Muzea w Hiszpanii

Revellín de San Ignacio

Ceuta

Revellín de San Ignacio (Museo de Ceuta) to XVIII-wieczna fortyfikacja w sercu Ceuty, dziś siedziba działu sztuk pięknych Muzeum Ceuty. Gdzie to jest i jak dotrzeć? Revellín stoi na środku Plaza de Armas, w samym centrum miasta, jako część większego zespołu Murallas Reales — Murów Królewskich Ceuty. Dzięki centralnemu położeniu obiekt jest łatwo dostępny pieszo z niemal każdego punktu starówki — nie potrzeba transportu publicznego ani samochodu. Dla osób przypływających promem z Algeciras trasa spacerem od portu zajmuje kilkanaście minut. Czym jest ten budynek? To fortyfikacyjny revellín — trójkątny lub trapezoidalny bastion wysunięty przed linię murów, którego zadaniem była obrona bramy i przedpola twierdzy. Rzut budowli ma kształt trapezu o powierzchni około 1200 m², a mury w najwyższym miejscu sięgają 10 metrów. Boczne skrzydła budowli mają charakterystyczny, wielokątny układ zwieńczony niegdyś stanowiskami dla dział. Nad centralną bramą umieszczono herb Filipa V, a pod nim inskrypcję upamiętniającą kampanię wojskową markiza de Lede — między listopadem 1720 a lutym 1721 roku jego wojska ekspedycyjne zmusiły oblegające miasto oddziały maurytańskie do wycofania się poza Serrallo. Obecną formę budynek zawdzięcza przebudowie przeprowadzonej przez architekta Juana Miguela Hernándeza Leóna. Co zobaczysz w środku? Od 1999 roku wnętrza revellínu mieszczą dział sztuk pięknych Muzeum Ceuty, rozłożony na dwóch piętrach oraz w sali audytoryjnej. Na pierwszym piętrze prezentowane są przedmioty liturgiczne: ornaty, relikwiarze, wyroby ze srebra, kolekcja starodruków biblijnych oraz rzeźba przedstawiająca zaśnięcie Marii. Na drugim piętrze można obejrzeć bulle papieskie, tzw. zieloną księgę statutów katedralnych oraz XVI-wieczną poliglotyczną Biblię Ariasa Montano — jedno z cenniejszych wydawnictw biblijnych epoki nowożytnej. Budynek regularnie gości też wystawy czasowe, poświęcone m.in. historii i rzemiosłu artystycznemu związanemu z Ceutą. Kiedy przyjechać? Wnętrza muzealne są zadaszone, więc zwiedzanie ma sens przez cały rok — to dobra opcja na upalne południe lata, kiedy warto szukać cienia i klimatyzowanych wnętrz, ale również na chłodniejsze, wietrzne dni zimą, gdy spacer po murach na zewnątrz jest mniej komfortowy. Warto sprawdzić aktualny harmonogram wystaw czasowych przed wizytą, ponieważ ekspozycja bywa uzupełniana o nowe kolekcje. Najczęstsze pytania Czy revellín i muzeum to ten sam obiekt? Tak. Revellín de San Ignacio to sama budowla obronna, a od 1999 roku mieści się w niej dział sztuk pięknych Muzeum Ceuty — stąd oba określenia odnoszą się do tego samego miejsca. Ile czasu zajmuje zwiedzanie? Ze względu na kompaktowy rozmiar budynku (dwa piętra plus sala wystaw czasowych) zwiedzanie zajmuje zwykle od 45 minut do półtorej godziny, w zależności od tego, czy trwa akurat wystawa dodatkowa. Czy warto łączyć wizytę ze zwiedzaniem murów? Zdecydowanie tak — revellín jest częścią większego kompleksu Murów Królewskich, więc naturalnie wpisuje się w trasę spaceru po fortyfikacjach otaczających starówkę Ceuty. Co jest największą atrakcją kolekcji? Dla wielu zwiedzających jest to XVI-wieczna Biblia poliglotyczna Ariasa Montano — rzadki zabytek drukarstwa religijnego prezentowany na drugim piętrze budynku.

Casa de la Contaduría

Kadyks

Casa de la Contaduría to XVI-wieczny zabytkowy budynek w Kadyksie, stojący przy placu Fray Félix, tuż obok kościoła Santa Cruz (dawnej katedry). Dziś mieści się w nim Museo Catedralicio, czyli Muzeum Katedralne, jedna z ciekawszych, choć rzadziej odwiedzanych atrakcji starówki. Gdzie dokładnie się znajduje? Budynek stoi w samym sercu historycznej dzielnicy Kadyksu, w bezpośrednim sąsiedztwie Starej Katedry (Iglesia de Santa Cruz) oraz Nowej Katedry. To miejsce ma wyjątkową warstwę historyczną — Casa de la Contaduría wznosi się na fundamentach cavei rzymskiego teatru, wybudowanego dla mieszkańców miasta przez Kornelusza Balbusa Młodszego w I wieku p.n.e. Oznacza to, że pod dzisiejszą fasadą kryje się ponad dwa tysiące lat historii miasta. Co dokładnie zobaczysz na miejscu? Casa de la Contaduría nie stoi samotnie — to część większego zespołu budynków skupionych wokół wieży Starej Katedry. Obok niej znajdują się Casa del Canónigo Termineli (datowana, podobnie jak Contaduría, na XVI wiek) oraz Patio Mudéjar, znany też jako Casa del Deán Rajón, wzniesiony około 1500 roku. Cały ten kompleks czterech budynków został starannie odrestaurowany i skupia się wokół mudejarskiego dziedzińca. Fasada samej Casa de la Contaduría jest stosunkowo skromna w dekoracji — dwie kondygnacje rozdzielają wysunięte gzymsy, przy czym ten nad głównym balkonem jest szczególnie wyraźny. Uwagę przyciąga kwadratowa wieża zwieńczona hełmem pokrytym szkliwionymi cegłami oraz portal zdobiony ornamentem w formie diamentowych grotów, typowym dla stylu manierystycznego i wczesnorenesansowego. W środku działa Museo Catedralicio, gdzie prezentowane są przedmioty liturgiczne, szaty kościelne (ornaty) oraz dokumenty związane z historią katedry i diecezji. Wśród eksponatów znajduje się m.in. autograf listu świętej Teresy z Ávili — jeden z cenniejszych obiektów w zbiorach. Jak dotrzeć na miejsce? Casa de la Contaduría leży w obrębie pieszej starówki Kadyksu, więc najwygodniej dotrzeć tu spacerem — niezależnie od tego, czy startujecie od plaży La Caleta, od portu, czy z okolic Plaza de España. Plac Fray Félix, przy którym stoi budynek, znajduje się dosłownie kilka kroków od katedry (Nowej Katedry), więc naturalnie trafia się tu podczas zwiedzania tej części miasta. To lokalizacja, którą łatwo połączyć z wizytą w samej katedrze i jej wieży widokowej. Kiedy najlepiej przyjechać? Ponieważ to muzeum wnętrzowe, pogoda ma tu mniejsze znaczenie niż przy zwiedzaniu plenerowym — warto natomiast zaplanować wizytę na godziny otwarcia, sprawdzając je wcześniej lokalnie, bo jak w wielu andaluzyjskich instytucjach kościelnych mogą się różnić sezonowo. Poranne godziny, zanim zrobi się gorąco na starówce, to dobry moment, by połączyć zwiedzanie muzeum ze spacerem po sąsiednich uliczkach i placu. Dlaczego warto tu zajrzeć? To miejsce, w którym w jednym punkcie splatają się trzy warstwy historii Kadyksu: rzymski teatr sprzed dwóch tysiącleci, XVI-wieczna architektura mieszczańska i kościelna oraz współczesna funkcja muzealna chroniąca zabytki liturgiczne miasta. Dla osób zainteresowanych historią Kadyksu poza głównym szlakiem turystycznym to jeden z bardziej wartościowych przystanków w okolicach katedry. Najczęstsze pytania Co to jest Casa de la Contaduría? To zabytkowy budynek z XVI wieku w Kadyksie, część zespołu architektonicznego przy Starej Katedrze, w którym dziś działa Museo Catedralicio (Muzeum Katedralne). Gdzie dokładnie się znajduje? Przy placu Fray Félix, tuż obok kościoła Santa Cruz (Starej Katedry), w samym centrum historycznej starówki Kadyksu. Co można zobaczyć w środku? Kolekcję przedmiotów liturgicznych, szat kościelnych i dokumentów historycznych, w tym autograf listu świętej Teresy z Ávili. Czy budynek ma związek z rzymską historią miasta? Tak — stoi na fundamentach cavei rzymskiego teatru wzniesionego w I wieku p.n.e. przez Kornelusza Balbusa Młodszego, co czyni to miejsce wyjątkowym punktem na mapie archeologicznej Kadyksu.

Museo de Relojes, Jerez de la Frontera

Jerez

Museo de Relojes (Muzeum Zegarów, znane też jako Palacio del Tiempo) to jedna z atrakcji zespołu Museos de la Atalaya w Jerez de la Frontera, w prowincji Kadyks. Budynek pałacowy, w którym mieści się kolekcja, pochodzi z 1873 roku, a samo muzeum otwarto dla publiczności w marcu 1973 roku. Co zobaczysz w muzeum? Wnętrza pałacu kryją jedną z najbogatszych kolekcji zegarów w Europie — na wystawie prezentowanych jest kilkaset egzemplarzy pochodzących z różnych ośrodków zegarmistrzowskich. Zwiedzający zobaczą tu zegary angielskie, francuskie, włoskie, szwajcarskie, austriackie i niemieckie, co daje przegląd technik zegarmistrzowskich z kilku wieków europejskiej historii rzemiosła. Zbiór obejmuje zarówno zegary stojące i kominkowe, jak i mniejsze mechanizmy kieszonkowe czy ścienne. Podstawę kolekcji stanowiły zegary zapisane w testamencie przez hrabinę de Gavia — pierwotnie 152 sztuki. W kolejnych latach zbiór był systematycznie powiększany: w 1974 roku kolekcjoner Pedro León dodał 74 kolejne egzemplarze, a w 1977 roku jeszcze 76. Dzięki temu dzisiejsza ekspozycja jest wynikiem wieloletniej pracy kilku pokoleń miłośników zegarmistrzostwa. Jak dotrzeć na miejsce? Museos de la Atalaya, w tym Muzeum Zegarów, znajdują się na skraju historycznego centrum Jerez de la Frontera, w bliskim sąsiedztwie Królewskiej Andaluzyjskiej Szkoły Sztuki Jeździeckiej — jednej z najbardziej znanych atrakcji miasta. Dzięki temu łatwo połączyć wizytę w muzeum ze zwiedzaniem pokazów jeździeckich czy przejściem przez starą część miasta, gdzie znajdują się także inne zabytki Jerez. Muzeum otacza zabytkowy ogród — Jardines de la Atalaya — zaprojektowany w stylu XIX-wiecznych parków francuskich. Ogrody te mają status miejsca o wartości historycznej i są wpisane do andaluzyjskiego rejestru dziedzictwa kulturowego, więc warto poświęcić chwilę na spacer po ich alejkach przed lub po wizycie w salach z kolekcją. Kiedy przyjechać? Jerez de la Frontera leży w Andaluzji, gdzie lata są gorące i suche, dlatego zwiedzanie muzealnych wnętrz bywa przyjemną odmianą od upału — to atrakcja, którą można zaplanować w środku dnia, gdy temperatury na zewnątrz są najwyższe. Wiosna i jesień to z kolei najlepszy czas na spacer po otaczających muzeum ogrodach, kiedy temperatury są bardziej umiarkowane a roślinność w pełnej krasie. Ze względu na niewielką powierzchnię wystawienniczą zwiedzanie samego muzeum zajmuje zwykle nie więcej niż godzinę, co pozwala łatwo wpisać je w szerszy plan dnia obejmujący inne atrakcje Jerez, takie jak bodegi sherry czy zabytkowa starówka. Najczęstsze pytania Czym jest Museo de Relojes w Jerez? To muzeum poświęcone historycznemu zegarmistrzostwu europejskiemu, mieszczące się w pałacu znanym jako Palacio del Tiempo, wchodzącym w skład kompleksu Museos de la Atalaya. Ile zegarów można zobaczyć na wystawie? Ekspozycja obejmuje kilkaset zegarów pochodzących z różnych krajów Europy — Anglii, Francji, Włoch, Szwajcarii, Austrii i Niemiec. Czy przy muzeum są ogrody? Tak, muzeum otoczone jest historycznymi ogrodami Atalaya, zaprojektowanymi w stylu XIX-wiecznych parków francuskich i wpisanymi do rejestru dziedzictwa kulturowego Andaluzji. Co jeszcze znajduje się w pobliżu? Muzeum sąsiaduje z Królewską Andaluzyjską Szkołą Sztuki Jeździeckiej, co pozwala połączyć obie atrakcje w jedną wizytę podczas pobytu w Jerez de la Frontera.

Torre de Pero Niño

San Felices de Buelna

Torre de Pero Niño to gotycka wieża obronna stojąca w dzielnicy Llano w San Felices de Buelna, w Kantabrii. Mimo nazwy nie wybudował jej sam Pero Niño, słynny admirał Kastylii, a jego brat, Alfonso Niño Laso de la Vega, zarządca Valladolid. Budowla powstała na przełomie XIV i XV wieku i od 1983 roku ma status Bien de Interés Cultural — hiszpańskiego dobra kultury o znaczeniu krajowym. Co zobaczysz na miejscu? Wieża ma formę zwartego prostopadłościanu — plan prostokątny o wymiarach około 12 na 8 metrów i wysokość sięgającą 14 metrów. Mury wzniesiono z kamienia łamanego, a narożniki wzmocniono ciosaną kamienną okładziną, co jest typowe dla obronnej architektury tego okresu. Budynek liczy trzy piętra, a każde z nich pełniło inną funkcję w średniowiecznym systemie obronnym i administracyjnym regionu. Parter służył jako magazyn i stajnie — tu przechowywano zapasy i trzymano zwierzęta na wypadek oblężenia. Piętro pośrednie było reprezentacyjną częścią wieży: mieszkał tu namiestnik zarządzający hrabstwem w imieniu właściciela. Najwyższy poziom pełnił funkcję strażniczą i był punktem obserwacyjnym, z którego kontrolowano okolicę. Jaka jest historia tej wieży? Wieża wiąże się z postacią Pero Niño, jednego z najsłynniejszych wojowników i żeglarzy średniowiecznej Kastylii, uważanego przez niektórych historyków za jednego z najlepszych admirałów swojej epoki. Choć budowniczym był jego brat, sama nazwa wieży na trwałe połączyła obiekt z legendą admirała i jego czterdziestoletnią służbą na rzecz Korony Kastylii. Obecnie budynek pełni funkcję muzeum poświęconego epoce i życiu Pero Niño. Wnętrza rekonstruują atmosferę średniowiecznego domu obronnego i przybliżają historię rodu Niño oraz rolę takich wież w systemie obrony doliny Buelna. Jak dotrzeć do Torre de Pero Niño? San Felices de Buelna leży w środkowej Kantabrii, w dolinie rzeki Besaya, między Torrelavegą a Los Corrales de Buelna. Najwygodniej dojechać samochodem — droga z Santander zajmuje około 30–40 minut. Wieża znajduje się w dzielnicy Llano, dobrze oznakowanej lokalnie jako punkt turystyczny gminy. Kiedy przyjechać? Warto wcześniej sprawdzić aktualne godziny otwarcia muzeum, ponieważ małe obiekty kulturalne w Kantabrii często mają ograniczony, sezonowy harmonogram i mogą być zamknięte w dni powszednie poza wysokim sezonem. Wiosna i lato dają najlepsze warunki do zwiedzania regionu — łagodny klimat i dłuższe dni ułatwiają połączenie wizyty z innymi atrakcjami doliny Besaya. Najczęstsze pytania Czy Torre de Pero Niño zbudował sam Pero Niño? Nie. Budowniczym był jego brat, Alfonso Niño Laso de la Vega, zarządca Valladolid. Nazwa wieży odnosi się do słynnego admirała, ale to nie on wzniósł budynek. Jaki styl architektoniczny reprezentuje wieża? Gotycki, typowy dla obronnych wież szlacheckich północnej Hiszpanii z przełomu XIV i XV wieku — zwarta forma, kamienne mury, wzmocnione narożniki. Co można zobaczyć wewnątrz wieży dzisiaj? Muzeum poświęcone życiu i epoce Pero Niño, prezentujące historię rodu oraz funkcję wieży w średniowiecznym systemie obronnym doliny Buelna. Czy wieża ma status ochrony zabytkowej? Tak, od 13 października 1983 roku posiada status Bien de Interés Cultural, najwyższej kategorii ochrony dziedzictwa w Hiszpanii.

Fundacja Selgas-Fagalde

Fundacja Selgas-Fagalde to muzeum i ośrodek kultury w El Pito, miejscowości należącej do gminy Cudillero w Asturii, na północnym wybrzeżu Hiszpanii. Instytucja opiekuje się kolekcją sztuki zgromadzoną przez braci Ezequiela i Fortunata de Selgas y Albuerne oraz zabytkową rezydencją, w której zbiory są prezentowane. Czym jest Fundacja Selgas-Fagalde? To organizacja powołana do ochrony i udostępniania dziedzictwa rodziny de Selgas — jednego z bardziej wpływowych rodów asturyjskich XIX wieku. Głównym zadaniem fundacji jest konserwacja pałacu, ogrodów i kolekcji artystycznej, a także organizowanie wystaw i wydarzeń kulturalnych, które pozwalają odwiedzającym poznać historię rodziny i jej pasję kolekcjonerską. Co zobaczysz na miejscu? Sercem fundacji jest La Quinta de Selgas — pałac zaprojektowany w stylu inspirowanym włoskim renesansem, który przez dekady służył jako rodowa rezydencja. Wewnątrz znajdują się pomieszczenia zachowujące oryginalny XIX-wieczny wystrój, a w nich obrazy, meble, przedmioty rzemiosła artystycznego i pamiątki rodzinne zebrane przez braci Selgas podczas ich podróży po Europie. Budynek otaczają rozległe, historyczne ogrody, zaprojektowane z dużą starannością i utrzymane w stylu odpowiadającym epoce powstania pałacu. Alejki, roślinność i mała architektura ogrodowa tworzą spokojną scenerię, w której warto zostać dłużej niż tylko na czas zwiedzania wnętrz — to jeden z powodów, dla których miejsce przyciąga nie tylko miłośników sztuki, ale też osoby szukające ciekawej przestrzeni na spacer. Jak dotrzeć do El Pito? El Pito leży w gminie Cudillero, jednym z najbardziej znanych i fotogenicznych miasteczek rybackich na wybrzeżu Asturii. Z samego Cudillero do fundacji dojedzie się w kilka minut samochodem lub lokalnym transportem — odległość jest niewielka, więc wielu turystów łączy wizytę w muzeum ze zwiedzaniem nadmorskiego miasteczka w ten sam dzień. Region jest dobrze skomunikowany z Oviedo i Gijón, skąd prowadzą główne drogi wzdłuż wybrzeża. Kiedy najlepiej przyjechać? Ogrody fundacji wyglądają najatrakcyjniej wiosną i latem, gdy roślinność jest w pełnym rozkwicie, a temperatury na wybrzeżu Asturii pozostają umiarkowane nawet w sezonie letnim. Jesień to z kolei czas spokojniejszy pod względem liczby odwiedzających, co dobrze sprawdza się dla osób, które chcą zwiedzać bez pośpiechu. Warto sprawdzić aktualne godziny otwarcia przed wizytą, ponieważ instytucje kulturalne tego typu często zmieniają harmonogram sezonowo. Dla kogo jest to miejsce? Fundacja Selgas-Fagalde to propozycja dla osób zainteresowanych historią regionu, sztuką XIX wieku i architekturą rezydencjonalną, a także dla tych, którzy planują dłuższy pobyt w Asturii i szukają alternatywy dla typowych atrakcji przyrodniczych regionu. To także dobry przystanek dla podróżujących wzdłuż wybrzeża, którzy chcą uzupełnić trasę o punkt kulturalny niedaleko znanych miejscowości rybackich. Najczęstsze pytania Gdzie dokładnie znajduje się Fundacja Selgas-Fagalde? W El Pito, miejscowości wchodzącej w skład gminy Cudillero, w Asturii, w północnej Hiszpanii. Co można zobaczyć w ramach wizyty? Pałac La Quinta de Selgas z zachowanym wystrojem i kolekcją sztuki rodziny de Selgas oraz otaczające go historyczne ogrody. Czy warto połączyć wizytę ze zwiedzaniem Cudillero? Tak, Cudillero znajduje się w bliskiej odległości i jest jedną z najbardziej charakterystycznych miejscowości rybackich na wybrzeżu Asturii, więc obie atrakcje dobrze się uzupełniają w ramach jednego dnia. Czym wyróżnia się kolekcja fundacji? Została zebrana przez braci Ezequiela i Fortunata de Selgas y Albuerne i obejmuje sztukę oraz przedmioty odzwierciedlające gust i podróże arystokratycznej rodziny z XIX wieku.

Museo Internacional de Arte Contemporáneo

Arrecife

Museo Internacional de Arte Contemporáneo (MIAC) w Arrecife to jedna z najbardziej nietypowych galerii sztuki współczesnej w Hiszpanii — mieści się we wnętrzu XVIII-wiecznej twierdzy górującej nad portem Puerto de Naos na Lanzarote. Czym jest to miejsce? Budynek, w którym działa muzeum, to Castillo de San José — fortyfikacja wzniesiona w latach 1776–1779 z rozkazu króla Karola III. Budowa miała podwójny cel: obronę wybrzeża przed najazdami piratów oraz danie zatrudnienia mieszkańcom wyspy w czasie wielkiego głodu, wywołanego suszą i wybuchem wulkanu Timanfaya (1730–1736). Stąd wzięła się ludowa nazwa twierdzy — „Fortaleza del Hambre", czyli Twierdza Głodu. Dziś budowla ma status Bien de Interés Cultural (chronionego zabytku), nadany w 1993 roku. Fort ma charakterystyczny, półkolisty kształt zwrócony w stronę morza, dwie niewielkie wieże od strony lądu oraz fosę pokonywaną kiedyś zwodzonym mostem. Ściany wzniesiono z lokalnego kamienia wulkanicznego. Wnętrze skrywa sklepione pomieszczenia, które pierwotnie służyły jako magazyn prochu — dziś to właśnie w nich rozwija się ekspozycja sztuki współczesnej. Przemianę fortecy w muzeum zawdzięczamy artyście César Manrique, który w latach 70. XX wieku zaadaptował surowe, kamienne wnętrza na przestrzeń wystawienniczą, zachowując przy tym militarny charakter budynku. MIAC otworzono dla zwiedzających w 1976 roku i od tego czasu jest to jedna z wizytówek kulturalnych wyspy. Co zobaczysz w środku? Kolekcja koncentruje się na sztuce hiszpańskiej i międzynarodowej z okresu mniej więcej 1950–1980, ze szczególnym naciskiem na abstrakcję, sztukę kinetyczną i formy geometryczne. Wśród prezentowanych twórców znajdują się m.in. Antoni Tàpies i Eusebio Sempere. Kamienne, sklepione sale kontrastują z nowoczesnymi dziełami, tworząc unikalny dialog między historią a współczesnością. Wewnętrzny dziedziniec fortu pełni funkcję plenerowej galerii rzeźby — spora część kolekcji eksponowana jest właśnie na świeżym powietrzu, na tle kamiennych murów. W przyległej części budowli działa restauracja z panoramicznym widokiem na port, zaprojektowana również z udziałem Manrique'a — to jedno z tych miejsc, gdzie warto zatrzymać się na kawę czy lunch, patrząc na łodzie wpływające do Arrecife. Jak dotrzeć i kiedy przyjechać? Muzeum znajduje się na klifie tuż nad Puerto de Naos, w bliskiej odległości od centrum Arrecife — spacerem z głównych ulic miasta zajmuje to zwykle kilkanaście minut. To dobry punkt na krótką wizytę przy okazji zwiedzania stolicy Lanzarote, którą można połączyć ze spacerem wzdłuż nabrzeża. Ze względu na niewielką powierzchnię wystawienniczą zwiedzanie zajmuje zazwyczaj od 45 minut do godziny. Warto zaplanować wizytę w porze, gdy światło dobrze pada na dziedziniec i rzeźby plenerowe — poranne godziny lub późne popołudnie sprawdzają się najlepiej pod kątem zdjęć i spokojniejszego zwiedzania. Najczęstsze pytania Czy MIAC to typowe muzeum? Nie do końca — to fortyfikacja obronna z XVIII wieku przekształcona w galerię sztuki współczesnej, co samo w sobie jest częścią atrakcji. Kto zaprojektował adaptację budynku na muzeum? Przekształcenia dokonał w latach 70. XX wieku artysta César Manrique, znany z licznych realizacji na Lanzarote łączących sztukę z krajobrazem wyspy. Jaki okres sztuki prezentuje kolekcja? Głównie sztukę hiszpańską i międzynarodową z lat 1950–1980, z naciskiem na abstrakcję i formy geometryczne. Czy na miejscu można coś zjeść? Tak, w części budynku działa restauracja z widokiem na port, skąd można podziwiać panoramę Puerto de Naos podczas posiłku.