekenbergu, nad doliną rzeki Ilse, na wysokości około 930 metrów nad poziomem morza. To jeden z bardziej rozpoznawalnych punktów widokowych w okolicy Brockenu, a zarazem popularny cel pieszych wędrówek z Ilsenburga. Czym jest Obere Zeterklippe? Zeterklippen to grupa skalnych ostańców zbudowanych z granitu. Tworzą ją trzy formacje: Kleine (Untere) Zeterklippe, Mittlere Zeterklippe oraz Große, czyli Obere Zeterklippe. Ta ostatnia jest najwyższa i najbardziej rozbudowana. Składa się z wielkich granitowych bloków, ułożonych w nieregularne stosy, typowe dla harcyńskich klifów granitowych. Takie formy powstały w wyniku długotrwałego wietrzenia masywu: bardziej odporne partie skały zostały, a otaczające je łagodniej ustępowały. Co zobaczysz ze szczytu? Na samą skałę można wejść po żelaznej drabince, dzięki czemu wejście nie wymaga sprzętu wspinaczkowego, choć warto uważać na mokrych i śliskich stopniach. Ze szczytu otwiera się panorama obejmująca charakterystyczną sylwetkę Brockenu, najwyższego szczytu Harzu, a także grzbiet Hohnekamm i skałę Leistenklippe. W pogodny dzień to jeden z lepszych widoków na zalesione wzgórza parku narodowego. Jak dojść? Najczęstszy wariant zaczyna się w Ilsenburgu. Przy południowym krańcu miejscowości, obok domu parku narodowego, znajduje się płatny parking w dolinie Ilse (Ilsetal). Stamtąd szlak prowadzi w górę doliny, a następnie na stoki Rennekenbergu. Trasa jest zróżnicowana i ma kilkaset metrów różnicy wysokości, więc przyda się solidne obuwie i zapas wody. Skały są także jednym z punktów szlaku opisywanego jako Ilsenburger Klippenweg, czyli trasa klifowa z Ilsenburga. Zasady w parku narodowym Obere Zeterklippe leży na terenie Parku Narodowego Harz. Obowiązuje tu zasada poruszania się wyłącznie po wyznaczonych, oznakowanych szlakach. Nie schodź z drogi, nie zostawiaj śmieci i nie płosz zwierząt. Dzięki temu cenna przyroda górskich lasów i skalnych siedlisk pozostaje nienaruszona. Pieczątka Harzer Wandernadel Skałę wykorzystano jako punkt kontrolny numer 10 w systemie Harzer Wandernadel, czyli odznaki turystycznej, w której wędrowcy zbierają pieczątki w kolejnych miejscach regionu. Dla osób, które zbierają odznakę, jest to naturalny przystanek podczas wycieczki z Ilsenburga. Najczęstsze pytania Czy Obere Zeterklippe i Große Zeterklippe to to samo? Tak, to dwie nazwy tej samej, największej skały w grupie Zeterklippen. Jak wysoko leży ta skała? Około 930 metrów nad poziomem morza. Czy potrzebny jest sprzęt wspinaczkowy? Nie. Na szczyt prowadzi żelazna drabinka, ale po deszczu stopnie bywają śliskie. Co widać ze szczytu? Brocken, grzbiet Hohnekamm oraz skałę Leistenklippe. Gdzie zostawić samochód? Na płatnym parkingu w dolinie Ilse, przy południowym końcu Ilsenburga, obok domu parku narodowego. Czy można chodzić poza szlakami? Nie, w parku narodowym wolno poruszać się tylko po oznakowanych ścieżkach.
-
Hexentanzplatz
Thale
Hexentanzplatz to płaskowyż wysoko nad doliną rzeki Body w górach Harz, w Saksonii-Anhalt, tuż nad miastem Thale. Dla turysty to jedno z najbardziej klimatycznych miejsc w Harzu: połączenie widoków na przełom rzeki, legend o czarownicach i kilku atrakcji na jednym wzgórzu. Co oznacza nazwa Hexentanzplatz? Po polsku to w przybliżeniu „miejsce tańca czarownic". Nazwą tą w czasach procesów o czary określano w Europie wiele miejsc, w których oskarżeni mieli rzekomo spotykać się na tajnych zgromadzeniach, zwłaszcza w noc walpurgijską. Wierzono wtedy, że czarownice i czarownicy zbierają się tam z diabłem. Płaskowyż nad Thale jest najsłynniejszym z takich miejsc w Niemczech i do dziś żyje tą legendą. Gdzie leży i jak się tam dostać? Płaskowyż znajduje się na południe od Thale, około 250 metrów nad doliną Bodetal, dokładnie naprzeciw skalnego ostrogu Rosstrappe. Na górę prowadzi kolejka kabinowa, która pokonuje dolinę na odcinku około 728 metrów: stacja dolna w Thale leży na wysokości około 187 m, górna na około 431 m. Kolejka daje widoki na wąwóz i jest sama w sobie atrakcją. Można też wejść pieszo szlakami z doliny. Co zobaczyć na szczycie? Walpurgishalle – budynek z 1901 roku, w którym znajdują się obrazy Hermanna Hendricha inspirowane harzańskimi podaniami; na miejscu działa wystawa stała poświęcona jego twórczości. Harzer Bergtheater – amfiteatr z 1903 roku, z półkolistymi ławami na około 1350 widzów. Latem, mniej więcej od maja do września, odbywają się tu spektakle plenerowe, musicale, koncerty i przedstawienia dla dzieci. Tierpark – zoo otwarte w 1973 roku w południowo-zachodniej części płaskowyżu. Pokazuje zwierzęta żyjące w Harzu dawniej i obecnie; źródła podają ponad 70 gatunków na około 10 hektarach. Harzbob – całoroczny letni tor saneczkowy dla tych, którzy wolą coś szybszego niż spacer. Punkty widokowe – krawędź płaskowyżu odsłania panoramę doliny Bodetal i przeciwległej Rosstrappe. Kiedy jechać? Największe święto roku to noc walpurgijska z 30 kwietnia na 1 maja, kiedy na płaskowyżu odbywa się wielki festyn z przebierańcami, muzyką i ogniskami. Sezon teatralny trwa latem, a przy ładnej pogodzie widoki są najlepsze od późnej wiosny do jesieni. Godziny kolejki i ceny biletów zmieniają się, więc sprawdź je przed wyjazdem na stronie operatora. Najczęstsze pytania Czy Hexentanzplatz to jedno miejsce? Nie, nazwą tą określano wiele miejsc w Europie, ale najbardziej znany jest płaskowyż koło Thale w Harzu. Ile czasu zaplanować? Na samą kolejkę, spacer po krawędzi i wizytę w Walpurgishalle wystarczy kilka godzin; z zoo, torem i spektaklem warto zarezerwować cały dzień. Czy jest to miejsce dla rodzin? Tak. Zoo, tor saneczkowy, spektakle dla dzieci i kolejka linowa sprawiają, że wiele atrakcji jest dostosowanych do młodszych podróżnych. Co jest naprzeciwko? Skalny ostroga Rosstrappe po drugiej stronie wąwozu Bodetal, z którą Hexentanzplatz łączy się w jednym wspólnym programie zwiedzania.
-
Aussichtsturm Kuckholzklippe
Harz (Landkreis Göttingen)
Aussichtsturm Kuckholzklippe to stalowa wieża widokowa w górach Harz, w Dolnej Saksonii, w powiecie Getynga. Stoi na południowym ostrodze wyżyny Harzu, tuż przy miejscowości Lerbach, na obszarze bezgminnym Harz. Należy do tych punktów, które łączą krótki spacer z nagrodą w postaci szerokiego widoku nad zalesionymi wzgórzami. Gdzie dokładnie stoi wieża? Konstrukcja wznosi się przy północnym skraju Lerbach, na górnym końcu skalnego urwiska Kuckholzklippe. Teren leży w okolicach Osterode am Harz, w zachodniej części gór. Skalne urwisko i położenie na krawędzi ostrogi sprawiają, że już sam punkt jest naturalnym miejscem widokowym, a wieża podnosi obserwatora ponad korony drzew. Jak wygląda wieża? To ażurowa konstrukcja stalowa o wysokości około 15 metrów. Platforma widokowa znajduje się na wysokości około 580 metrów nad poziomem morza. Na górę prowadzi 75 stopni, a na platformie może przebywać jednocześnie do 90 osób. Wejście jest więc zwykłym wysiłkiem spacerowicza, bez szczególnych trudności, choć schody w stalowej konstrukcji warto pokonywać ostrożnie. Historia wieży Wieżę zamówił wspólnie związek oddziałów Klubu Harzu (Harzklub) z Buntenbock, Clausthal, Lerbach i Osterode. Zbudował ją Königliches Hüttenamt Lerbach, czyli królewski zarząd hutniczy w Lerbach, a otwarto ją 1 sierpnia 1897 roku. Harzklub odnowił obiekt w 1992 roku, a w 1994 roku wieża została wpisana na listę zabytków. Dzięki temu konstrukcja z końca XIX wieku nadal służy turystom, a nie została zastąpiona nowoczesnym obiektem. Wieża na szlakach pieszych Kuckholzklippe jest też punktem sieci Harzer Wandernadel, oznaczonym jako stempel nr 139. Pieczątkę zbieraczom odznaki udostępnia skrzynka w pobliskiej Alfred-Schiecke-Hütte, nazywanej też schroniskiem Kuckholzklippe. Cel ten pojawia się w opisach pętli pieszych zaczynających się w Lerbach, między innymi na trasie Harzer Baudensteig, dlatego dobrze nadaje się na pół dnia z plecakiem. Najczęstsze pytania Gdzie jest wieża Kuckholzklippe? W górach Harz, w pobliżu Lerbach, w okolicy Osterode am Harz w Dolnej Saksonii. Jak wysoka jest wieża? Ma około 15 metrów, a platforma widokowa jest na wysokości około 580 m n.p.m. Ile jest schodów? 75 stopni prowadzi na platformę, na której zmieści się do 90 osób. Kiedy ją zbudowano? Otwarto ją 1 sierpnia 1897 roku, a zabytkiem została w 1994 roku. Czy jest tu punkt Harzer Wandernadel? Tak, stempel nr 139, w pobliskiej Alfred-Schiecke-Hütte. Dla kogo to miejsce? Dla piechurów, osób zbierających pieczątki Wandernadel oraz miłośników historycznej architektury inżynierskiej Harzu, którzy chcą połączyć spacer z widokiem z wysokości. Warto wiedzieć przed wyjściem Wieża stoi w terenie leśnym, więc najlepiej zaplanować dojście pieszo z Lerbach, najlepiej w sprzyjającą pogodę, gdy widok z platformy jest czysty. Podczas spaceru można połączyć wieżę z postojem przy schronisku i zebraniem pieczątki, co nadaje wycieczce wyraźny cel.
-
Pfannenbergturm
Siegen
Pfannenbergturm to stalowa wieża widokowa wznosząca się na wzgórzu Pfannenberg, w pobliżu dzielnicy Eiserfeld w Siegen, w powiecie Siegen-Wittgenstein w Nadrenii Północnej-Westfalii. Ma 19,69 m wysokości i została oddana do użytku w 1934 roku. To jeden z bardziej charakterystycznych punktów widokowych regionu Siegerland. Skąd wzięła się ta wieża? Historia obiektu jest nietypowa, bo nie od początku miał służyć turystom. Stalowa konstrukcja pierwotnie była wieżą szybową kopalni rudy żelaza „Pfannenberger Einigkeit", zbudowaną pod koniec XIX wieku, w 1898 roku. Gdy w 1927 roku dawny szyb uległ zawaleniu, kopalnia straciła rację bytu. Konstrukcję rozebrano w 1932 roku, a dwa lata później ustawiono ją ponownie na szczycie jako wieżę widokową. Dzięki temu wieża jest dziś pamiątką górniczej przeszłości Siegerlandu, regionu od wieków związanego z wydobyciem i obróbką rud żelaza. Co widać ze szczytu? Z platformy widokowej rozciąga się panorama znacznej części Siegerlandu. W dobrych warunkach można dostrzec pasma Rothaargebirge i Westerwald, a w dni o szczególnie dobrej widoczności także Siebengebirge z Drachenfels w kierunku Renu. Wieża stoi na wzniesieniu o wysokości około 500 m n.p.m., więc widok nie jest zasłonięty przez sąsiednie wzgórza w takim stopniu, jak w dolinach. Zabytek i opieka nad wieżą Od 1993 roku obiekt jest wpisany na listę zabytków. W 1999 roku przeszedł remont. W jego historii były też okresy zamknięcia dla zwiedzających: w latach 1966 i 1975 wieża była niedostępna, zanim ponownie ją otwarto. Opiekę nad nią sprawują lokalne stowarzyszenia regionalne, co dobrze pokazuje, jak ważna jest dla mieszkańców okolicy. Jak zaplanować wizytę? Wejście na wieżę jest bezpłatne. Dotrzeć do niej można szlakami pieszymi, a sam spacer na Pfannenberg jest częścią wycieczki po lesistych wzgórzach wokół Siegen. Warto wybrać dzień z dobrą widocznością, najlepiej po przejściu frontu atmosferycznego, kiedy powietrze jest przejrzyste i daleka panorama jest wyraźna. Dobre buty są przydatne, bo ścieżki prowadzą przez teren leśny, a ostatni odcinek to wejście po schodach stalowej konstrukcji. Najczęstsze pytania Ile ma wysokości Pfannenbergturm? Wieża liczy 19,69 m. Kiedy została zbudowana? Jako wieża widokowa powstała w 1934 roku, ale jej stalowy szkielet pochodzi z kopalnianej wieży szybowej z 1898 roku. Czy wstęp jest płatny? Nie, wejście jest bezpłatne, a wieża jest dostępna przy szlakach pieszych. Gdzie dokładnie leży? Na wzgórzu Pfannenberg, niedaleko Eiserfeld, w granicach miasta Siegen w Nadrenii Północnej-Westfalii. Czy jest wpisana na listę zabytków? Tak, jest zabytkiem od 1993 roku. Co warto zobaczyć w okolicy? Samo Siegen z jego górniczą i przemysłową tradycją oraz leśne tereny Siegerlandu, po których prowadzą szlaki turystyczne. Wieża jest dobrym celem krótkiej wycieczki pieszej, a jej historia pozwala lepiej zrozumieć, jak dawne wydobycie rudy ukształtowało krajobraz i tożsamość tej części Niemiec.
-
Dicker-Stein-Turm
Lambrecht
Dicker-Stein-Turm (niem. także Dicke-Stein-Turm) to drewniana wieża widokowa na terenie miasta Lambrecht (Pfalz) w niemieckim Palatynacie. Stoi wśród lasów Lasu Palatynackiego i należy do tych miejsc, do których idzie się piechotą, a nagrodą jest panorama doliny. Gdzie stoi wieża? Wieża znajduje się na południowy zachód od centrum Lambrecht, na zboczu wzniesienia Schauerberg. Leży na wysokości około 370 m n.p.m., na terenie zwanym Hoher Kopf. Stanęła na formacji skalnej Dicker Stein, uznanej za pomnik przyrody. Od skały wzięła więc swoją nazwę, którą można przetłumaczyć jako „Wieża Grubego Kamienia”. Jak jest zbudowana? Wieżę wzniesiono w 1933 roku z drewna. Konstrukcja jest zrębowa, czyli z poziomo układanych bali, a w rzucie ma kształt kwadratu o boku około 3 m. Budowla ma dwie platformy widokowe, z których można spojrzeć ponad koronami drzew. To niewielki obiekt, bliższy leśnej wieżyczce niż wysokiej wieży widokowej, i właśnie dzięki temu dobrze komponuje się z otoczeniem. Jaka jest historia wieży? Z biegiem lat drewno zaczęło niszczeć. W 1995 roku wieża była już w tak złym stanie, że zamknięto ją dla odwiedzających. Nie skończyło się to rozbiórką: w latach 1996 i 1997 obiekt wyremontowano i znów udostępniono turystom. Dzięki temu do dziś można korzystać z konstrukcji, która liczy sobie ponad dziewięćdziesiąt lat. Co widać z wieży? Najczęściej wymienianym widokiem jest panorama na miasto Lambrecht położone w dolinie oraz na zalesione wzgórza Palatynatu. Użytkownicy serwisów turystycznych szczególnie chwalą to miejsce wieczorem, kiedy światło jest łagodniejsze. Jak dotrzeć do wieży? Wieża leży na szlakach spacerowych wokół Lambrecht. Jedna z popularnych tras to pętla Hellerhütte – Dicker Stein. Wędrówka prowadzi przez las, a sama wieża jest naturalnym punktem odpoczynku lub celem krótszej wycieczki. Dobrym początkiem jest dworzec kolejowy w Lambrecht, od którego prowadzą piesze pętle łączące kilka punktów widokowych nad miastem, nazywane czasem „widokami sukienników” w nawiązaniu do dawnego rzemiosła Lambrecht. Warto zabrać wygodne obuwie, ponieważ ścieżki biegną po leśnych zboczach. Najczęstsze pytania Czy można wejść na wieżę? Tak, wieża po remoncie z lat 1996–1997 jest ponownie dostępna jako punkt widokowy z dwiema platformami. Z czego jest zbudowana? Z drewna, w technice zrębowej, na planie kwadratu o boku około 3 m. Powstała w 1933 roku. Gdzie dokładnie się znajduje? Na zboczu Schauerberg, na południowy zachód od Lambrecht, na skale Dicker Stein, na wysokości około 370 m n.p.m. Skąd nazwa? Od skalnej formacji Dicker Stein, będącej pomnikiem przyrody, na której stoi wieża. Dla kogo to miejsce? Dla spacerowiczów i piechurów w Lesie Palatynackim, którzy lubią krótkie wyprawy zakończone widokiem na dolinę.
-
Teufelsmühle-Tower
Loffenau
Teufelsmühle-Tower to wieża widokowa na szczycie Teufelsmühle, jednym z charakterystycznych wzniesień Schwarzwaldu (Czarnego Lasu), nad miejscowością Loffenau w Badenii-Wirtembergii. Góra ma 908 metrów wysokości i leży na północy pasma, a wieża pozwala spojrzeć ponad korony drzew, które na co dzień zasłaniają panoramę. Gdzie leży Teufelsmühle? Szczyt wznosi się na południe od Loffenau, w Północnym Schwarzwaldzie. Obszar szczytowy biegnie wzdłuż granicy gmin Loffenau i Gernsbach, więc o górze mówi się w kontekście obu miejscowości. Samo osiedle Teufelsmühle, złożone z wieży i pobliskiego schroniska, jest częścią Loffenau. Dla wielu osób to cel całodniowej wycieczki z okolicznych dolin, a dla innych krótki przystanek na dłuższym szlaku przez las. Jak powstała wieża? Pierwsza wieża stanęła w 1910 roku na niewielkim przedwierzchołku na wysokości 893 metrów. Zbudowało ją Towarzystwo Schwarzwaldu (Schwarzwaldverein), organizacja, która od XIX wieku wytycza szlaki i stawia punkty widokowe w całym regionie. W latach 50. XX wieku konstrukcję podwyższono, żeby widok sięgał dalej. Źródła podają różne wartości wysokości, dlatego warto traktować liczby orientacyjnie. Ważniejsze jest to, że wieża należy do tradycji turystyki górskiej w regionie, która rozwijała się już na początku XX wieku. Co jest w pobliżu? Niedaleko wieży stoi Höhengasthaus Teufelsmühle, górskie schronisko-gospoda, w której można odpocząć po podejściu. Poniżej wieży od 1977 roku działa rampa startowa wraz z budynkiem klubu lotniczego Drachenflugclub Loffenau. Dla miłośników latawców i lotni to znane miejsce startu, a w dobre dni z wieży widać, jak pilotowie wznoszą się nad zboczem. W okolicy znajduje się także stacja obserwacji gwiazd, prowadzona przez Astronomische Vereinigung Karlsruhe, co pasuje do miejsca położonego wysoko i daleko od świateł miast. Czy wejście jest płatne? Według serwisu turystycznego Schwarzwaldu wejście na wieżę jest bezpłatne. Wieża bywa zamknięta w miesiącach zimowych, więc przed wyprawą w chłodnej porze roku sprawdź aktualną informację u organizatora albo w schronisku. Najczęstsze pytania Na jakiej górze stoi wieża? Na Teufelsmühle, szczycie o wysokości 908 metrów, na południe od Loffenau. Kto ją zbudował? Towarzystwo Schwarzwaldu, w 1910 roku. Później wieżę podwyższono. Czy w pobliżu można coś zjeść? Tak, obok działa górska gospoda Höhengasthaus Teufelsmühle. Czy można tu zobaczyć loty na lotniach? W pobliżu znajduje się rampa startowa klubu Drachenflugclub Loffenau, działająca od 1977 roku. Co jeszcze można zobaczyć? Stację obserwacji nieba Astronomische Vereinigung Karlsruhe oraz widoki na okoliczne wzgórza Północnego Schwarzwaldu. Dla kogo to miejsce? Teufelsmühle-Tower sprawdzi się u osób, które lubią łączyć spacer po lesie z widokiem z wysoka. Okolica nadaje się na wędrówkę po leśnych drogach i ścieżkach, a obecność schroniska ułatwia zaplanowanie postoju. Miłośnicy fotografii znajdą tu ujęcia z wysokości koron drzew, a pasjonaci nieba dodatkowy powód, by odwiedzić górę. Warto zabrać ciepłą kurtkę, bo na prawie dziewięciuset metrach jest zwykle chłodniej niż w dolinie, a wiatr na platformie potrafi być odczuwalny. Najlepsze widoki zapewnia pogoda z dobrą widocznością, dlatego dzień po przejściu frontu często okazuje się najlepszym wyborem. Dobrze jest też zaplanować powrót przed zmrokiem, jeśli nie wybieracie się na obserwacje gwiazd. Wieża jest przykładem tego, jak lokalne towarzystwa turystyczne zmieniły Schwarzwald w region do pieszych wypraw: od ścieżek, przez schroniska, po punkty widokowe stawiane na szczytach. Dzięki temu nawet niewielka góra zyskuje swój wyrazisty punkt orientacyjny.
-
Büchenbronn Observation Tower
Pforzheim
Wieża widokowa w Büchenbronn (Büchenbronner Aussichtsturm) stoi na wzniesieniu Büchenbronner Höhe, zwanym też Eichberg, na południowy zachód od Pforzheim w Badenii-Wirtembergii. To ażurowa stalowa konstrukcja z XIX wieku, uważana za jedną z najstarszych wież kratownicowych na świecie. Gdzie leży wieża w Büchenbronn? Wieża wznosi się na szczycie na wysokości około 608 m n.p.m., na północnym skraju Schwarzwaldu. Należy do dzielnicy Büchenbronn, która dziś jest częścią miasta Pforzheim w powiecie Enzkreis. Wzgórze porasta las, a sama budowla wystaje ponad korony drzew, dzięki czemu z góry otwiera się szeroka panorama okolicy. Jak powstała wieża? Konstrukcję postawiono w 1883 roku, a uroczyście otwarto 22 maja 1884 roku. Inwestorem było Verschönerungsverein Pforzheim, czyli towarzystwo upiększania miasta, które w tamtych czasach budowało punkty widokowe i szlaki spacerowe dla mieszkańców. Zamiast murowanej baszty wybrano wtedy nowoczesną technikę stalowej kratownicy. Dzięki temu wieża jest smukła i lekka w odbiorze, a jej szkielet widać z daleka. Dlaczego jest wyjątkowa? Według opracowań wieża należy do najstarszych na świecie stalowych wież kratownicowych. Wymienia się ją obok wieży widokowej Götzingerhöhe oraz rozebranej już wieży Gustava Vietora. Dla miłośników historii techniki to ciekawy przykład budownictwa z czasów, gdy stal dopiero wchodziła do architektury krajobrazowej. Ile ma metrów i ile stopni? Źródła podają nieco różne wysokości: Structurae wskazuje 24,75 m, geologiczny serwis LGRB mówi o około 25 m, a jeden z portali turystycznych o 26 m. Na szczyt prowadzą kręte schody liczące 125 stopni. Wejście wymaga więc kondycji, ale nagrodą jest widok ponad lasem. Co warto wiedzieć przed wizytą? Wieża jest popularnym celem pieszych wycieczek z Pforzheim i okolicznych miejscowości, a trasy prowadzą m.in. przez Hermannsee i Grunbach. Jeden z portali informacyjnych oznaczył obiekt jako czasowo zamknięty; data tej informacji nie jest jasna, dlatego przed wyprawą sprawdź aktualną dostępność u miasta lub organizatorów szlaków. Na wzgórze najlepiej wybrać się w pogodny dzień, gdy widoczność jest dobra. Dobrze mieć wygodne buty, bo dojście leśnymi ścieżkami i wspinaczka po schodach zajmują trochę czasu. Najczęstsze pytania Gdzie dokładnie stoi wieża? Na wzgórzu Büchenbronner Höhe (Eichberg), w dzielnicy Büchenbronn na południowy zachód od centrum Pforzheim. Kiedy ją zbudowano? Prace zakończono w 1883 roku, a otwarcie odbyło się 22 maja 1884 roku. Kto był inwestorem? Verschönerungsverein Pforzheim, lokalne towarzystwo upiększania miasta. Ile ma wysokości? Około 25 m; różne źródła podają od 24,75 do 26 m. Ile stopni trzeba pokonać? 125 stopni kręconych schodów. Czy wieża jest zawsze otwarta? Nie ma pewności; przed wizytą sprawdź aktualny status, bo bywała oznaczana jako czasowo zamknięta.
-
Dünsbergturm
Fellingshausen
Dünsbergturm to murowana wieża widokowa na szczycie góry Dünsberg, w pobliżu wsi Fellingshausen w gminie Biebertal (powiat Gießen, Hesja). Z góry roztacza się panorama na kilka pasm górskich środkowych Niemiec, a samo wzniesienie jest popularnym celem wycieczek z Gießen i Wetzlar. Gdzie leży Dünsbergturm? Wieża stoi na Dünsbergu, który z wysokością około 497,7 m n.p.m. (według Wikipedii) jest najwyższym wzniesieniem w okolicy Gießen i Wetzlar. Źródła podają nieco różne wartości, od około 497,5 do 499 m, więc przy planowaniu nie warto opierać się na jednej liczbie. Najbliższą miejscowością jest Fellingshausen, część gminy Biebertal w powiecie Gießen. Kiedy i dlaczego zbudowano wieżę? Wieżę wzniesiono w 1899 roku. Według Dünsberg-Verein, stowarzyszenia opiekującego się górą, uroczyście otwarto ją 29 października 1899 roku, w tym samym dniu, w którym powstało samo stowarzyszenie. Pomysł budowy wieży widokowej na szczycie udało się zrealizować dzięki licznym darowiznom, głównie zamożnych mieszkańców Gießen i Wetzlar. Pierwotnie budowla miała około 14 metrów wysokości. Dziś, według doniesień regionalnej prasy, ma ich 24. Do wieży przylega gospoda, więc po wejściu na szczyt i zejściu można odpocząć w miejscu. Co zobaczysz ze szczytu? Z platformy widokowej widać daleko poza najbliższą okolicę. Panorama sięga Westerwaldu, Vogelsbergu i Taunusu. Przy dobrej widoczności to jeden z lepszych punktów, by ogarnąć wzrokiem krajobraz między Lahn a okolicznymi pasmami. Ciekawostka geodezyjna W środku wieży znajduje się piaskowcowy filar, ustawiony w 1835 roku jako główny punkt pomiarowy (Hauptvermessungspunkt). Wnętrze z filarem nie jest dostępne dla zwiedzających, dlatego na szczycie góry stoi jego wierna, skalowana replika, którą można obejrzeć z bliska. Co jeszcze jest na Dünsbergu? Wieża widokowa nie jest jedyną atrakcją na szczycie. Stoi tu także Fernmeldeturm Dünsberg, czyli wieża telekomunikacyjna o wysokości 108 m, zbudowana w latach 1974–1978. Wyraźnie góruje nad lasem i jest widoczna z daleka. Dünsberg ma też znacznie starszą historię. Na jego szczycie zachowały się pozostałości celtyckiego wału obronnego (Ringwallanlage Dünsberg). Z tego powodu przez okolicę prowadzi ścieżka tematyczna Kelten-Römer-Pfad, łącząca spacer po lesie z ciekawostkami o dawnych mieszkańcach tych ziem. Wycieczka na Dünsberg to więc połączenie widoków, przyrody i archeologii w jednym miejscu. Najczęstsze pytania Gdzie dokładnie stoi Dünsbergturm? Na szczycie góry Dünsberg koło Fellingshausen, w gminie Biebertal w hesyjskim powiecie Gießen. Kiedy zbudowano wieżę? W 1899 roku. Otwarcie odbyło się 29 października tego roku. Jak wysoka jest wieża? Początkowo miała około 14 m. Obecnie, według regionalnych źródeł, mierzy 24 m. Co widać z wieży? Widoki obejmują Westerwald, Vogelsberg i Taunus. Czy przy wieży można coś zjeść? Do budowli jest dobudowana gospoda. Godziny otwarcia sprawdź przed wyjazdem na stronie lokalnych operatorów lub stowarzyszenia Dünsberg-Verein. Czy można zobaczyć filar pomiarowy z 1835 roku? Oryginał stoi w środku wieży i jest niedostępny dla zwiedzających, ale na szczycie postawiono jego replikę w skali. Co jeszcze warto zobaczyć na górze? Pozostałości celtyckiego wału obronnego oraz 108-metrową wieżę telekomunikacyjną z lat 1974–1978.
-
Eugen-Keidel Tower
Fryburg Bryzgowijski
Eugen-Keidel-Turm to drewniana wieża widokowa na szczycie Schauinsland, góry zwanej Freiburger Hausberg, czyli domową górą mieszkańców Fryburga Bryzgowijskiego. Ma 31 metrów wysokości i powstała na początku lat osiemdziesiątych XX wieku. Wyróżnia ją nietypowa konstrukcja o trójkątnym przekroju. Czym jest Eugen-Keidel-Turm? To punkt widokowy w Schwarzwaldzie, kilkanaście minut spacerem od górnej stacji kolejki linowej na Schauinsland. Wieża stoi na wzniesieniu, które samo w sobie jest jednym z najpopularniejszych celów wycieczek z Fryburga. Jej sylwetka różni się od typowych kwadratowych wież widokowych, bo plan konstrukcji opiera się na trójkącie. Skąd nazwa? Wieża nosi imię Eugena Keidla, burmistrza Fryburga w latach 1962–1982. W jego kadencji powstała, a nazwa upamiętnia jego związek z miastem i regionem. Co widać z wieży? Platforma widokowa znajduje się wysoko nad koronami drzew, dzięki czemu otwiera się szeroka panorama. W dobrą pogodę widać okoliczne szczyty Schwarzwaldu, dolinę Dreisam i miasto Fryburg w dole. Dalej na zachód rozciąga się Kotlina Górnoreńska, a przy bardzo dobrej widoczności także Wogezy po francuskiej stronie. Najlepiej wybrać dzień po przejściu frontu, gdy powietrze jest przejrzyste. Konstrukcja Wieża jest zbudowana z drewna, co wpisuje się w krajobraz leśnego szczytu. Trójkątny przekrój nadaje jej lekką, charakterystyczną bryłę, widoczną z daleka na tle nieba. Do platformy prowadzą schody, więc wejście nie wymaga żadnego sprzętu, jedynie przyzwoitej kondycji. Jak zaplanować wizytę? Najwygodniej dojechać do Fryburga, a stamtąd wjechać na Schauinsland kolejką linową albo dojechać drogą górską. Od górnej stacji do wieży prowadzą oznakowane ścieżki spacerowe. Warto zabrać cieplejszą odzież, bo na szczycie jest chłodniej i wietrzniej niż w mieście. Przed wyjazdem sprawdź aktualną dostępność wieży na stronach lokalnych biur turystycznych, ponieważ obiekt przechodził prace konserwacyjne. Schauinsland jako cel wycieczki Sama góra jest ceniona przez mieszkańców Fryburga jako miejsce na spacer po lesie, krótką wędrówkę lub po prostu odpoczynek od miejskiego zgiełku. Wieża świetnie uzupełnia taką wyprawę, bo daje nagrodę w postaci widoku, którego nie zobaczysz spośród drzew. Dobrze połączyć ją ze spacerem po okolicznych polanach i leśnych ścieżkach, a po powrocie do miasta z kolacją w starówce Fryburga. Fotografowie docenią zwłaszcza wczesne popołudnie i złote światło przed zachodem słońca. Najczęstsze pytania Jak wysoka jest wieża Eugena Keidla? Ma 31 metrów wysokości. Kiedy została zbudowana? Na początku lat osiemdziesiątych XX wieku, w 1981 roku. Gdzie się znajduje? Na szczycie góry Schauinsland, niedaleko Fryburga Bryzgowijskiego w Badenii-Wirtembergii. Czy konstrukcja jest szczególna? Tak, wieża ma trójkątny przekrój, co odróżnia ją od większości wież widokowych w regionie. Czy warto tu przyjechać bez wspinaczki? Tak. Dojazd kolejką linową i krótki spacer wystarczą, by dotrzeć do jednego z najlepszych punktów widokowych nad Fryburgiem. Dla kogo jest to miejsce? Dla rodzin, spacerowiczów, fotografów krajobrazu i wszystkich, którzy chcą zobaczyć Schwarzwald i Kotlinę Górnoreńską z wysoka.
-
Aussichtsturm Baumkronenpfad
Unstrut-Hainich
Aussichtsturm Baumkronenpfad to wieża widokowa na końcu ścieżki w koronach drzew w Parku Narodowym Hainich w Turyngii. Obiekt leży przy leśniczówce Thiemsburg, około dziesięciu kilometrów na zachód od miasta Bad Langensalza. Wieża jest kulminacją spaceru wśród buków i oferuje widok na rozległy las, który należy do najcenniejszych w Europie Środkowej. Czym jest ścieżka w koronach drzew w Hainich? Baumkronenpfad Hainich to pomost poprowadzony nad ziemią tak, że spacerowicz znajduje się na wysokości koron drzew. Trasa zaczyna się niewysoko, a potem stopniowo się wznosi. Najwyższy odcinek pomostu biegnie na wysokości około 24 metrów nad gruntem. Całość ma około 520 metrów długości. Nachylenie jest łagodne, dzięki czemu z trasy mogą korzystać także rodziny z dziećmi i osoby, które nie chodzą szybko. Jak wysoka jest wieża widokowa? Ścieżka kończy się przy tak zwanej Baumturm, czyli wieży wśród drzew. Platforma widokowa znajduje się na wysokości około 44 metrów. To znacznie powyżej poziomu pomostu, więc ze szczytu widać nie tylko korony buków tuż obok, lecz także faliste wzgórza Hainich i okolice aż po horyzont. W pogodny dzień widok jest szeroki, a wiosną i jesienią las zmienia kolory, co przyciąga fotografów. Dlaczego warto odwiedzić Hainich? Park Narodowy Hainich chroni jeden z największych zwartych lasów liściastych w Niemczech. Dominują w nim buki, a część lasu wchodzi w skład wpisu UNESCO „Pradawne i pierwotne lasy bukowe Karpat i innych regionów Europy". Dzięki temu spacer po koronach drzew jest też lekcją przyrody: na tablicach wzdłuż trasy dowiesz się, jak żyje las, jakie zwierzęta i rośliny zasiedlają różne piętra drzewostanu i dlaczego dzikie lasy są ważne dla klimatu. Z góry łatwo zauważyć to, co z poziomu ziemi umyka. Można obserwować ptaki na wysokości ich gniazd, przyjrzeć się liściom i gałęziom z bliska oraz poczuć, jak wygląda las z perspektywy wiewiórki czy dzięcioła. Jak zaplanować wizytę? Dojazd: Thiemsburg leży w zachodniej części Hainich, w pobliżu Bad Langensalza. Najłatwiej dotrzeć samochodem, na miejscu znajduje się parking. Czas zwiedzania: na samą ścieżkę i wieżę wystarczy zwykle od godziny do dwóch, a dla osób zainteresowanych przyrodą warto doliczyć spacer po okolicznych szlakach. Ubiór: w koronach drzew bywa wietrznie i chłodniej niż na dole, warto zabrać kurtkę. Pora roku: najpiękniejszy jest październik, gdy buki robią się złote i miedziane, ale zielone lato i świeża wiosna również dają świetne widoki. Najczęstsze pytania Gdzie dokładnie znajduje się wieża? W Parku Narodowym Hainich w Turyngii, przy Thiemsburgu, około dziesięciu kilometrów na zachód od Bad Langensalza. Jaką wysokość ma platforma widokowa? Około 44 metrów. Sam pomost ścieżki wznosi się do około 24 metrów. Czy ścieżka jest odpowiednia dla dzieci? Tak, trasa ma łagodne nachylenie i jest dostępna dla większości zwiedzających, w tym rodzin z dziećmi. Ile trwa spacer? Sama trasa ma około 520 metrów, więc przy spokojnym tempie i postojach na tablicach zajmuje zwykle od godziny do dwóch razem z wejściem na wieżę. Co zobaczę ze szczytu? Rozległe lasy bukowe Hainich, korony drzew z bliska i falisty krajobraz Turyngii.
-
Hindenburgkanzel
Lohberg
Hindenburgkanzel to skalny punkt widokowy w pobliżu Lohbergu, w północnej części Lasu Bawarskiego. Wysuniętą skalną ambonę, położoną na wysokości około 1050–1062 m n.p.m., można zobaczyć tuż przy drodze krajowej prowadzącej w stronę przełęczy Brennes. Gdzie leży Hindenburgkanzel? Skała znajduje się w północnym Lesie Bawarskim, w regionie granicznym między Górnym Palatynatem (Oberpfalz) a Dolną Bawarią (Niederbayern). Punkt leży na trasie między szczytami Zwercheck (Svaroh, 1333 m) i Arber, a najbliższą miejscowością jest Lohberg w rejonie Lamer Winkel. Współrzędne to około 49,1473 N, 13,1571 E. Skąd wzięła się skalna ambona? Formacja ma związek z budową drogi. Robotnicy natrafili na przeszkodę w postaci masywnego skalnego ryglu Rothzollriegel. Aby ominąć tę bryłę i poprowadzić drogę ze zboczem o rozsądnym nachyleniu, część skały wysadzono. Pozostała po tym efektowna ambona skalna, dziś służąca jako punkt widokowy. Remont i dostępność Z czasem obiekt wymagał gruntownej naprawy. Inicjatywę remontu podjęła gmina Lohberg, a punkt widokowy został ponownie otwarty w 1998 roku. Dzisiaj dojście jest bardzo łatwe. Przy drodze znajduje się parking, a stamtąd na platformę widokową prowadzą schody. To nie jest właściwie ani wędrówka, ani spacer, lecz krótki przystanek warty zatrzymania się podczas przejazdu przez okolicę. Co widać z Hindenburgkanzel? Z platformy rozciąga się widok na okoliczne szczyty Lasu Bawarskiego. Można zobaczyć Hohen Bogen, dwuwierzchołkowy masyw Osser oraz Zwercheck. Osser tworzą Kleiner Osser (1266 m) i Großer Osser (1293 m). Kleiner Osser ma charakterystyczny, widoczny z daleka szczyt, nazywany „Matterhornem Lamer Winkel". Najczęstsze pytania Czy do Hindenburgkanzel trzeba iść długo? Nie. Od parkingu przy drodze prowadzą schody na platformę, więc dojście zajmuje chwilę. Na jakiej wysokości leży punkt widokowy? Źródła podają wartości od około 1049 do 1062 m n.p.m., czyli około 1050 m. Jakie szczyty widać z platformy? Hohen Bogen, Osser (Kleiner i Großer Osser) oraz Zwercheck. Czy skała jest naturalna? Skalny rygiel istniał wcześniej, ale jego obecny kształt ambony powstał, gdy część skały wysadzono podczas budowy drogi. Kiedy punkt widokowy ponownie otwarto? W 1998 roku, po remoncie zainicjowanym przez gminę Lohberg. Dla kogo to miejsce? Hindenburgkanzel to dobry przystanek dla podróżujących samochodem przez Las Bawarski, rodzin z dziećmi oraz osób, które chcą zobaczyć panoramę gór bez długiego marszu. Dla wędrowców to także wygodny punkt orientacyjny przed dalszymi trasami w rejonie Arbera, Osseru i Lamer Winkel. Dzięki położeniu na wysokości ponad tysiąca metrów widoki obejmują rozległe, zalesione grzbiety pogranicza bawarsko-czeskiego.
Zbieraj odznaki za odwiedzane miejsca
Pobierz NextOnTrip, odkrywaj nowe miejsca i odznaczaj swoje trasy.